Mga Awit 103:12
Ang Teksto
Tumayo ka sa isang burol sa labas ng Jerusalem, madaling-araw pa. Sa likod mo, madilim pa ang kanluran; sa harap mo, unti-unting namumula ang silangan. Iharap mo ang mukha mo sa sumisikat na araw at ilahad ang mga braso mo sa magkabilang panig: ang kanang kamay sa silangan, ang kaliwa sa kanluran. Iyan ang larawang ibinibigay ng awit. "Kung gaano kalayo ang silangan mula sa kanluran, ganoon kalayo niya inalis mula sa atin ang ating mga kasalanan." Hindi sinasabi ng salmista na pinapatawad lang ng Diyos ang kasalanan; sinasabi niyang inilalayo iyon, dinadala palayo, hanggang sa lugar na hindi mo na kayang abutin kahit maglakad ka habambuhay sa isang direksyon.
Ang Puso
Sukatin mo ang pagitan ng hilaga at timog at may dulo iyon: may North Pole, may South Pole, may hangganan. Pero ang silangan at kanluran ay walang pagtatagpo. Kung lalakad kang pasilangan magpakailanman, hinding-hindi mo mararating ang kanluran. Sinadya ang imaheng ito. Ang tinatanggal ng Diyos, hindi niya itinatago sa isang drawer na maaari pang buksan kapag nagkamali kang muli. Sa talata 10 narinig na natin ang pundasyon: "Hindi niya tayo tinatrato ayon sa nararapat sa ating mga kasalanan." Ngayon, ipinapakita ng talata 12 kung gaano kalayo ang narating ng awa na iyon. Hindi ito pagkalimot ng Diyos, kundi kusang desisyon ng isang Hari na pinili ang tipan kaysa sa paghihiganti. Dito nagsisimula ang kalayaan: hindi sa pagiging inosente mo, kundi sa layo ng kamay na nag-alis.
Ang Hibla sa Buong Kasaysayan
Hindi sinasabi ng talata kung paano naililipat ang kasalanan sa ganoong kalayo. Alam ng mga Israelita ang isang larawan: ang kambing na ipinapadala sa ilang tuwing Araw ng Pagtubos, dala-dala sa ulo nito ang mga pagsuway ng bayan, pinapaalis papunta sa lupaing walang tao, hindi na babalik. Taun-taon iyon, dahil taun-taon ding bumabalik ang kasalanan. Ang salmo ay nagsasalita na parang permanente na ang pag-alis, at doon ito umaabot nang lampas sa kayang ibigay ng templo. Sa Bagong Tipan, lumabas si Jesus sa labas ng pintuan ng lungsod, dala ang hindi niya kasalanan, at doon natapos ang taunang pag-uulit. Ang distansyang inaawit ni David ay hindi basta tula; may presyo ito, at ang presyong iyon ay hindi niya pa nakikita noong isinulat niya ang linyang ito.
Ang Salamin
May mga kasalanang hindi mo na inuulit pero gising ka pa rin dahil dito tuwing hatinggabi. Ang sinabi mo sa anak mo noong pagod ka at hindi mo na mabawi. Ang pera na kinuha mo sa trabaho at tahimik mong ibinalik. Ang taong sinaktan mo noong dalawampu ka at hindi mo na matunton. Ipinagtapat mo na iyon, baka ilang beses pa, pero may bahagi sa iyo na patuloy na bumabalik sa lugar na sinasabi ng Diyos na malayo na. Mapanganib iyon, hindi dahil kulang ang kababaang-loob mo, kundi dahil tahimik mong sinasabi na mas tapat ang memorya mo kaysa sa salita ng Diyos. Hindi kababaang-loob ang paulit-ulit na pagkuha ng bagay na itinapon na niya; pagtanggi iyon sa ginawa niya. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang kasalanang laging bumabalik sa isip mo, basahin nang malakas ang talata 12 habang hawak mo iyon, pagkatapos punitin ang papel at itapon.
