Tito 1

Ang Teksto

Sumulat si Pablo kay Tito, ang kaniyang "tunay na anak sa ating pangkalahatang pananampalataya," at ipinaalala kung bakit iniwan niya ito sa Creta: upang "mag-ayos ng mga bagay na hindi pa natapos" at magtalaga ng mga nakatatanda sa bawat lungsod. Sumunod ang isang maingat na paglalarawan ng uri ng taong maaaring pangalagaan ang sambahayan ng Diyos: walang kapintasan, may pagpipigil sa sarili, mapagpatuloy, at matibay na nananangan sa mensaheng itinuro. Pagkatapos ay biglang tumalim ang tono. May mga tagapagturo sa isla na winawasak ang mga pamilya para sa "kahiya-hiyang kapakinabangan," at sila ay kailangang patahimikin.

Ang Puso ng Aral

Isipin mo ang Creta: isang mahabang isla sa gitna ng dagat, puno ng daungan, mangangalakal, mandaragat, at mga templo. Isang lugar na may masamang reputasyon sa buong daigdig ng Roma. Doon, sa mga maliliit na bahay na nagsisilbing simbahan, nagsimula ang isang kakaibang gawain: ang Diyos na "walang pagsisinungaling" ay nagtatayo ng bayan sa isla ng mga sinungaling. Iyon ang teolohikal na puso rito. Hindi mabuting materyal ang hinahanap ng Diyos; ang kaniyang salita ang gumagawa ng bagong materyal. At ang pananampalataya ay hindi nananatiling lihim sa loob: ang isang lider ay kilala sa kaniyang bahay, sa kaniyang galit, sa kaniyang pera, sa kaniyang alak. Ang doktrina ay nagkakalaman o hindi totoo.

Ang Ugnayang Naghahabi

Ang pangako ng "buhay na walang hanggan" na ibinigay ng Diyos "bago ang lahat ng panahon" ay itinatali ang maliit na simbahan sa Creta sa isang kuwentong mas matanda pa kaysa sa isla mismo. Ang Diyos na nangako kay Abraham, na nagtapat sa Israel kahit paulit-ulit itong tumalikod, ang siya ring "sa takdang panahon" ay nagpahayag ng kaniyang salita. Pansinin ang isang bagay na madaling lampasan: tinatawag ni Pablo ang Diyos na "ating tagapagligtas" sa talata 3, at si Cristo Jesus na "tagapagligtas" sa talata 4. Iisang pangalan, dalawang bibig ng parehong ilog. Ang kaligtasang ipinangako noon ay dumating sa laman, at ngayon ay may hugis ng mga matatandang lalaki at babae na tapat sa kanilang mga pamilya sa isang tabi-tabing isla.

Ang Salamin

Mahirap basahin ang listahan sa talata 6 hanggang 8 nang hindi nakakaramdam ng pangingilabot, lalo na kung ikaw ay naglilingkod. Pero pansinin: walang binanggit dito na talento. Walang karisma, walang tinig, walang husay sa pagsasalita. Ang tinitingnan ay kung paano ka umuuwi. Paano ka magsalita kapag pagod ka na at nauubusan ng pasensya sa mesa. Kung bukas ba ang iyong pinto sa taong hindi makakabayad sa iyo. Kung ang pera ba ay nagsimula nang magdikta ng iyong mga desisyon nang hindi mo namamalayan. At ang pinakamatalim: "Sinasabi nila na kilala ang Diyos, ngunit kanilang itinatatwa siya sa pamamagitan ng kanilang mga gawa." Hindi iyon tungkol sa ibang tao lamang.

Ang Salamin ng Kasulatan

Kapag sinabi ni Pablo na "Sa yaong mga dalisay, lahat ng mga bagay ay dalisay," inuulit niya ang natutunan niya kay Jesus, na nagsabing hindi ang pumapasok sa bibig ang nagpaparumi sa tao kundi ang lumalabas mula sa puso. Ang pagkakaiba ay hindi sa listahan ng pagkain o sa mga ritwal na hinihingi ng "mga kathang isip ng Judio," kundi sa budhi. At sa ikatlong kabanata ng sulat na ito, ipinapaalala ni Pablo na tayo rin ay dating "masuwayin"; kaya't hindi nagmumula sa taas ang pagwawasto sa mga taga-Creta, kundi mula sa isang taong iniligtas din.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ni Pablo at ni Tito ay nakatayo ang Diyos na "walang pagsisinungaling." Hindi iyon abstraktong katangian sa Creta. Sa isla kung saan ang pagsisinungaling ay halos isang kasanayang panlipunan, kung saan ang mga mangangalakal ay nabubuhay sa pagpapaganda ng totoo at ang mga tagapagturo ay kumikita mula sa mga kwentong hindi nila pinaniniwalaan, ang katotohanan ay isang kakaibang uri ng pag-aari. Ang Diyos na ito ay nangako nang walang sinuman pang naririnig, at tinupad niya iyon. Ang kaniyang katapatan ang tanging matibay na sahig sa isang lumilindol na kultura. At dahil siya ay ganito, maaaring hilingin kay Tito ang isang bagay na tila imposible: gumawa ng komunidad ng mga taong makapagsasalita ng totoo.

Ang Detalye

Talata 12: sinipi ni Pablo ang isang makatang taga-Creta at hinayaang tumama ang salita sa sarili nitong bayan. "Ang mga Creto ay walang tigil sa pagsisinungaling." Ang mga taga-Creta ay tanyag sa buong Mediteraneo dahil sa pag-aangking nasa kanilang isla ang libingan ni Zeus, na para sa ibang Griyego ay tahasang kalapastanganan, sapagkat hindi namamatay ang mga diyos. Kaya nga: sinungaling ang mga taga-Creta, kahit tungkol sa Diyos. At doon mismo, sa isla ng patay na diyos, ipinapahayag ni Pablo ang Diyos na buhay at hindi nagsisinungaling. Hindi niya tinatanggihan ang masakit na reputasyon; kinikilala niya ito, "Ang pahayag na ito ay totoo," at doon nagsisimula ang biyaya.

Pagninilay

Kung susukatin ang iyong pananampalataya hindi sa iyong pagsamba kundi sa kung paano ka kumilos sa loob ng iyong tahanan ngayong linggo, ano ang lalabas?

Anong "reputasyon" ng iyong sarili o ng iyong komunidad ang iniiwasan mong aminin, at ano ang mangyayari kung sasabihin mong, tulad ni Pablo, "totoo ito," bago mo hingin ang biyaya?