Mga Awit ni Solomon 6

Ang Teksto

Tinanong ng mga anak na babae ng Jerusalem ang dalaga kung saan nagpunta ang kaniyang minamahal, at sumagot siya: bumaba ito sa kaniyang hardin para manginain at magtipon ng mga liryo. Doon niya binigkas ang pinakamatapang na linya ng buong aklat: "Pag-aari ako ng aking mangingibig, at pag-aari ko ang aking mangingibig." Pagkatapos ay nagsalita ang lalaki, pinuri ang kaniyang kagandahan sa pamamagitan ng mga larawan ng lungsod, kawan at hukbo, at iginiit na kahit may animnapung reyna at walumpung babaeng kinakasama ng hari, iisa lamang ang kaniyang kalapati, ang kaniyang dalisay.

Ang Puso ng Teksto

Ang gitna ng kabanatang ito ay hindi kagandahan kundi pag-aari. Hindi sinabi ng dalaga na "mahal ko siya" kundi "pag-aari ako." Sa Lumang Tipan, ganito ang pormula ng tipan: ako ang magiging Diyos ninyo at kayo ang magiging bayan ko. Dinala ng Awit ang pormulang iyon sa pinakamalapit na antas ng tao, sa dalawang katawan at dalawang pangalan. At pansinin ang pagkakasunod: una ang pagiging pag-aari, saka ang pagmamay-ari. Hindi sinimulan ng dalaga sa kaniyang karapatan kundi sa kaniyang pagkakaloob. Ang pag-ibig na may kakayahang magsabi nito ay hindi na nangangailangan ng patunay; kaya niyang hayaang mawala sa paningin ang iniibig at manatiling panatag, dahil ang pagkakakilanlan niya ay hindi nakasalalay sa pakiramdam kundi sa isang ugnayang nauna sa kaniya.

Ang Hibla

Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang paraan ng pagsasalita ng buong Kasulatan tungkol sa Diyos at sa kaniyang bayan. Ang mga propeta ay hindi nahiyang tawaging asawa ang Israel, minsan tapat, madalas taksil. Dito ang hardin ang tagpo: bumaba ang minamahal sa kaniyang hardin, hindi para lamang magmasid kundi para magtipon ng mga liryo. Ganito ang galaw ng kaligtasan sa buong Bibliya: bumababa ang Diyos sa kaniyang hardin, naghahanap, nagtitipon. Nang hanapin ni Maria Magdalena ang katawan ni Jesus sa isang hardin at napagkamalan niya itong hardinero, hindi iyon aksidente ng pagsasalaysay. At sa Efeso, ang Panginoong Jesus ay inilarawang naghahanda ng isang iglesiyang walang dungis, walang kapintasan. Dito, apat na beses sinabi ng lalaki: "babaeng walang kapintasan." Hindi ito papuri sa moral na kahusayan; ito ang pananaw ng umiibig sa minamahal, at iyon ang eksaktong paraan ng pagtingin ni Cristo sa atin.

Ang Salamin

Marami sa atin ang namumuhay sa kabaligtaran ng talata 3. Sinusukat natin ang ating halaga sa resulta: naipasa ba ang proyekto, naayos ba ang anak, nabayaran ba ang utang, gaano kadalas tayo nananalangin ngayong buwan. At kapag tahimik ang Diyos, parang nawawala ang pundasyon. Ang dalaga naman sa kabanatang ito ay nagsasalita samantalang wala sa tabi niya ang minamahal; alam niya kung saan ito naroon, at sapat na iyon. Ganoon din ang hamon sa iyo kapag umagang walang nararamdaman ang pagbabasa mo, o kapag ang panalangin mo para sa kapatid mo ay parang tumatama sa kisame. Hindi pakiramdam ang pinakamalalim na katotohanan tungkol sa iyo, kundi pag-aari.

Ngayong araw, isulat mo sa isang maliit na papel ang mga salitang "Pag-aari ako ng aking mangingibig," ilagay mo iyon sa iyong pitaka o sa tabi ng susi ng bahay, at bigkasin mo nang malakas bago ka lumabas.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang tanong sa talata 1, kung saang direksyon nagpunta ang minamahal, ay umaalingawngaw sa umaga ng muling pagkabuhay. Sa Juan 20, umiiyak si Maria sa labas ng libingan at tinanong ang taong akala niya ay hardinero kung saan dinala ang kaniyang Panginoon. Ang dalaga sa Awit ay alam na ang sagot; si Maria ay matututo pa. Pareho silang natagpuan sa isang hardin ng isang nagsasalita ng kanilang pangalan. At sa Efeso 5, sinabi ni Pablo na iniibig ni Cristo ang iglesia at iniharap niya ito sa kaniyang sarili na maluwalhati, walang bahid, banal at walang kapintasan. Ang "babaeng walang kapintasan" sa talata 13 ay hindi inimbento ni Pablo; matagal na itong nasa Awit, naghihintay ng kaniyang katuparan.

Ang Konteksto ng Unang Tagapakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay nakatira sa isang mundong puno ng kasunduang pampolitika sa pamamagitan ng pag-aasawa. Ang pagbanggit ng animnapung reyna at walumpung babaeng kinakasama ng hari ay hindi haka-haka; ganito talaga ang korte ng isang hari sa Malapit na Silangan, at alam ng lahat ang kuwento ni Solomon. Sa gitna ng ganoong sistema, nakakagulat ang talata 9: isa lamang, ang kalapati, ang dalisay. Naririnig din nila ang mga pangalan ng lungsod, ang Tirsa at ang Jerusalem, mga kabisera ng hilaga at timog, at ang larawan ng hukbong may bandera. Para sa kanila, ang pag-ibig ay may bigat ng kaharian, hindi lamang damdamin ng dalawang bata.

Ang Tanong

Paano magkakasundo ang larawan ng isang pag-ibig na nag-iisa at ang katotohanang ang aklat na ito ay nakakabit sa pangalan ng isang haring may daan-daang asawa? Hindi ito pinapalambot ng teksto. Ipinapakita nito ang animnapung reyna at walumpung kinakasama na parang bilang lamang sa talaan, walang pangalan, walang tinig, habang ang iisang kalapati ay may boses sa buong aklat. Marahil iyon mismo ang punto: isinusumbat ng Awit ang mundong nilikha ni Solomon. Nananatiling masakit ang puwang sa pagitan ng ideal at ng kasaysayan. Pero doon din naninindigan ang pag-asa: dumating ang tunay na Hari na walang ibang pinakasalan kundi isa, at hindi niya ito tinipon para sa kaniyang kaluwalhatian kundi binili sa halaga ng sarili niyang dugo.

Pagninilay

Kung tatanungin ka ngayon kung saan naroon ang iyong Minamahal, ano ang totoong isasagot mo, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa iyong pananampalataya sa panahong tahimik ang Diyos?

Ano ang nagsisilbing batayan ng iyong halaga ngayong linggo, ang iyong mga nagawa o ang katotohanang pag-aari ka ni Cristo, at saan ito nakikita sa paraan ng pagtrato mo sa sarili mo?