Mga Awit ni Solomon 7

Ang Teksto

Sa kabanatang ito, inaawit ng lalaki ang kagandahan ng kaniyang minamahal mula sa mga paa hanggang sa buhok, na parang isang dalubhasang manlililok na sinusundan ang bawat kurba ng kaniyang katawan. Pagkatapos, sumagot ang babae: siya ay pag-aari ng kaniyang minamahal, at niyayaya niya ito palabas ng lungsod, patungo sa mga ubasan, upang doon ibigay ang kaniyang pag-ibig. Hindi mahiyain ang teksto, at hindi rin metaporikal lamang.

Ang Puso

Nagugulat ang maraming mambabasa: bakit nasa Biblia ang ganitong tula? Ang sagot ay hindi na kailangang gawing alegorya ang bawat detalye. Ipinapahayag ng kabanatang ito na ang pagnanasa ng katawan, kapag nasa loob ng tapat na pag-ibig, ay hindi kahihiyan kundi bahagi ng nilikhang mundo na tinawag ng Diyos na "napakabuti." Ang berso 10, "Ako ay sa aking minamahal, at ninanais niya ako," ay hindi bulgar; ito ay isang pahayag ng pagbabalik sa Eden bago ang pagbagsak, kung saan ang dalawang katawan ay walang kahihiyan sa isa't isa. Ang Diyos na nagbigay ng Kautusan ay Siya ring nagbigay ng awit na ito.

Ang Ugnayan

Sa buong Biblia, ang tipan sa pagitan ng Diyos at ng kaniyang bayan ay madalas inihahalintulad sa kasal. Ang mga propeta gaya nina Oseas at Ezekiel ay hindi natakot gamitin ang wika ng pag-ibig at pagnanasa, kahit ng pagtataksil, upang ipakita kung ano ang tinutukoy nila. Sa Bagong Tipan, ipinakilala ang Cristo bilang Kasintahang Lalaki na dumarating para sa kaniyang Iglesia. Hindi ito nangangahulugan na ang Awit ay talinghaga lamang; ang punto ay kabaligtaran. Dahil totoo at maganda ang pag-ibig ng lalaki at babae, kaya ito nagagamit bilang tunay na tanda ng mas malalim na pag-ibig ng Diyos sa atin. Ang anino ay hindi mababa kaysa sa katawan na dumudulot nito.

Ang Salamin

Nakakabahala kung gaano tayo naging tahimik sa mga bagay na tinutulaan dito. Alam ng ating kultura kung paano gawing kalakal ang katawan, ngunit hindi nito alam kung paano itong papurihan sa loob ng katapatan. Baka nasanay tayong ihiwalay ang espirituwalidad sa katawan, na parang ang pagiging banal ay pagtakas mula sa laman. Tinatanggihan ito ng kabanatang ito. Sa mga may asawa: kailan mo huling tiningnan ang iyong kabiyak na parang isang bagay na kahanga-hanga, at hindi lamang isang katuwang sa mga gawaing bahay? Sa mga walang asawa: hindi ka hinuhusgahan ng tekstong ito, ngunit hinahamon ka nitong huwag maging mapanuya sa kagandahan ng pagnanasa na nasa loob ng tipan.

Konteksto

Isipin ang isang tagihawat na kasalan sa Israel, mga tatlong libong taon na ang nakalilipas. Ang mga panauhin ay kumakain sa loob ng ilang araw, may alak, may mga awitin, may mga tula. Ang wika ng katawan ay hindi bawal sa mga ganitong pagtitipon; sa halip, ito ay ipinagdiriwang. Ang mga imahen ng lalaki, ubas ng Hesbon, tore sa Lebanon, bundok ng Carmelo, ay hindi mga random na paghahambing. Ito ang mga tanawin ng lupa ng tipan. Ang katawan ng babae ay tinatawag na parang mismong lupa na ipinangako ng Diyos: mabunga, mataas, sagana. Sa lipunan kung saan madalas kinukuha ang mga babae bilang ari-arian, kapansin-pansin din na ang babae ang may huling salita sa kabanatang ito. Siya ang nagyayaya. Siya ang may boses.

Ang Intertekstuwal

Ang berso 10 ay dapat basahin katabi ng Genesis 3:16, kung saan pagkatapos ng pagkakasala ay sinabi sa babae, "sa iyong asawang lalaki manggagaling ang iyong pagnanais." Doon, ang pag-ibig ay nabago na, nagkaroon ng kapangyarihan at pananakop. Ngunit dito sa Awit, ang bagay ay nabaligtad: "Ako ay sa aking minamahal, at ninanais niya ako." Ang lalaki ang nananabik. Parang narinig natin ang isang alingawngaw mula sa hardin bago pa ang pagbagsak. Ganoon din, ang paanyaya sa berso 11, "lumabas tayo sa kabukiran," ay parang isang muling pagbabalik sa hardin, kung saan ang dalawa ay nagagawang maglakad ng magkasama nang walang takot.

Ang Tanong

Ang mahirap na tanong: bakit itinatago ng iglesia ang aklat na ito? Sa loob ng mga siglo, mas komportable tayong basahin ito bilang alegorya lamang ng pag-ibig ni Cristo sa kaluluwa kaysa harapin ang literal nitong pinagmulan. Marahil dahil natatakot tayo sa katawan. Marahil dahil hindi natin alam kung paano magsalita nang tapat tungkol sa pagnanasa nang hindi napupunta sa kahalayan o pagpapanggap. Hindi tuluyang nawawala ang tensyong ito. Ang Awit ay hindi sumasagot sa lahat ng ating katanungan tungkol sa sekswalidad; ni hindi ito nagbibigay ng mga tuntunin. Iniiwan lamang tayo nito sa isang katotohanan: mayroong isang uri ng pag-ibig na may kahihiyan, at mayroong isang uri ng pag-ibig na wala. Ang aklat na ito ay naninindigan sa huli, at hinihimok tayong gawin din ito.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong pagkatao, ng iyong katawan o pagnanasa o pananabik, ang hindi mo pa napababayaang dalhin sa harap ng Diyos, na parang hindi ito bahagi ng kaniyang paglikha sa iyo?

Kung ang tipan ng pag-ibig sa Awit ay isang anino ng pag-ibig ni Cristo sa kaniyang Iglesia, ano ang ipinapakita ng kabanatang ito tungkol sa uri ng pananabik na mayroon ang Diyos para sa iyo?