Mga Awit ni Solomon 2

Ang Teksto

Naghahalinhinan ang dalawang tinig. Sinasabi ng babae na siya ay "isa lamang bulaklak na nasa isang kapatagan," at agad siyang itinatangi ng lalaki: "Gaya ng isang liryo sa mga tinik." Inihahambing naman niya ang kasintahan sa punong aprikot na nagbibigay ng lilim at matamis na bunga, sumasandal siya sa kaniyang bisig, at pinasusumpa ang mga dalaga ng Jerusalem na huwag gambalain ang kanilang pagsasama. Pagkatapos ay dumating ang lalaki na lumulukso sa mga burol, tinatawag siya palabas dahil "lumipas na ang tag-lamig," at nagtatapos ang kabanata sa isang maliit na utos na may malaking timbang: hulihin ang mga soro bago nila sirain ang namumulaklak na ubasan.

Ang Ubod

Hindi ito alegorya na nagtatago sa likod ng bulaklak at aprikot. Ito ay tunay na pag-ibig ng tao, isinulat sa Banal na Kasulatan nang walang paumanhin, at doon na nagsisimula ang teolohiya. Ang Diyos na lumikha ng katawan ay hindi nahihiya sa pagnanasa; hindi niya ito itinatago sa talababa ng kabanalan. Pero tingnan mo kung paano niya ito inilalagay: sa loob ng panata, ng panahon, ng pangangalaga. "Ang aking minamahal ay akin, at ako ay sa kanya" ay hindi hilig kundi pag-aangkin, isang pagkakatali na parehong nagbibigay at nagsasakripisyo. Kaya ang aral dito ay hindi "sundin ang iyong damdamin" kundi "ingatan ang iyong pag-ibig." Ang biyaya ng Diyos ay hindi nag-aalis ng disiplina; binibigyan nito ng saysay ang disiplina.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tinig na tumatawag mula sa labas ng pader, sumisilip sa sala-sala, humihiling ng isang mukha at isang tinig, ay pamilyar sa buong Kasulatan. Ganito nangungusap ang Diyos sa Israel sa aklat ni Hosea: dinadala niya ang taksil na bayan pabalik sa ilang hindi upang parusahan kundi upang manuyo muli, tulad ng unang pag-ibig. At ganito rin sinasabi ni Pablo sa Efeso na ang pag-iisang dibdib ay larawan ng pagmamahal ni Cristo sa iglesya, hindi dahil ang kasal ay banal sa sarili nito kundi dahil ipinahiram ito ng Diyos ng kaniyang sariling wika. Kaya kapag binabasa mo ang "Bumangon ka, aking mahal… at sumama ka," may alingawngaw doon ng isang tawag na hindi mula sa tao: ang tagsibol na dumating dahil natapos ang taglamig ng kamatayan.

Ang Salamin

May dalawang bagay na binubuksan nito. Una, ang mga soro. Walang kasal na nawawasak ng isang malaking pagsabog lamang; nauuna ang maliliit na hayop: ang panunuya na tinatawag mong biro, ang selpon sa hapag, ang tatlong buwan ng hindi paghingi ng tawad, ang katamtamang panlalamig na tinatanggap mo bilang normal. Namumulaklak ang ubasan, at doon eksaktong dumarating ang panganib. Pangalawa, ang panata sa talata 7. Sa isang panahon na sanay maghintay ng wala, sinasabi ng tekstong ito na may pag-ibig na masyadong mabigat para gisingin nang maaga. Hebreo: ang salitang ginamit ay para sa paggising ng natutulog. May mga bagay na kapag ginising mo bago ang oras, nasisira, hindi dahil masama sila kundi dahil hindi pa panahon.

Ang Tanong

Bakit nagtatapos ang kabanata sa "Lumayo ka"? Kararating lang niya, kalulukso pa lang sa mga bundok, at ngayon ay pinapaalis. Kung ganito kalakas ang pag-ibig, bakit hindi lamang sila nagsasama? Hindi ito ipinapaliwanag ng teksto. Marahil dahil hindi pa kasal; marahil dahil sa disiplina ng paghihintay na kanina lang ipinanata sa mga anak na dalaga ng Jerusalem. Ngunit may mas mapait na posibilidad: sa mundong ito, kahit ang pinakamatamis na pag-ibig ay may bukang-liwayway na naghihiwalay. Trabaho, distansya, sakit, kamatayan. Hindi tinatakpan ng Awit ng mga Awit ang kawalan. Pinapangalanan niya lang ito at pinipili pa ring umibig, na siyang pinakamatapang na desisyon sa kabanata.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Genesis, ang unang lalaki at babae ay nasa hardin na puno ng bunga at walang kahihiyan, hanggang sa dumating ang taksil na tinig at natapos ang tagsibol. Ang Awit ng mga Awit ay parang isang hardin na naibalik sa isang gabi: bulaklak, igos, ubas, halimuyak, dalawang taong hindi nagtatago. Hindi pa ito ang lubos na pagbabalik, isang silip lamang sa sala-sala. At sa dulo ng Bibliya, sa Pahayag, ang tinig na tumatawag ay tinig pa rin ng isang kasintahang lalaki, at ang sagot ng iglesya ay "pumarito ka." Isang mahabang panunuyo mula Genesis hanggang Pahayag, at nasa gitna nito ang aklat na ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang babae ang nagsasalita ng halos lahat dito, at siya ang gulugod ng kabanata. Nagsisimula siya sa mababang tingin sa sarili, "isa lamang liryo na nasa isang lambak," pero hindi siya nanatili roon. Tinatanggap niya ang salita ng pagmamahal, inaangkin ito, pagkatapos ay siya na mismo ang nagsasalita ng may awtoridad: pinapasumpa ang iba, tinutukoy ang panganib, ipinapadala ang kasintahan. Hindi siya pasibo. Hindi siya biktima ng kaniyang damdamin; alam niya na "mahina" siya sa pag-ibig at doon pa siya nagpapasya. Iyan ang etikal na modelo: hindi ang pagtanggi sa pagnanasa, kundi ang pagkakaroon ng malinaw na ulo sa gitna nito.

Pagninilay

Anong "maliit na soro" ang tinitiis mo ngayon sa isang relasyong mahalaga sa iyo, at ano ang mabibigat na hakbang para hulihin ito ngayong linggo?

Saan ka sanay gisingin ang pag-ibig o pagnanasa bago ang panahon, at ano ang mawawala sa iyo kung matutong maghintay?