Mga Awit 106

Ang Teksto

Nagsisimula ang awit sa papuri at pasasalamat, pero kaagad itong lumiliko sa pagtatapat: "Nagkasala kami tulad ng aming mga ninuno." Mula roon, isinasalaysay ng makata ang buong kasaysayan ng Israel bilang serye ng paghihimagsik, mula sa Dagat ng Tambo, sa guyang ginto sa Horeb, sa Baal ng Peor, hanggang sa pag-aalay ng kanilang sariling mga anak sa Canaan, at sa bawat pagkakataon ay tumutugon ang Diyos: minsan ng hatol, pero palaging muli ng awa. Nagtatapos ito sa isang dalangin mula sa pagkakatapon: "Tipunin mo kami mula sa mga bansa."

Ang Puso ng Teksto

Isipin mo ang eksena sa talata 12. Basa pa ang mga paa nila sa putik ng dagat na humawi. Sa likuran, lumulutang ang mga bangkay ng hukbo ng Ehipto. At umaawit sila. "Naniwala sila sa kaniyang mga salita, at inawit nila ang kaniyang papuri." Tapos, isang talata lang ang layo: "Pero mabilis nilang kinalimutan ang kaniyang mga ginawa." Walang transisyon, walang paliwanag. Iyon ang teolohiya ng buong awit sa dalawang talata. Ang tao ay hindi nabibigong maniwala dahil kulang ang ebidensiya; nabibigo siyang maniwala kahit sobra ang ebidensiya. At ang Diyos dito ay hindi tumutugon ayon sa pagiging karapat-dapat ng bayan kundi "para sa kapakanan ng kaniyang pangalan." Doon nakasalalay ang kaligtasan ng Israel, hindi sa kanilang memorya kundi sa kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang beses sa awit na ito, may isang taong tumatayo sa pagitan ng galit ng Diyos at ng bayan. Si Moises "ay namagitan sa kaniya sa puwang para pawiin ang kaniyang galit," at si Pinehas "tumayo… para mamagitan, at ang salot ay tumigil." Hindi kataka-takang binanggit ang mga ito; sila ang tanging dahilan kung bakit may natirang Israel para umawit ng Awit 106. Ang puwang na iyon, ang siwang sa pader ng hatol, ay hindi nawala sa kasaysayan. Dumating ang isang Hinirang na hindi lang tumayo sa puwang kundi naging siya mismo ang puwang, at hindi sa isang salot lang kundi sa lahat ng dugong dumanak. Hindi ito allegorya na pinilit; ang mismong hugis ng awit ang humihingi ng tagapamagitan.

Ang Salamin

May bahagi ng awit na ito na masakit kapag sinusukat mo sa sarili mo. Talata 15: "Binigay niya sa kanila ang kanilang hiling, pero nagpadala siya ng karamdaman na sumisira sa kanilang mga katawan." Minsan ang pinakamabigat na sagot sa panalangin ay ang oo. Ang promosyong ipinilit mo na ngayo'y kumakain sa pamilya mo. Ang relasyong ipinagpumilitan mo laban sa payo ng lahat. Ang bagay na binili mo at ngayon ay hinuhulugan mo pa rin. Hindi palaging kagandahang-loob ang pagbibigay ng hinihingi natin. At may isa pang salamin: "nakisalamuha sila sa mga bansa at ginaya ang kanilang mga pamamaraan." Hindi sila nag-anunsiyo ng pagtalikod. Dahan-dahan lang silang naging katulad ng paligid nila.

Ngayon, isulat mo sa papel ang isang bagay na ginawa ng Diyos sa buhay mo na nakalimutan mo nang pasalamatan, at sabihin mo iyon nang malakas sa kaniya bago matapos ang araw.

Ang Tanong

Ang talata 34 ay nakakabigla: pinaparatangan silang hindi nila nilipol ang mga bansa "gaya ng iniutos ni Yahweh." Kasalanan ang hindi pagpatay? Hindi dapat pagaanin ito. Pero pansinin kung saan tumutungo ang makata: ang bunga ng hindi paglipol ay hindi pagkamapayapa kundi talata 37 at 38, ang pag-aalay ng sarili nilang mga anak sa mga diyus-diyosan ng Canaan. Ang hindi nila hinarap na kasamaan ay humarap sa kanila, at ang katawan ng kanilang mga anak ang naging bayad. Hindi nito nasasagot ang lahat ng tanong natin tungkol sa mga utos na iyon sa Josue. Pero binabasag nito ang kumportableng akala na ang pakikipagkompromiso sa kasamaan ay palaging mas mabait na daan. Iniiwan ko itong bukas, dahil bukas din ito sa teksto.

Ang Detalye

"Ipinagpalit nila ang kaluwalhatian ng Diyos para sa larawan ng isang toro na kumakain ng damo." Huminto ka sandali sa huling bahagi. Hindi lang "toro." Toro na kumakain ng damo. Pinipilit ka ng makata na makita ang hayop na nakayuko, nginunguya ang damo, walang kamalay-malay. Iyon ang ipinalit nila sa Isang humawi ng dagat. Ang pagsamba sa diyus-diyosan ay hindi talaga tungkol sa bato o metal; tungkol ito sa pagpapalit ng Buhay sa isang bagay na mas maliit kaysa sa atin, na hindi makapagsalita, hindi makapagligtas, hindi makakita. At ang nakakatawa at nakakaiyak na bahagi: sa bawat henerasyon, mukha palagi itong makatuwirang palitan.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang nagsasambit nito ay hindi nakatayo sa Jerusalem. Nasa labas sila: "Tipunin mo kami mula sa mga bansa." Ito ay awit ng mga taong nasa pagkakatapon, na nakita nilang bumagsak ang templo, na dinala sa lupain ng iba. At ang kahanga-hanga, hindi nila sinabi na hindi patas ang Diyos. Sinabi nila: "ibinaba sila dahil sa sarili nilang kasalanan." Inaangkin nila ang kasaysayan ng kanilang mga ninuno bilang sariling kasaysayan, "nagkasala kami," at saka sila humihingi ng awa. Para sa kanila, ang talata 45, "Inalala niya ang kaniyang pangako," ay hindi magandang damdamin kundi ang tanging lubid na nakabitin sa kanila.

Pagninilay

Ano ang "hinihiling" mo ngayon na baka mapanganib kung ibigay sa iyo, at handa ka bang isuko ito sa Diyos?

Saan ka dahan-dahang "nakisalamuha" na hindi mo namamalayan, hanggang sa naging katulad ka na ng paligid mo?