Mga Taga-Roma 4:1

Ang Teksto

Isang tanong lang ang buong talata, at sinadya ni Pablo na iwang nakabitin: "Ano ngayon ang sasabihin natin na natuklasan ni Abraham na ating ninuno ayon sa laman?" Hindi siya nagsisimula sa doktrina kundi sa isang tao, at hindi basta tao kundi ang ninuno mismo ng mga kausap niya, ang pinakaunang pundasyon ng kanilang pagkakakilanlan. Ang tanong ay literal na praktikal: ano ba ang natamo, nakuha, natuklasan ni Abraham sa buong buhay niya kasama ang Diyos? Ang sagot sa susunod na dalawang talata ay nakakagulat na kaunti: wala siyang naiuwing karapatang magmalaki, maliban sa isang bagay na ibinilang sa kaniya nang hindi niya pinaghirapan.

Ang Puso ng Aral

Ang pandiwang "natuklasan" ay salita ng negosyante at ng magsasaka: kita, natamo, nahanap. At doon tumatama ang sakit. Si Abraham ang pinakamalapit sa ideal ng isang taong may maipagmamalaki, umalis sa Ur, nagtiwala sa pangako, handang ialay ang anak. Kung may isang tao na may karapatang maningil sa Diyos, siya iyon. Pero sabi ni Pablo sa talata 2, "magkakaroon sana siya ng dahilan upang magmalaki, ngunit hindi sa harapan ng Diyos." Ibig sabihin, may buong kategorya ng tagumpay na totoo sa paningin ng tao pero walang bigat sa korte ng langit. Ang tanong sa talata 1 ay nagbubukas ng isang mundo kung saan ang relasyon natin sa Diyos ay hindi kinikita kundi tinatanggap, at ang bawat desisyon natin sa trabaho, sa pera, sa pamilya ay nakatayo sa realidad na iyon.

Ang Hilo na Dumadaan sa Buong Kasulatan

Hindi aksidente na si Abraham ang pinili ni Pablo. Siya ang simula ng kuwento ng pangako, at kung ano ang nangyari sa kaniya ay nagtatakda kung paano kikilos ang Diyos sa lahat ng susunod. Napansin ni Pablo sa talata 10 ang detalyeng madalas nating lampasan: ibinilang na matuwid si Abraham bago pa siya tuli. Walang marka, walang ritwal, walang kautusan, wala pang bayan. Puro pangako at pagtitiwala. Kaya nang dumating si Cristo, hindi ito pagbabago ng sistema kundi pagbubukas ng isang pintuan na matagal nang nakaawang. Ang parehong Diyos "na nagbibigay buhay sa mga patay" na nagbuhay sa sinapupunan ni Sara ay siya ring bumuhay kay Jesus. Iisang paraan ng pagliligtas, mula umpisa hanggang dulo.

Ang Salamin

May talaan tayong lahat. Binibilang mo ang mga taon mong hindi lumiban sa simbahan, ang ikapu na hindi mo pinalampas, ang pagtitiis mo sa isang mahirap na kasal, ang pagpapaaral mo sa kapatid. At kapag pagod ka o inaapi, lumalabas ang listahan: ginawa ko naman ang lahat, bakit ganito? Iyon mismo ang tinatawag ni Pablo na "dahilan upang magmalaki, ngunit hindi sa harapan ng Diyos." Hindi niya sinasabing walang halaga ang mga iyon sa tao. Sinasabi niyang walang bisa ang mga iyon bilang panawagan sa Diyos. At may kalayaan doon: kung hindi mo pinagtatrabahuhan ang pagtanggap sa iyo, hindi mo rin kailangang protektahan ito sa tuwing nabibigo ka, nagkakasakit, o natatalo sa trabaho.

Ngayon din, isulat sa isang papel ang tatlong bagay na madalas mong gamiting ebidensya na karapat-dapat ka. Pagkatapos, basahin nang malakas ang bawat isa at sabihin: "Hindi ito ang dahilan kung bakit ako tinanggap ng Diyos." Pagkatapos, punitin ang papel.

Ang Mabigat na Tanong

Kung wala talagang naiuwing maipagmamalaki si Abraham, bakit pa siya umalis sa Ur? Bakit pa ang pagsunod? Hindi ito dinadaan ni Pablo sa mabilisang sagot, at hindi rin natin dapat. Ang totoo, hindi niya sinasabing walang ginawa si Abraham; sinasabi niyang hindi ang ginawa ang binilang. May pagkakaiba doon na mahirap panatilihin sa puso, dahil ang tao ay likas na naghahanap ng sukatan. Mananatiling misteryo kung paano totoong mahalaga ang pagsunod natin at sabay walang bigat bilang bayad. Marahil ganoon talaga ang pag-ibig: totoong kumikilos, pero hindi kailanman naniningil.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga Judiong Kristiyano sa Roma, bagong balik mula sa pagkakatapon nang palayasin sila ni Claudio. Pagbalik nila, puno na ng mga Hentil ang simbahan. Ang tanong na "ating ninuno ayon sa laman" ay tumatama sa isang sugat: kung si Abraham ang aming lolo at kami ang may pagtutuli at kautusan, bakit parang pantay-pantay na kami ngayon? Para sa mga Hentil naman, ang tanong ay kabaliktaran: may lugar ba talaga kami sa kuwentong ito, o palagi kaming bisita? Ang sagot ni Pablo sa talata 16 ay nakakagulat sa dalawang panig: "siya ang ama nating lahat." Hindi binuwag ang kasaysayan ng Israel; pinalawak ang pamilya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Abraham sa pagkakalarawan dito ay hindi bayani ng lakas kundi ng katotohanan. Sabi ng talata 19, "Kinilala ni Abraham na patay na ang kaniyang katawan." Hindi siya nagkunwaring malakas pa. Tiningnan niya ang sarili niyang pagkabigo nang diretso, at saka pa lamang tumingin sa Diyos. Doon namumukod ang pananampalataya niya: hindi ito pagtanggi sa realidad kundi pagtanaw sa isang mas malaking realidad. At ang kakaiba, ang tugon niya sa imposible ay papuri, hindi pagtawad. Siya ang larawan ng taong may hawak na wala at hawak na lahat, at iyon lang ang natuklasan niya, at sapat na iyon.

Pagninilay

Alin sa mga tagumpay mo ang pinakamahirap isuko bilang batayan ng halaga mo sa harap ng Diyos, at bakit?

Saang bahagi ng buhay mo ikaw ay nagkukunwaring malakas pa, gaya ng maaaring ginawa ni Abraham kung hindi niya kinilala ang kaniyang katandaan?