Wahebrania 9:12

Maandiko

Kristo hakuingia mahali patakatifu zaidi akiwa amebeba damu ya mbuzi na ndama, kama walivyofanya makuhani wakuu kila mwaka. Aliingia kwa damu yake mwenyewe, mara moja tu, si mara kwa mara, na kwa kitendo hicho kimoja akatuhakikishia ukombozi usio na mwisho. Mstari mmoja, lakini ndani yake kuna mwisho wa mfumo mzima wa dhabihu ambao ulikuwa umedumu kwa karne nyingi.

Kiini

Neno lililo katikati hapa ni "mara moja." Katika Kiyunani ni ephapax, yaani mara moja kwa wote, kwa namna isiyoweza kurudiwa wala kuongezwa. Hii si tu habari ya idadi; ni habari ya ubora. Kuhani mkuu alirudi kila mwaka kwa sababu kazi yake haikuwa imekamilika kamwe; damu ya mnyama iliweza kugusa mwili, ikaacha dhamiri kama ilivyokuwa. Mwandishi amelisema hilo wazi katika mstari wa 9: dhabihu zile "haviwezi kukamilisha dhamiri ya anayeabudu." Kristo hakuleta dhabihu bora zaidi; alijitoa mwenyewe. Yeye ni kuhani na sadaka kwa wakati mmoja. Na kwa sababu aliyetolewa ni Mwana wa Mungu asiye na doa, hakuna cha kuongeza. Ukombozi wetu si mradi unaoendelea; ni jambo lililokwisha tendeka.

Uzi Unaounganisha

Hema ile ya jangwani, pamoja na kinara cha taa, mikate ya wonyesho, sanduku la agano na kiti cha upatanisho, haikuwa kosa ambalo Mungu alilirekebisha baadaye. Ilikuwa kivuli kilichochorwa kwa makusudi ili siku moja kitupeleke kwa uhalisi wake. Kila mwaka Israeli waliona kuhani akiingia nyuma ya pazia na kutoka tena, na kila mwaka waliambiwa kimyakimya: bado si sasa, bado hajafika. Roho Mtakatifu mwenyewe alikuwa akishuhudia hivyo, kama mstari wa 8 unavyosema. Kisha Kristo anakuja. Pazia halizuii tena, kwa sababu hema aliyoingia "haikufanywa na mikono ya watu." Hii ndiyo namna Maandiko yanavyofanya kazi: si mkusanyiko wa hadithi zilizotawanyika, bali njia moja ndefu inayoelekea Golgotha na kisha kuvuka hadi mbinguni penyewe.

Kioo

Kuna sehemu ndani yetu inayopenda mfumo wa dhabihu za kila mwaka. Ni rahisi zaidi kuliko neema. Ukikosea kwa mwanao, unajaribu kulipia kwa zawadi. Ukiwa umewasha hasira kazini, unafanya bidii mara mbili wiki nzima ili kufuta doa. Ukianguka katika dhambi ile ile kwa mara ya kumi, unaahidi tena, unaomba tena, na moyoni unafikiri kwamba safari hii lazima ulipe kitu kabla Mungu hajakupokea. Mstari huu unakata mzizi wa fikra hiyo. Damu tayari imemwagika. Mara moja. Dhamiri yako haisafishwi kwa juhudi zako za kujirekebisha bali kwa kile alichokifanya yeye. Leo, kabla jua halijatua, tamka kwa sauti jina la dhambi ile inayokusumbua zaidi, kisha sema kwa sauti: "Kristo aliingia mara moja, na hilo linatosha." Sema, usifikirie tu.

Mhusika Mkuu

Angalia yeye anayetembea katika mstari huu. Kuhani mkuu wa Israeli aliingia nyuma ya pazia akitetemeka, kwanza akitoa dhabihu kwa ajili yake mwenyewe, kwa sababu alikuwa mwenye dhambi kama wale aliowawakilisha. Kristo anaingia bila hitaji hilo. Hana la kujitakasa nalo. Lakini pia hana kitu cha kubeba mkononi isipokuwa maisha yake mwenyewe. Hapa ndipo penye ukubwa wa upendo wake: hakutafuta mnyama wa kumsimamia mahali pake, alijitoa mwenyewe. Mstari wa 14 unasema alijitoa "bila mawaa kwa Mungu." Huyu ni Mungu ambaye hakupunguza haki yake ili kuonyesha rehema, wala hakusitisha rehema ili kutimiza haki. Alizibeba zote mbili mwilini mwake. Na baada ya kuingia, hakutoka kama wale wengine; mstari wa 24 unasema yuko pale sasa, mbele za uso wa Mungu, kwa ajili yetu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliopokea barua hii walikuwa Wayahudi waliomwamini Yesu, wakiishi katika shinikizo kubwa. Wengine walikuwa wamepoteza mali, wengine walitengwa na jamaa zao. Njia ya kurudi ilikuwa wazi: rudi hekaluni, rudi kwenye taratibu zinazoonekana, rudi mahali ambapo unaweza kunusa uvumba na kuona kuhani. Ukilinganisha na hayo, imani ya Kikristo ilionekana tupu; hakuna madhabahu, hakuna kuhani anayeonekana, hakuna damu inayomwagika Jumapili. Mwandishi anawaambia: mnachokiona kikiwa hakipo, kipo, ila si hapa duniani. Kuhani wenu yuko katika hema ambayo mikono ya wanadamu haikuijenga. Kile mnachoonekana kukikosa ndicho hasa kilicho halisi zaidi. Kurudi nyuma si kupata zaidi; ni kuachana na uhalisi kwa ajili ya nakala.

Mazingira

Barua hii iliandikwa uwezekano mkubwa kabla ya mwaka 70 BK, wakati hekalu la Yerusalemu bado lilikuwa likisimama na dhabihu bado zikitolewa kila siku. Hilo ni muhimu: mwandishi hasemi juu ya mfumo uliokwisha kufa, bali juu ya mfumo unaoendelea kufanya kazi mbele ya macho ya kila mtu. Siku ya Upatanisho ilikuwa siku kubwa kuliko zote; taifa zima lilishikilia pumzi wakati kuhani mkuu akiingia nyuma ya pazia. Katika ulimwengu wa Kirumi, dini nyingi zilipima uzito wa ibada kwa uzuri wa hekalu na wingi wa dhabihu. Kusema kwamba kijana mmoja aliyesulubiwa nje ya mji amekomesha yote hayo ilikuwa dai la ajabu kabisa. Ni dai lile lile linalotusimamia leo.

Tafakari

Ni katika eneo gani la maisha yako bado unajaribu kulipia kile ambacho Kristo tayari amelipia mara moja kwa wote?

Kama Kristo yuko sasa mbele za uso wa Mungu kwa ajili yako, hilo linabadilishaje jinsi unavyoingia katika maombi leo?