Mga Awit 78

Ang Teksto

Isang mahabang awit ito na parang tinuturuan ang bayan sa pamamagitan ng pagbabalik-tanaw. Isinasalaysay ni Asaf ang kasaysayan ng Israel mula sa Ehipto hanggang sa paghirang kay David, hindi para ipagmalaki ang bansa kundi para ilantad ang isang malungkot na pattern: nagliligtas ang Diyos, nakakalimot ang bayan, nagrerebelde sila, dinidisiplina sila, naaawa muli ang Diyos. At sa dulo, sa halip na tanggihan ng tuluyan ang lahat, pumili ang Diyos ng isang pastol.

Ang Pinakabuod

Ang salaysay na ito ay hindi kasaysayan para sa kasaysayan. Ito ay teolohiya na nakabalot bilang alaala. Ang sentro nito ay ang tiyaga ng Diyos sa harap ng paulit-ulit na kataksilan. Tingnan ang taludtod 38: "siya ay naging maawain, pinatawad niya ang kanilang labis na kasalanan at hindi sila winasak." Ito ang salitang nagbibigkis sa buong awit. Hindi ito kwento ng bayang matagumpay o ng Diyos na sumusuko. Ito ay kwento ng awa na mas malalim kaysa sa rebelyon. At kasabay nito, hindi pinapalambot ng awit ang sala; totoong namatay ang mga tao sa ilang, totoong bumagsak ang Shilo. Ang biyaya rito ay hindi mura.

Ang Karaniwang Sinulid

Dito pumapasok ang pinakamatinding punto. Nagtatapos ang awit sa dalawang pagpili ng Diyos: ang Bundok ng Sion at si David na kinuha mula sa kulungan ng mga tupa. Pagkatapos ng napakahabang listahan ng pagkabigo, ang solusyon ng Diyos ay isang pastol. "Pinatnubayan sila ni David nang may dangal sa kaniyang puso." Pero alam natin, at alam ito ng mga sumunod na henerasyon, na nabigo rin si David. Kaya ang awit na ito ay naghihintay ng isang mas dakilang David, ang tunay na Pastol na hindi magiging katulad ng mga ninuno. Nang sabihin ni Jesus, "Ako ang mabuting pastol," at nang banggitin ni Mateo ang taludtod 2 ng awit na ito bilang paglalarawan sa pagtuturo ni Jesus sa pamamagitan ng talinhaga, hindi ito random. Ang Awit 78 ay isang malaking hinihintay na naghahanap ng katuparan sa Kristo.

Ang Salamin

Ang nakakabahala sa awit ay hindi ang pagsuway sa ilang. Ito ang pagkalimot. "Hindi nila inisip ang kaniyang kapangyarihan, kung paano niya sila niligtas." Kilala mo ba ang sarili mo rito? Kahapon lang, sinagot ng Diyos ang isang panalangin, tinawid ka niya sa isang krisis sa trabaho, isang sakit, isang gulo sa pamilya. Ngayon, nagdududa ka na naman kung sapat siya sa susunod na hamon. Hindi ito karaniwang kahinaan; ito ay ang mismong hugis ng kasalanan ng bayan sa awit na ito. At may isa pang mas matinding salamin: taludtod 36, "bobolahin siya nila sa pamamagitan ng kanilang bibig." May panahon ng kagipitan tayong lumalapit, pero pagkaraan ng ginhawa, bumabalik tayo sa parehong buhay. Nakikilala ba natin ito?

Ang Tanong

Bakit hindi na lang tuluyang itinakwil ng Diyos ang Israel? Sa taludtod 59 sinabi na "lubusang itinakwil ang Israel," pero pagkatapos ay pinili niya ang Juda, pinili niya si David, itinayo niya ang santuwaryo. Ang "lubusang" ay hindi pala talagang lubusan. Bakit? Ang sagot ng awit ay hindi na dahil karapat-dapat ang bayan, hindi rin dahil may kakayahang magbago ang tao. Ang sagot ay taludtod 39: "Inalala niya na sila ay gawa sa laman." Ang tiyaga ng Diyos ay nag-uugat sa kaniyang pag-unawa sa ating pagiging alabok, hindi sa ating merito. Iyan ay nakakaaliw, pero nakakainis din. Sapagkat ibig sabihin, ang pag-asa natin ay talagang wala sa atin. Lahat ay nakasalalay sa kung sino siya.

Konteksto

Isinulat ito ni Asaf, isang Levita na pinuno ng pagsamba sa panahon ni David. Ang awit ay ginawa upang awitin sa pagtitipon, marahil bilang pampublikong pagtuturo sa mga anak, gaya ng utos sa taludtod 5 at 6. Napakahalaga ng detalye tungkol sa Efraim (taludtod 9 at 67) at sa Shilo (taludtod 60). Sa mahabang panahon, ang Shilo sa lupain ng Efraim ang sentro ng pagsamba ng Israel. Nang nawala ang Kaban ng Tipan sa mga Filisteo, at nang lumipat ang santuwaryo sa Sion sa lupain ng Juda, ito ay isang malaking political-religious na paglilipat. Ipinapaliwanag ng awit kung bakit: hindi ito lamang politika; ito ay hatol at pagpili ng Diyos.

Ang Profile

Para sa mga unang tagapakinig, ang awit na ito ay isang paliwanag sa kanilang mismong buhay. Bakit tayo nasa Jerusalem at hindi sa Shilo? Bakit ang hari ay mula sa Juda at hindi sa Efraim? Ang sagot ay hindi "kami ay mas mabuti." Ang sagot ay "ang Diyos ay maawain at ang Diyos ay pumipili." Naririnig nila rito ang isang pag-anyaya na huwag ulitin ang pattern ng kanilang mga ninuno, at isang babala na kung ang Efraim, na armado ng mga pana, ay tumakas sa labanan, sila rin ay maaaring bumagsak. Naririnig din nila ang isang pag-asa: mayroong isang pastol, at ang pastol na iyon ay pinili ng Diyos, hindi ng tao.

Repleksyon

Sa aling bahagi ng iyong buhay ang paulit-ulit mong "kinakalimutan" ang mga ginawa na ng Diyos sa nakaraan, at ano ang konkretong paraan para maalala mo ito bukas?

Kung ang buong awit ay tumuturo sa isang tunay na Pastol na darating, paano nagbabago ang iyong tingin kay Jesus kapag nabasa mo siya bilang sagot ng Diyos sa siglo-siglong pagkabigo ng bayan?