Ang Detalye
Pansinin kung saan inilalagay ng talata ang distansya. Hindi sinasabing inilayo ng Diyos tayo mula sa kasalanan natin, at hindi rin sinasabing inilayo niya ang sarili niya sa atin. "Inalis mula sa atin ang ating mga kasalanan": ang hiwalay ay ang tao at ang kanyang pagsuway. Ang Hebreong pandiwa dito, hirkhiq, ay nangangahulugang "ginawang malayo," at aktibo ito, may gumagawa, may kamay na nagbuhat at naghakot. Ikaw ay nananatili sa kinatatayuan mo; ang kasalanan ang pinalayas. Kaya hindi ito tungkol sa pagtakas mo sa nakaraan mo. Hindi ka lumipat ng bansa, hindi ka nagpalit ng pangalan. Nakatayo ka pa rin sa harap ng Diyos, at ang nawala ay ang bagay na dating nakatindig sa pagitan ninyo.
Ang Ugnayan sa Iba Pang Teksto
Dalawang tinig ang sumasagot sa talatang ito. Sa Levitico 16, ang kambing na pinapaalis sa ilang ay ang unang bersyon ng imahe: may pisikal na paglayo ng kasalanan mula sa kampo, nakikita ng mga mata. Si David ay nagsasalita ng parehong kilos pero inaalis ang hangganan: hindi ilang, kundi walang katapusang distansya. At sa huling kabanata ni Mikas, itinatapon ng Diyos ang mga kasalanan ng bayan sa kailaliman ng dagat, isang lugar na noon ay simbolo ng kaguluhan at kamatayan. Pansinin ang pagkakaiba sa diin: kay Mikas, inilubog; kay David, inilayo. Magkasama nilang sinasabi na ang pagpapatawad ay may lokasyon. May pinupuntahan ang kasalanan, at hindi iyon dito.
Ang Mga Unang Nakarinig
Ang mga unang kumanta nito ay isang bayang may pambansang kasaysayan ng pagkakasala. Alam nila ang pagkatapon, ang nasunog na templo, ang mga propetang nagsabi na nararapat iyon. Kaya hindi abstrakto sa kanila ang talata 10. Para sa kanila, ang tanong ay hindi "paano ko mapapatahimik ang konsensya ko," kundi "tapos na ba ang galit ng Diyos sa amin bilang bayan?" At ang sagot ay nakaukit sa heograpiya ng kanilang sariling pagsamba: ang templo ay nakaharap sa silangan, at tuwing umaga ay sumisikat ang araw sa harap nito. Araw-araw nilang nakikita ang sukat na binabanggit ni David. Hindi ito patalinghaga para sa kanila kundi ang mismong abot-tanaw sa labas ng kanilang pintuan.
Pagninilay
Anong kasalanan ang patuloy mong dinadala kahit sinasabi ng Diyos na malayo na iyon, at ano ang nakukuha mo sa patuloy na pagbuhat nito?
Kung totoong ang hiwalay ay ikaw at ang kasalanan mo, at hindi ikaw at ang Diyos, paano nito babaguhin ang paraan ng pagdulog mo sa kanya ngayong linggo?
Mga madalas itanong tungkol sa Psalms 103:12
Mabilisang sagot sa mga pinakakaraniwang tanong tungkol sa talatang ito ng Bibliya.
Ano ang ibig sabihin ng Mga Awit 103:12?
Tungkol saan ang Mga Awit 103:12?
Ano ang makasaysayang konteksto ng Mga Awit 103:12?
Ano ang itinuturo sa atin ng Mga Awit 103:12 tungkol sa katangian ng Diyos?
Paano nananatiling makabuluhan ang Mga Awit 103:12 sa kasalukuyan?
Ang ibinabahagi ng komunidad sa Psalms 103
Mga kabatiran, panalangin at pasasalamat mula sa mga mambabasa at sa pangkat ng patnugutan tungkol sa siping ito.
Hindi siya laging sasaway; hindi siya mananatiling galit magpakailanman." May katapusan ang galit ng Diyos, pero ang sa atin, minsan dinadala pa natin pagkatapos ng ilang taon. Pansinin mo: sumasaway siya, oo, pero hindi niya iyon ginagawang pabigat na habambuhay mong susuotin. Hindi ka niya pinapaalalahanan araw araw ng kasalanang pinatawad na niya. Sino kaya ang kailangan mong pakawalan ngayon?
Tuklasin ang talatang ito sa ibang antas
Baguhan, teologo, o ibang haba ng pagbasa? Isaayos ang mga setting at gumawa ng sarili mong bersyon.
Buksan sa study tool