JUAN 13:18

Ang Teksto

Katatapos lang hugasan ni Jesus ang mga paa ng labindalawa, kasama ang mga paa ng lalaking lalabas mamaya sa dilim. Umupo siya ulit, sinabing pinagpala ang gumagawa ng kaniyang halimbawa, at pagkatapos ay biglang pumutol ang kaniyang tinig: "Hindi ako nagsasalita tungkol sa inyong lahat." May butas sa bilog na iyon. Hindi siya nalinlang, hindi siya nagulat, hindi siya naging biktima ng maling pagtaya sa tao. Alam niya ang kaniyang mga pinili. At para ipaliwanag ang mangyayari, hindi siya humugot ng paliwanag mula sa kaniyang sakit kundi mula sa Kasulatan: "Ang kumakain ng aking tinapay ay nagtaas ng kaniyang sakong laban sa akin." Isang linya mula sa isang matandang awit ng hapdi, ngayon ay nakaupo sa mesa, may mukha, may pangalan.

Ang Puso

Dalawang bagay ang magkasabay dito, at ayaw silang paghiwalayin ng teksto. Una, walang nangyayari sa gabing ito na hindi alam ni Jesus. Hindi siya nadaanan ng kasamaan; pinasok niya ito nang nakamulat ang mata. Ang pagkakanulo ay hindi butas sa plano ng Diyos kundi ang mismong daan papunta sa krus. Pangalawa, ang kaalamang iyon ay hindi nagpamanhid sa kaniya. Isinatinig niya ang hapdi sa salita ng isang sinaunang awit, at ilang talata lang ang layo, "siya ay nabagabag sa espiritu." Ang Diyos natin ay hindi makapangyarihan sa paraang hindi nakakaramdam. Kaya ang kaligtasan natin ay hindi nakasalalay sa pagiging mabuti ng mga tao sa paligid ni Jesus, kundi sa pagpapatuloy niya kahit alam niyang may sakong na nakaamba.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linyang sinipi ni Jesus ay hindi basta patunay-teksto. Galing ito sa Awit 41, ang daing ng isang haring may sakit na napaligiran ng mga bumubulong laban sa kaniya, at ang pinakamasakit sa lahat ay ang kaibigang kasalo niya sa hapag. Nang sipiin ito ni Jesus, hindi niya sinasabing "may nahulaan na pala ito noon pa." Sinasabi niyang ang pattern ng pagdurusa ng pinahirang hari ay umaabot na ngayon sa huling antas nito. Ang mga anino ng Lumang Tipan ay nagtitipon sa isang tao sa isang silid sa Jerusalem. At dito nakikita natin kung paano gumagalaw ang Diyos sa kasaysayan ng pagliligtas: hindi niya iniiwasan ang pagtataksil ng tao, ginagamit niya ito nang hindi niya ito pinapawalang-sala. Ang krus ay bunga ng kasamaan at kasabay nito ay bunga ng pag-ibig ng Diyos.

Ang Salamin

May kakaibang ginhawa sa talatang ito para sa taong napagtaksilan. Ang nanakit sa iyo ay madalas hindi kaaway sa labas kundi kasalo mo sa hapag: ang kapatid na nagnakaw sa mana, ang kasamahan sa trabaho na nagsalita laban sa iyo matapos mong ipagtanggol, ang kaibigan sa simbahan na ikinalat ang ipinagkatiwala mo. Hindi sinasabi ni Jesus na "okay lang iyon." Tinawag niya itong pagtataas ng sakong, isang gawa ng paghamak. Pero may salamin din dito para sa atin: naupo si Judas sa parehong hapag, hinugasan ang parehong paa, kumain ng parehong tinapay. Ang pagiging malapit ay hindi katumbas ng pagiging tapat. Puwedeng matagal ka nang nasa loob ng bilog at malayo pa rin ang puso mo.

Ngayong araw: buksan ang Awit 41, basahin nang malakas ang talata 9, at pagkatapos ay banggitin sa Diyos ang pangalan ng taong nanakit sa iyo. Huwag mo munang pagandahin ang panalangin. Sabihin mo lang ang pangalan.

Ang Tanong

Kung alam ni Jesus ang kaniyang mga pinili, bakit niya pinili si Judas? At kung "ang kasulatan ay maganap," may pagpipilian pa ba si Judas o nakatakda na siya? Hindi sinasagot ng teksto ang tanong na iyon, at mapanganib ang mabilis na sagot sa magkabilang panig. Hindi tayo pinapayagan ng Juan na sabihing biktima lang si Judas, dahil may sariling kagustuhan ang pagtataksil niya, at may puso siyang pinasukan ng kasamaan. Pero hindi rin tayo pinapayagang sabihing nabigla ang Diyos. Dalawang bagay na magkasalubong at hindi pinagkakasundo ng Kasulatan. Siguro ganito: ang pagkakaalam ng Diyos ay hindi naglalagay ng kamay sa likod ni Judas. Pero hanggang doon lang tayo makakarating, at ang natitira ay misteryo na kailangan nating tanggapin nang hindi sinasarhan.

Konteksto

Gabi ito ng Paskuwa, isang silid sa itaas, mga lalaking nakahilig sa mababang hapag sa paligid ng pagkain. Sa kulturang iyon, ang pagsalo sa isang hapag ay hindi casual na hapunan. Ang pagkain na magkasama ay pangako ng katapatan, isang tipan sa maliit na anyo. Ang sumalo sa iyo at pagkatapos ay magkanulo ay lumalabag sa pinakapangunahing batas ng karangalan ng Silangan. Si Judas ay hindi tagalabas: siya ang may hawak ng supot ng salapi, kinatiwalaan, isinama sa loob. Kaya hindi lang sakit ang pinag-uusapan dito kundi kahihiyan sa harap ng isang kultura na tumitingin sa mesa bilang banal na lugar. At si Jesus, sa gitna ng gabing iyon, ang nag-aabot ng tinapay.

Ang Detalye

Ang salitang "sakong." Sa Awit, ito ay larawan ng kabayong sumisipa sa nagpapakain sa kaniya, o ng taong tumalikod at ipinapakita ang talampakan sa iniwan niya, isang hayagang paghamak. Pero may mas malalim pang alingawngaw. Sa Genesis 3:15, ang binhi ng babae ang pipilayin sa sakong ng ahas. Ngayon ang sakong ang nakaamba laban sa binhi mismo. At isipin mo: ilang sandali lang ang nakararaan, hawak ni Jesus ang mga paa ni Judas, hinuhugasan ang talampakang iaangat mamaya laban sa kaniya. Hindi niya iniurong ang kamay. Iyon ang eksena na dapat nating dalhin palabas ng silid na iyon.

Pagninilay

Sino ang kasalo mo sa hapag na ang pangalan ay nahirapan kang banggitin sa panalangin, at ano ang pumipigil sa iyo?

Kung hinugasan ni Jesus ang paa ng taong alam niyang magkakanulo sa kaniya, ano ang hinihingi nito sa paraan ng pakikitungo mo sa taong hindi mo mapagkakatiwalaan?