Mga Awit 138

Ang Teksto

Isang tao ang umaawit ng pasasalamat nang buong puso, at ginagawa niya ito sa isang kakaibang lugar: "sa harap ng mga diyos-diyosan." Pinupuri niya ang Panginoon dahil sa katapatan sa tipan at sa pagiging mapagkakatiwalaan nito, inaalala ang araw na siya ay tumawag at sinagot siya. Pagkatapos ay lumalawak ang tanawin: aawit pati ang mga hari ng mundo, dahil ang mataas na Diyos ay yumuyuko sa mababa at lumalayo sa mapagmalaki. Nagtatapos ang awit hindi sa katiyakan kundi sa isang pakiusap: huwag mo akong pabayaan.

Ang Puso ng Teksto

May isang linyang hindi madaling dumaan sa dila: "Dinakila mo ang iyong salita at iyong pangalan higit sa lahat." Ang salita ng Diyos ay itinaas kasinghalaga ng kaniyang pangalan. Ibig sabihin, kapag nagsalita ang Diyos, nakataya ang kaniyang sarili. Hindi siya nangangako nang may bukas na pintuan para umatras. Kaya nga ang buong awit na ito ay nakatindig sa salitang chesed, isinalin dito bilang "katapatan sa tipan": hindi basta kabaitan kundi ang matigas na pagtupad ng Diyos sa isang pangakong hindi mo hinihingi ngunit nakatali ka na. At narito ang hiwaga: ang ganoon kataas na Diyos ang siyang "sa mga mabababa siya nag-aaruga." Hindi niya kailangang yumuko. Ginagawa niya iyon dahil ganoon siya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Alam ng awit na ito ang isang bagay na hindi pa nito nakikita. Sinasabi nito na ang mataas na Diyos ay dumadapo sa mababa, at ang Lumang Tipan ay paulit-ulit na nagpapahiwatig nito: sa mga biyuda, sa mga alipin sa Ehipto, sa bunsong anak na pinili. Nang awitin ni Maria ang kaniyang papuri, halos kabisado niya ang linyang ito: ibinababa ang mataas, itinataas ang mababa. Ngunit sa Cristo, hindi lamang yumuyuko ang Diyos; siya mismo ang pumupunta sa ibaba, hanggang sa "kalagitnaan ng kapamahakan," hanggang sa kamatayan. Ang kanang kamay na nagliligtas sa talata 7 ay naging kamay na nabutas. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang parehong kilos ng Diyos, ngayon lamang ginawa sa laman.

Ang Salamin

Mapapansin mo kung saan nagsisimula ang pag-awit: hindi sa templo kundi "sa harap ng mga diyos-diyosan." Ang pagpupuri ay may madla, at ang madla ay hindi palaging magiliw. Kumakanta ka sa harap ng mga bagay na may totoong kapangyarihan sa iyong buhay: ang bangko, ang resulta ng check-up, ang opinyon ng mga kasamahan sa trabaho, ang tahimik na paghatol ng pamilya kapag may pinili kang hindi nila naiintindihan. Hindi sinasabi ng salmista na huwad ang mga ito. Sinasabi niyang kakanta siya sa harap mismo ng mga ito. At pansinin ang huling linya: kahit matapos ang lahat ng pagtitiwala, humihingi pa rin siya, "huwag mong pabayaan." Pinapayagan ng teksto ang pananampalatayang may halong takot. Ngayon, bago matapos ang araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang bagay na may hawak sa iyong takot, at sa harap mismo ng papel na iyon, sabihin nang malakas ang isang pangungusap ng pasasalamat sa Diyos.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Ang mga unang kumanta nito ay isang maliit na bayan sa pagitan ng mga imperyo. Ang mga "hari sa mundo" sa talata 4 ay hindi kaalyado kundi mga kumuha sa kanila ng buwis at nagdala sa kanila sa pagkabihag. Kaya ang linyang "lahat ng hari sa mundo ay magpapasalamat sa iyo" ay hindi relihiyosong palamuti; ito ay isang mapangahas na paghamon. Inaasahan nilang darating ang araw na ang mga nagwasak sa kanila ay luluhod sa parehong Diyos. At ang pariralang "sa harap ng mga diyos-diyosan" ay may tunog ng templong banyaga, ng rebultong ginto, ng propagandang nakaukit sa pader. Doon sila kumakanta. Hindi sa pagtanggi na umiiral ang kapangyarihan ng iba, kundi sa paniniwalang may isang Salita na mas matatag kaysa sa lahat ng iyon.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tinig ang sumasagot sa salmong ito. Ang una ay si Maria sa Lucas 1: ang kaniyang awit ay halos salin ng talata 6, na ang mataas na Diyos ay tumitingin sa aba. Ipinapakita nito na ang linyang ito ay hindi lang sentimyento kundi paraan ng paggalaw ng Diyos sa kasaysayan. Ang pangalawa ay ang pahayag ni Pablo sa Filipos 1 na tatapusin ng Diyos ang gawang kaniyang sinimulan. Doon natin naririnig ang kasagutan sa huling hiling ng salmista: "huwag mong pabayaan ang mga nilikha ng iyong mga kamay." Ang panalangin ng Lumang Tipan ay nagiging katiyakan sa Bago, pero hindi nawawala ang pagiging panalangin nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Sino ang Diyos sa awit na ito? Isang Diyos na sumasagot sa araw ng pagtawag, hindi pagkalipas ng mahabang panahon. Isang Diyos na ang unang kilos ay hindi pagpapagaan ng kalagayan kundi pagpapalakas ng loob: "pinalakas mo ang aking loob at ang aking kaluluwa." Pansinin, hindi inalis ang kapamahakan; lumalakad pa rin ang salmista sa gitna nito sa talata 7. Ang Diyos dito ay hindi tagapag-alis ng panganib kundi kasama sa loob nito. At may isang bagay na hindi ipinapaliwanag ng teksto: bakit malayo siya sa mapagmalaki? Hindi dahil napopoot siya sa kanila, marahil, kundi dahil ang mapagmalaki ang hindi makatanggap ng kamay na nakaabot mula sa itaas pababa. Ang pagyuko ng Diyos ay nangangailangan ng taong nakatingala.

Pagninilay

Sa harap ng aling "diyos-diyosan" sa iyong buhay ang pinakamahirap umawit ng pasasalamat, at bakit tahimik ka roon?

Kung ang panalanging "huwag mong pabayaan" ay bahagi pa rin ng pananampalataya at hindi kakulangan nito, ano ang hihingin mo sa Diyos ngayon na matagal mo nang hindi binibigkas?