Pahayag 11

Ang Teksto

Binigyan si Juan ng isang tambo na panukat at inutusang sukatin ang templo, ang altar, at ang mga sumasamba, pero hindi ang patyo sa labas, sapagkat iyon ay naibigay na sa mga Gentil na tatapak sa banal na lungsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Sa panahong iyon ay nagpropesiya ang dalawang saksi na nakadamit ng sako, may kapangyarihang tulad ng kay Elias at kay Moises, hanggang sa lumabas ang halimaw mula sa hukay at pinatay sila; ang kanilang mga bangkay ay iniwan sa kalsada ng lungsod na doon "ipinako sa krus ang kanilang Panginoon." Pagkatapos ng tatlo at kalahating araw, muli silang bumangon, umakyat sa ulap, at humampas ang lindol. Pagkatapos ay tumunog ang ikapitong trumpeta: "Ang kaharian ng mundo ay magiging kaharian na ng ating Panginoon at ng kaniyang Cristo."

Ang Ubod

Pansinin ang hugis ng kuwento ng dalawang saksi: patotoo, pagtanggi, kamatayan, tatlo at kalahating araw sa isang lungsod na nagpapako, muling pagkabuhay, pag-akyat sa ulap. Hindi ito aksidenteng pagkakatulad. Ang mga saksi ay dumadaan sa parehong landas na tinahak ng kanilang Panginoon, at iyon ang teolohikal na sentro ng kabanata. Ang paghahari ng Diyos ay hindi dumarating sa kabila ng pagkamatay ng kaniyang mga saksi kundi sa pamamagitan nito, kagaya nang dumating ito sa pamamagitan ng krus. Kaya nga hindi tinapos ni Juan ang eksena sa bangkay sa kalsada. Ang hininga ng buhay mula sa Diyos ay pumapasok, at ang mga kaaway na nagpalitan ng regalo sa tuwa ay natakot. Ang mensahe sa iglesia: ang pagkalupig ay maaaring maging tunay, at hindi pa rin iyon ang huling salita.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng dalawang puno ng olibo at dalawang ilawan ay hindi bagong imahen. Sa Zacarias 4 ay nakita ng propeta ang isang ilawan at dalawang punong olibo na nagpapatak ng langis, at ang dalawang sanga ay tumutukoy sa gobernador at sa saserdote, ang hari at ang pari na muling nagtatayo ng templo pagkatapos ng pagkatapon. Sa Apocalipsis ay pinagsasama ni Juan ang dalawang tungkulin at ibinibigay sa isang bayan na saksi, sapagkat ang hari at ang pari ay isa nang tao ngayon: si Cristo. Ang iglesia ay nabubuhay bilang ilawan na pinapanatili ng langis na hindi nito pinoprodyus. At ang landas ng ilawang ito ay ang landas ng Kordero. Doon nakikita ang sinulid: mula sa pangakong muling itatayo ang templo, hanggang sa krus, hanggang sa isang bayang nagpapatotoo sa daigdig na tumatanggi, hanggang sa trumpetang nagdedeklara kung kaninong kaharian talaga ito.

Ang Salamin

May kakaibang sakit sa talata 10: nagdiriwang ang mundo at nagpapadala ng regalo sa isa't isa dahil natahimik na ang dalawang saksi. Kilala natin ang bersyong maliit nito. Ang guro na hindi na naimbitahan sa mga desisyon dahil ayaw niyang sumakay sa isang kasinungalingan. Ang kapatid na tinatawanan sa hapag ng pamilya tuwing binabanggit ang panalangin. Ang negosyanteng nawalan ng kliyente dahil tumanggi siya sa kickback. Hindi sinasabi ng Apocalipsis na ang katapatan ay laging nagbubunga ng paggalang; sinasabi nito na ang katapatan ay minsang nagbubunga ng bangkay sa kalsada, at ng mga taong tuwang-tuwa dito. Ang tanong na hinuhubaran ng kabanatang ito: sinusukat ba natin ang bisa ng ating pananampalataya sa dami ng papuri at katahimikan sa buhay natin, o sa hininga ng Diyos na hindi napipigilan ng libingan?

Ang Mga Unang Nakinig

Ang mga umuupo sa maliliit na iglesia ng Asia Minor ay nakarinig ng "sukatin ang templo ng Diyos" sa panahong wasak na ang templo sa Jerusalem. Alam nilang wala nang gusaling tinutukoy. Ang sinusukat ay sila: ang mga sumasamba sa loob, binibilang at inaangkin ng Diyos, kahit ang labas ay tinatapakan. Iyon ang eksaktong pakiramdam nila. Maliit, tinutuya, minsan pinapatalsik sa gawain dahil hindi sumasali sa mga pista ng emperador. Ang kanilang panlabas na buhay ay bukas sa panghihimasok; ang kanilang pagsamba ay hindi. At sa apatnapu't dalawang buwan ay may naririnig silang hindi natin agad namamalayan: may hangganan. Hindi walang hanggan ang panahon ng pagtapak; nakatakda ito, nabibilang, at nasa kamay ng Diyos ang orasan.

Konteksto

Nakalagay ang kabanatang ito sa pagitan ng ikaanim at ikapitong trumpeta, tulad ng isang paghinga bago ang huling putok. Ang tatlo at kalahating taon, na ibinigay sa tatlong pormang bilang, ay kalahati ng pitong taon: ang panahong bali, ang panahon ng pagdurusa na hindi nakakumpleto. Ang "dakilang lungsod" ay tinawag na Sodom at Egipto, at doon din ipinako sa krus ang Panginoon. Hindi ito heograpiya kundi moral na katangian: bawat lugar na nagpapatahimik sa saksi ng Diyos ay may pangalan ng Sodom, ng Egipto, ng Jerusalem na nagpapako. At ang katapusan ng kabanata ay hindi lindol kundi bukas na templo sa langit at ang kaban ng tipan na nakikita. Ang pinakabanal na dako, na dating pinapasok isang beses sa isang taon, ay nakabukas na.

Ang Interteksto

Sa Ezekiel 37 ay tumitindig ang mga tuyong buto nang pumasok ang hininga sa kanila, at ang paliwanag doon ay hindi tungkol sa indibidwal kundi sa isang bayang tila patay na sa pagkatapon. Kapag sinabi ni Juan na "isang hininga ng buhay mula sa Diyos ay papasok sa kanila at sila ay tatayo sa kanilang mga paa," pinapakain niya sa atin ang parehong pangako, ngayon nakaangkla na sa muling pagkabuhay ni Cristo. At ang pag-akyat nila sa ulap habang nakatingin ang kanilang mga kaaway ay sinasadyang tumutunog na parang pag-akyat ng Panginoon. Hindi kopya ang mga saksi; kasama sila. Ang huling himig ay ang pinakamatapang: hindi "magiging" isang bagong kaharian kundi ang kaharian ng mundo na ito ay nagiging kaniya, ang pag-aangkin ng lehitimong may-ari.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay tinatapakan ang "patyo sa labas," at paano mo malalaman na ang loob, ang iyong pagsamba, ay binibilang pa rin ng Diyos?

Kung ang landas ng saksi ay dumaraan sa kamatayan bago sa pag-akyat, anong inaasahan mo sa pagsunod na maaaring kailangan mong bitiwan?