Mga Awit 123

Ang Teksto

Isang maikling panalangin ito, apat na taludtod lamang, pero may isang matinding larawan sa gitna. Itinataas ng mang-aawit ang kaniyang mga mata sa Diyos na nakaupo sa kalangitan, at inihahambing niya ang sariling pagtingin sa mga mata ng alipin na nakatutok sa kamay ng amo, ng alilang babae sa kamay ng kaniyang among babae. Ganoon, aniya, ang pagtingin namin kay Yahweh "hanggang siya ay magkaroon ng awa sa amin." At pagkatapos ay ang hiling na paulit-ulit: "Maawa ka sa amin, O Yahweh, maawa ka sa amin," sapagkat punong-puno na sila ng pangungutya ng mga walang-galang at ng paghamak ng mga mapagmalaki.

Ang Puso ng Teksto

Ang Hebreong salita sa likod ng "maawa ka" ay ḥanan, na nangangahulugang magkaloob ng biyaya sa isang taong walang maipapalit. Hindi ito paghingi ng utang na bayad; walang ipinapakitang merito ang mang-aawit. Ang tanging dala niya ay kahihiyan. At dito nagiging matalas ang awit: ang larawan ng alipin ay hindi larawan ng pagsamba lamang, kundi ng ganap na pagdepende. Walang ibang pinagkukunan ang alipin. Kung hindi gumalaw ang kamay ng amo, wala siyang makakain. Sinasabi ng awit na ganoon ang totoong kalagayan natin sa harap ng Diyos, hindi bilang kahihiyan kundi bilang katotohanan. Ang Diyos ay "nakaupo sa kalangitan," nakaluklok, may kapangyarihan; at tayo ay naghihintay ng kaniyang kamay.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang panalangin ng dukha na "maawa ka" ay isa sa mga sinulid na tumatakbo mula Lumang Tipan hanggang sa mga daan ng Galilea. Ang mga bulag sa tabi ng daan, ang babaeng taga-Canaan, ang maniningil ng buwis sa Templo, pare-pareho silang isinisigaw ang salitang ito, at palaging tumitigil si Jesus. Nang sabihin niya sa talinghaga na umuwing pinawalang-sala ang maniningil ng buwis na hindi man lamang makatingala kundi dumadagukan ng dibdib (Lucas 18), ipinakita niya kung ano ang mangyayari sa panalangin ng Awit 123. Ang kamay na hinihintay ng alipin ay nagkalaman. At nang bitawan ni Jesus ang sarili sa kahihiyan ng krus, dinala niya mismo ang "pangungutya ng mga walang-galang" na tinutukoy ng talatang apat.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na ayaw tumingin sa kamay ng iba. Tinuruan tayong maging sapat sa sarili: ikaw ang may hawak ng iyong buhay, ikaw ang nagpapasya. Kaya kapag dumating ang sandali na wala ka talagang magawa, kapag tinanggihan ka sa trabaho nang walang paliwanag, kapag pinagtawanan ka sa grupong chat, kapag tahimik na hinahamak ka ng kamag-anak dahil hindi umangat ang iyong buhay, ang unang impulso natin ay hindi pagtingala kundi pagtatanggol sa sarili. Nagsusulat tayo ng matalas na sagot sa isip. Sinusuklian natin ng paghamak ang paghamak. Ang Awit 123 ay hindi nagbibigay ng ganoong rota. Hindi nito tinuturuan ang mang-aawit na gumanti; ibinabaling nito ang kaniyang mga mata sa ibang direksyon. Ang hindi paggamit ng iyong sariling kamay upang ipaghiganti ang sarili ay isang etikal na desisyon, hindi lamang damdamin.

Ngayong araw, pumili ng isang taong kamakailan ay humamak o nangutya sa iyo. Huwag mong kausapin siya. Tumayo ka, itaas mo ang iyong mga mata, at sabihing malakas: "Maawa ka sa amin, O Yahweh, maawa ka sa amin," at banggitin mo ang pangalan niya sa Diyos. Limang minuto lang. Huwag mong tatapusin ng paghingi ng kaparusahan.

Ang Larawan ng Mambabasa

Ang awit na ito ay isa sa mga Awit ng Pag-akyat, ang koleksyon na inaawit ng mga peregrino habang umaahon sila patungong Jerusalem para sa mga kapistahan. Isipin mo ang grupong naglalakad: mga magsasaka, mga manggagawa, mga pamilyang matagal nang nasa ilalim ng ibang bansa. Pagkabalik mula sa pagkatapon, maliit na lalawigan lamang ang Juda, pinamumunuan ng mga opisyal ng ibang hari, nilalait ng mga kalapit na bayan na tinatawag silang nagkukunwaring bansa. Hindi nila kailangang imagine-in ang larawan ng alipin na nakatingin sa kamay ng amo; nakita nila ito araw-araw sa kanilang bahay o naranasan nila ito sa sarili. Kaya nang awitin nila ang "hanggang siya ay magkaroon ng awa sa amin," isa itong protesta at pananalig nang sabay: hindi kayo ang aming tunay na amo.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan mo ang mang-aawit: hindi siya naglalarawan ng kaniyang sarili bilang bayani ng pananampalataya. Siya ay pagod, puno hanggang labi ng kahihiyan, at ang kaniyang panalangin ay nauulit dahil wala na siyang ibang masabi. Pero may isang bagay siyang hindi binibitawan: ang kaniyang tingin. Ang espirituwal na tindig niya ay hindi kasiguruhan kundi pagtitiyaga sa pagtingala. At sa tabi niya, ang Diyos na nakaupo, hindi balisa, hindi natutulak ng pangungutya ng mga mapagmalaki. Ang pagiging nakaupo ng Diyos sa kalangitan ay hindi kalayuan kundi katatagan: hindi siya nawawalan ng trono kapag nananaig ang mga walang-galang. Ang pag-asa ng awit ay nakasalalay doon, hindi sa lakas ng pananampalataya ng umaawit.

Konteksto

Kaunti ang alam natin tungkol sa panahon ng pagkakasulat, pero malinaw ang mundo sa likod nito. Sa isang sambahayan noon, ang alipin ay nakatayo sa gilid ng silid, tahimik, binabantayan ang kamay ng amo: isang senyas, isang kaway, at agad siyang kumikilos. Walang salitang kailangan. Iyan ang kultural na larawan na ginagamit ng awit, at kaakibat nito ang isang katotohanang hindi komportable: ang pagsunod ay hindi usapan ng negosasyon. Sa panlipunang antas naman, ang bayan ng Diyos ay nasa ilalim: walang hari, walang hukbo, nakasalalay sa mga desisyon ng mga taong hindi sumasamba kay Yahweh. Ang pag-awit nito habang umaakyat sa Jerusalem ay paraan ng pagsasabi na ang tunay na trono ay nasa itaas, at ang kanilang pag-asa ay mula roon.

Pagninilay

Sino ang hinihintay mong kumilos ngayon, at paano mo binabantayan ang kaniyang kamay sa halip na ang kay Yahweh?

Saan sa iyong buhay mas pinipili mong gantihan ang paghamak kaysa dalhin ito sa Diyos, at bakit mahirap bitawan iyon?