Ezra 3

Maandiko

Baada ya miezi saba tangu kurudi kwao, watu wanakusanyika Yerusalemu "kama mtu mmoja," na kabla ya jiwe lolote la Hekalu kuwekwa, wanajenga madhabahu na kuanza kutoa sadaka za asubuhi na jioni, wakiishika Sikukuu ya Vibanda kama ilivyoandikwa. Mwaka unaofuata wanaanza kazi ya Hekalu lenyewe; misingi inapowekwa, makuhani wanapiga tarumbeta na Walawi wanaimba kwamba Mungu ni mwema na agano lake ni la milele. Lakini wazee waliokuwa wameona nyumba ya kwanza wanalia kwa sauti, na kelele za furaha na kelele za maombolezo zinachanganyika hata hazitofautiani.

Kiini

Sauti moja iliyoundwa na mambo mawili yasiyopatana: hii ndiyo picha ambayo Ezra anatuachia, na hakuiondoi. Anaweza kabisa kuwaambia wazee wanyamaze, kwamba nyakati za nyuma zimepita, kwamba imani halisi haiangalii nyuma. Hafanyi hivyo. Mungu anayeabudiwa katika sura hii ni Mungu ambaye anaweza kupokea ibada iliyochanganyika, shukrani inayotoka kwa watu wenye hofu ya majirani wao (mstari wa 3), sifa inayoinuka kutoka msingi mtupu bila kuta. Neno lile la wimbo, "Yeye ni mwema! Agano lake ni kweli kwa Israel ladumu milele," halisemi kwamba kila kitu kimekuwa vizuri. Linasema kwamba yeye hajabadilika hata mahali ambapo kila kitu kingine kimebadilika. Hii ni tofauti kubwa, na ni tofauti inayotuweka huru.

Uzi Unaopita

Kwa nini madhabahu kwanza, na Hekalu baadaye? Kwa sababu mahali pa kukutana na Mungu hakuhitaji jengo, kunahitaji dhabihu. Watu hawa wanajua vizuri kwamba mavunjiko yao hayakuwa bahati mbaya ya kisiasa tu; walikuwa wamerudi kutoka uhamishoni uliokuwa hukumu. Kwa hiyo kabla ya kupanga chokaa na mierezi, wanajenga sehemu ya kuungama. Na hapo tunaona uzi unaopita hadi kwa Kristo: mahali pa upatanisho ndilo linaloanzisha kila kitu kingine, sio kinyume chake. Hekalu la Zerubabeli lilikuwa dogo kuliko la Sulemani, na hatimaye lilipotea pia. Kile ambacho hakikupotea ni yule aliyekuja akiwa yeye mwenyewe madhabahu na dhabihu na Hekalu, akijengwa siku ya tatu, sio kwa miaka ishirini.

Kioo

Kuna aina ya huzuni ambayo hatujaruhusiwa kuisema kanisani. Ulizaliwa katika familia iliyokuwa kamili, na sasa unakaa mezani na mwenzi ambaye hazungumzi nawe. Ulikuwa kwenye kanisa lililojaa, na sasa unaimba kati ya viti wazi. Mwili wako uliokuwa na nguvu sasa unakukatalia. Na wanakuambia: shangilia, Mungu anafanya jambo jipya. Ndiyo, anafanya. Lakini mstari wa 13 unakuruhusu ulie wakati unashangilia, na hakuna anayekuhesabu kuwa mwenye imani ndogo. Zaidi ya hayo: madhabahu ilijengwa "kwa hofu waliokuwa nayo kwa sababu ya watu wa nchi." Waliabudu wakiwa wanaogopa. Kama unaomba asubuhi hii ukiwa unahesabu bili na maadui, wewe upo katika kampani nzuri.

Swali

Kwa nini Mungu anaruhusu jengo la pili liwe dogo? Angeweza kurudisha utukufu wa kwanza kabisa; ni Mungu wa Koreshi na wa dhahabu ya Sulemani. Lakini hakufanya hivyo, na machozi ya wazee hayakuwa ya kutokuelewa; walikuwa wanaona kitu cha kweli. Kitu kilipotea na hakikurudi. Maandiko hayatoi jibu hapa. Yanaonyesha tu kwamba ibada inaendelea, sadaka za asubuhi na jioni zinatolewa, wimbo unaimbwa. Labda hii ni fundisho ambalo halifundishwi kwa maneno: kwamba urejesho wa Mungu mara nyingi ni mdogo kuliko tunayotaka na wa kudumu zaidi kuliko tunavyotambua. Nasi tunabaki hapo, hatujaridhika kabisa, tukiimba hata hivyo.

Wasifu

Wale waliosikia sura hii kwa mara ya kwanza walikuwa watu wa jamii dhaifu sana. Yerusalemu ilikuwa bila kuta, wakiwa wachache kati ya "watu wa nchi" ambao hawakuwa marafiki. Walikuwa wanategemea kibali cha mfalme wa mbali, wakinunua mierezi kwa fedha na chakula na mafuta kutoka Sidoni na Tiro, njia ile ile ambayo Sulemani alitumia. Waliisikia hiyo kama sauti ya kumbukumbu: tunafanya kama zamani, ila sasa tuko wachache. Sikukuu ya Vibanda ilikuwa sherehe ya kukaa katika makazi ya muda, na wao walikuwa kweli watu wa muda, wasio na uhakika wa kesho. Kushika sikukuu hiyo hasa sasa ilikuwa tendo la kukiri: tuko safarini, na Mungu anakaa nasi njiani.

Maandiko Mengine

Wimbo wao, "Yeye ni mwema! Agano lake ni kweli kwa Israel ladumu milele," ni yale maneno yaliyoimbwa Hekalu la Sulemani lilipowekwa wakfu na wingu la utukufu kulijaza. Wanaimba wimbo ule ule katika msingi mtupu, bila wingu. Hii ndiyo imani: kurudia maneno ya siku ya utukufu katika siku ya udogo. Na miaka michache baadaye nabii Hagai atawaambia watu hawa hasa wale wanaolia, kwamba utukufu wa nyumba hii ya baadaye utazidi wa kwanza. Ahadi haikutimia katika mawe; ilitimia siku Yesu alipoingia katika ua wa Hekalu hilo. Wazee waliolia hawakuishi kuona hilo. Bado, machozi yao hayakuwa bure.

Tafakari

Kuna wimbo gani wa siku za utukufu ambao unaogopa kuuimba kwa sababu maisha yako sasa ni msingi mtupu?

Nini kingebadilika kwako kama uliruhusiwa kulia na kushangilia kwa wakati mmoja mbele za Mungu, bila kuchagua moja?