Mga Bilang 10

Ang Teksto

Dalawang trumpetang pilak, pinanday, hindi hinulma: iyon ang unang utos ng Diyos sa kabanatang ito. May malinaw na sistema ang tunog. Isang hudyat para sa mga pinuno, isang malakas na hudyat para sa paglalakbay, isang mahinang tunog kapag titipunin ang sambayanan, at isang hudyat sa gitna ng digmaan at ng mga kapistahan. Pagkatapos, sa ikadalawampung araw ng ikalawang buwan ng ikalawang taon, tumaas ang ulap at umalis na nga ang Israel sa Sinai, tribu-tribo, bawat isa sa ilalim ng kaniyang bandila, sa isang pagkakasunod-sunod na maingat na inilista. Sa gitna ng paglalakbay, hinikayat ni Moises ang kaniyang bayaw na Hobab na sumama, at tuwing lulusong ang kaban, sasambit siya: “Tumindig ka, Yahweh.”

Ang Ubod

Madaling laktawan ang kabanatang ito dahil parang talaan lamang ito ng lohistika. Ngunit iyon mismo ang punto: hinuhubog ng Diyos ang isang bayan na marunong lumakad nang sabay-sabay. Ang trumpeta ay tunog na dinidinig ng lahat, kaya walang makapagsasabing may lihim siyang tawag na iba sa tawag ng kapatid niya. Hindi rin nagsisimula ang paglalakbay dahil naramdaman ng bayan na oras na; nagsisimula ito kapag tumaas ang ulap. At bago sila lumusong, ang kaban ang nauuna, hindi ang hukbo ni Juda. Ang pagsunod, kung gayon, ay may bahagi ng pagbabantay at pagkilos, at may mas malaking bahagi ng paghihintay. Ang Diyos ang nagtatakda ng ritmo. Ang tanong sa atin ay hindi kung gaano tayo kabilis, kundi kung nakikinig pa ba tayo sa tunog na hindi tayo ang humihip.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong Israel na nakahanay sa ilalim ng mga bandila, na may kaban sa unahan, ay larawan ng isang bayang inaakay palabas ng pagkaalipin patungo sa pangako. Hindi sila naglalakad papasok sa isang bakanteng lupain kundi papasok sa isang salita: “Ibibigay ko ito sa inyo.” Ganoon ang paglalakbay ng bayan ng Diyos sa buong Kasulatan, at ganoon pa rin ngayon. Sa hulihan ng kasaysayan, ang nauuna sa atin ay hindi na kahon ng akasya kundi isang Persona; hindi na tunog ng pilak kundi tinig na nagsabing sumunod ka sa akin. At ang panalangin ni Moises, “Tumindig ka, Yahweh,” ay natupad sa isang umaga na walang trumpeta: tumindig ang Panginoon, at nagkalat ang mga kaaway na hindi natin kayang lupigin, ang kasalanan at ang kamatayan. Ang ritmo ng Sinai ay ritmo ng pagtubos.

Ang Salamin

Marami sa atin ang gustong lumakad ayon sa personal na kalendaryo. Umaalis tayo sa trabaho dahil naiinip; sumusugod tayo sa utang dahil parang tama ang pakiramdam; nagpapasya tayo para sa pamilya nang hindi tinatanong kung ang ulap ay tumaas na nga. At may kabaligtaran din: may mga taong ayaw nang umalis kahit matagal nang gumagalaw ang ulap, dahil komportable ang kampo sa paanan ng Sinai. Sinasalubong ng kabanatang ito ang dalawa. May panahon ng hudyat, may panahon ng paghihintay, at hindi tayo ang humihip ng trumpeta. Tapos may isa pang tinik: si Hobab, ang tagalabas, ay hindi lamang tinanggap kundi hinikayat, “Pakiusap, huwag mo kaming iwan.” Ang bayang naglalakad sa pangako ay bayang nagbubukas ng pila para sa iba. Ngayon, magpadala ka ng isang mensahe sa isang taong nasa labas ng iyong grupo, hindi kabilang sa iyong tribu, at anyayahan mo siya sa susunod ninyong pagtitipon. Isang mensahe, ngayong araw.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Ang sigaw ni Moises, “Tumindig ka, Yahweh. Ikalat mo ang iyong mga kaaway,” ay muling tumunog sa simula ng Awit 68. Kinuha ng mananalangin ang panalangin ng paglalakbay at ginawang panalangin ng pagsamba sa Jerusalem: ang Diyos na nauuna sa ilang ay ang Diyos na naghahari pa rin. Ang tunog naman ng trumpeta ay pinulot ni Pablo sa 1 Corinto 14, kung saan itinanong niya kung paano makakapaghanda ang sundalo kung malabo ang hudyat. Iyon ang gamit ng dalawang pilak na trumpeta: kailangang malinaw. Sa buhay ng iglesya, ang malabong pananalita, ang hindi tinutuparang pangako, ang pangaral na tila lahat ay puwede, ay hudyat na hindi mapagkakatiwalaan. Ang malinaw na tunog ay isang uri ng pagmamahal.

Ang Tanong

Bakit hinahanap ni Moises ang tulong ni Hobab kung nasa unahan naman ang kaban at nasa itaas ang ulap? “Alam mo kung paano magkampo sa ilang,” sabi niya sa isang Medianita na hindi kabilang sa tipan. Hindi ito kaaya-ayang detalye para sa mga gustong maglagay ng malinaw na hangganan sa pagitan ng pananampalataya at karunungan ng mundo. Puwedeng sabihing kahinaan ito ni Moises; hindi tinutuligsa ng teksto. Puwede rin sabihing ganito talaga kumilos ang Diyos: pinapatnubayan niya ang kaniyang bayan sa pamamagitan ng ulap, at gumagamit din ng taong marunong sa lupain. Hindi nito nilulusaw ang pagtitiwala; ginagawa nitong mapagpakumbaba. Hindi ipinaliwanag ng teksto kung sumama ba si Hobab sa huli. Iniwan tayo sa isang bukas na pintuan.

Ang Detalye

Pansinin ang talata 7: “hipan mo ang mga trumpeta, ngunit mahina.” May tunog para sa pag-alis at may tunog para sa pagtitipon, at magkaiba ang lakas. Ang hudyat sa digmaan at sa paglalakbay ay malakas, humihiwa sa hangin. Ngunit kapag tinitipon ang bayan sa pintuan ng tolda, mahina. Hindi lahat ng tawag ng Diyos ay pumapasok sa buhay natin nang parang alarma. May tawag na kasindahan lamang ng isang paalala sa umaga, ng isang linyang tumatagal sa isip, ng isang pagsisiwalat ng kapatid. Kung malakas na tunog lamang ang hinihintay natin, malalampasan natin ang mas madalas na paraan ng pagtawag sa atin ng Diyos: mahina, sa pintuan, papasok.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay ko ako naglalakad nang mas mabilis kaysa sa ulap, at sa anong bahagi ako ayaw nang umalis sa kampo?

Sino ang Hobab sa aking paligid, ang taong nasa labas na hindi ko pa naanyayahan, at ano ang pinakamaliit na hakbang para magbago iyon ngayong linggo?