Mga Taga-Roma 13:1

Ang Teksto

"Ang bawat kaluluwa ay maging masunurin sa mga matataas na kapangyarihan." Isang pangungusap lang, at nagbago na ang hangin sa loob ng bahay kung saan binabasa ang sulat na ito sa Roma, siguro isang upahang silid sa Trastevere, amoy suka at usok ng lampara, at sa labas ay maririnig ang yabag ng patrolya ng gabi. Sinasabi ni Pablo na walang kapangyarihang umiiral na hindi galing sa Diyos, at ang mga namumuno ngayon ay hindi nakaupo roon nang labas sa kaniyang pagtatalaga. Hindi niya sinasabing mabuti ang lahat ng pinuno; sinasabi niyang walang pinuno na nasa labas ng saklaw ng Diyos. Sa dalawang pahayag na iyon nakasalalay ang buong pagsunod na hinihingi niya.

Ang Ubod

Ang punto ay hindi ang Roma kundi ang Diyos. Sa isang lungsod kung saan ang emperador ay tinatawag na anak ng diyos at ang kapangyarihan ay ipinapalagay na nagmumula sa sarili nitong bigat, sinasabi ni Pablo: hiniram lang iyan. "Walang kapangyarihan na hindi nanggagaling sa Diyos." Ibig sabihin, ang bawat awtoridad ay may Panginoon sa ibabaw niya, at kaya may hangganan, may pananagutan, may katapusan. Ang pagsunod ng Kristiyano ay hindi pagsamba; nakabaluktot ang tuhod sa harap ng estado dahil nakaluhod na ang puso sa harap ng Diyos. At dahil ang Diyos ang nagtalaga, ang kaayusan ng lipunan ay hindi neutral na makina kundi bahagi ng kaniyang pangangalaga sa mundo, isang paraan para pigilan ang gulo hanggang sa dumating ang kaharian.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang tabak na hinugot laban sa Anak ng Diyos, at ito mismo ang tabak na tinutukoy ni Pablo: ang tabak ng Roma, hawak ng isang gobernador na nagpahugas ng kamay. Nang tanungin siya ni Pilato kung alam niyang may kapangyarihan siyang magpako sa kaniya, ang sagot ni Jesus ay ang buong teolohiya ng talatang ito sa maikling salita: wala kang kapangyarihan maliban sa ibinigay sa iyo mula sa itaas. Doon nagtatagpo ang dalawang katotohanan. Ang awtoridad ay totoong nagmula sa Diyos, at ang awtoridad ay totoong kayang gumawa ng pinakamalaking kasamaan sa kasaysayan. At sa ilalim pa rin ng kamay ng Diyos, ang krus na iyon ang naging kaligtasan natin. Kaya hindi naniniwala si Pablo na ang estado ang huling salita. Alam niya kung sino ang bumangon mula sa hukay na hinukay ng estado.

Ang Salamin

Madaling maging masunurin sa mga pinunong gusto mo. Ang tinatamaan ng talatang ito ay ang tahimik na paghahari ng panghuhusga sa loob mo: ang komentong hindi mo na tinatanggal sa post ng isang opisyal, ang pagbubuwis na pilit mong iniiwasan dahil "kurakot naman sila," ang paraan ng pagbanggit mo sa pangalan ng alkalde o ng superintendente o ng iyong amo sa hapag-kainan habang nakikinig ang mga anak mo. Hindi sinasabi ni Pablo na tama sila. Sinasabi niyang hindi ka ang Diyos na hahatol sa kanila, at ang pagsuway mo ay bihirang tungkol sa katarungan; mas madalas ito ay tungkol sa ayaw mong may nakaupo sa itaas mo. Ngayon: sabihin nang malakas ang pangalan ng pinunong pinakakinaiinisan mo, at ipanalangin siya nang isang minuto. Isang pangalan lang, ngayong araw din.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga tumanggap ng sulat na ito ay isang maliit na kalipunan ng mga Judio at Griyego sa kabisera ng imperyo, marami sa kanila ay alipin o pinalayang alipin. Sariwa pa sa alaala nila ang pagpapalayas ni Emperador Claudio sa mga Judio mula sa Roma, ang mga bahay na iniwan, ang mga negosyong nawala. Kabababalik pa lamang ng ilan. Sa mga palengke ay may bulung-bulungan tungkol sa mabigat na buwis at sa mga kolektor na nagpapayaman sa sarili. At may tinig sa loob ng mga bahay-simbahan na nagsasabi: iisa lang ang ating Panginoon, at hindi siya nakaupo sa Palatine. Ang narinig nila sa talatang ito ay hindi abstraktong pulitika kundi babala at kapanatagan nang sabay: huwag kayong magbibigay ng dahilan para muling ipatapon kayo, at tandaan, hindi kayo iniwan sa awa ng Roma.

Ang Detalye

"Itinalaga ng Diyos." Ang salitang Griyego dito ay mula sa tassō, ang salita ng hukbo: paglalagay ng sundalo sa kaniyang puwesto, pagsasaayos ng hanay. Hindi sinasabi ni Pablo na pinili ng Diyos ang bawat pinuno na parang minamahal niyang tagapagsalita; sinasabi niyang inilagay sila sa hanay, may posisyon, may komandante sa itaas. At ang salitang "masunurin" sa simula ng talata ay galing sa kaparehong ugat, hypotassō, ang paglalagay mo sa sarili sa ilalim ng hanay na iyon. Kaya ang larawan ay isang kampo, hindi isang trono. Ang emperador ay hindi nagtatalaga sa sarili niya; nakatayo siya sa puwestong ibinigay sa kaniya, at kapag tinawag na siya ng Komandante palabas ng hanay, maglalakad siya papunta sa paghuhukom tulad ng lahat.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tunay na tauhan sa talatang ito ay ang Diyos, at kakaiba ang paraan ng kaniyang paggalaw. Hindi siya nagpapadala ng anghel para itama ang Roma. Gumagamit siya ng buwis, ng patrolya, ng batas na madalas baluktot, at tinatawag pa niyang "lingkod" ang taong may hawak ng tabak, ang mismong salitang ginagamit para sa mga naglilingkod sa simbahan. Iyon ay parehong nakagugulat at nakakababa: hindi diyos si Cesar, tagapagsilbi lang siya na hindi nga alam na may amo pala siya. Ito ang Diyos na matiyagang pumipigil sa kaguluhan habang inaabot ng ebanghelyo ang mga bansa, hindi dahil kontento siya sa mundong ito, kundi dahil hindi pa panahon ng huling paglilinis. Nagtitimpi siya. At may hawak siyang kalendaryo na walang emperador na nakakita.

Pagninilay

Sino ang pinunong pinakamahirap mong ipanalangin, at ano ang sinasabi niyan tungkol sa kung saan nakasalalay ang iyong kapanatagan?

Kung ang bawat awtoridad ay "lingkod ng Diyos" na may amo, paano dapat magbago ang paraan ng pagsasalita mo tungkol sa kanila, at ang paraan ng pagsunod mo sa kanila?