Maombolezo 2:1

Maandiko

Mstari huu unaanza na wingu, si wingu la mvua bali la ghadhabu: "Bwana amemfunika binti wa Sayuni chini ya wingu la hasira yake." Yule aliyekuwa akiwaongoza watu wake kwa nguzo ya wingu jangwani sasa anatanda juu ya jiji lake mwenyewe kama giza lisilopenyeka. Kisha kunafuata anguko: utukufu wa Israeli, uliokuwa umeinuliwa hadi mbinguni, unatupwa chini ardhini. Na mwishoni kuna sentensi inayouma zaidi kuliko zote: "Hajakumba stuli yake ya miguu siku ya hasira yake." Mahali pale patakatifu, hekalu, kiti cha miguu cha Mfalme wa ulimwengu, hakikumbukwi. Katika mistari mitatu mifupi, Yerusalemu inashuka kutoka mbinguni hadi mavumbini, na mkono unaoisukuma ni wa Bwana mwenyewe.

Kiini

Kilichokifanya kitabu hiki kiwe kigumu si uharibifu wenyewe; ni nani anayeuharibu. Mstari huu hausemi "Babeli imemfunika Sayuni." Kila kitenzi kina mtenda mmoja: Bwana amefunika, ametupa, hakukumbuka. Waombolezaji hawakuchagua njia rahisi ya kulaumu majeshi ya kigeni. Walikaa mbele ya magofu na kukiri kwamba yaliyowapata yalitoka kwa Mungu wao wa agano, si kwa bahati mbaya ya kihistoria. Hapa ndipo imani inapokuwa nzito. Mungu ambaye ni mwaminifu kwa ahadi zake ni yuleyule aliye mwaminifu kwa maonyo yake; upendo wake si udhaifu unaovumilia kila kitu bila kusema neno. Lakini mstari huu haukupi ufafanuzi mzuri unaotuliza moyo. Unakuacha ukiwa umesimama chini ya wingu, ukiuliza swali ambalo maandiko hayajibu mara moja: kwa muda gani, na kwa nini hivi?

Uzi wa Dhahabu

Kuna mwendo katika mstari huu ambao Biblia nzima inaufuata: kitu chenye utukufu kinashuka kutoka mbinguni hadi duniani. Hapa ni jiji linaloangushwa. Baadaye, katika Injili, ni Mungu mwenyewe anayeshuka, kwa hiari, hadi mavumbini yaleyale. Na juu ya msalaba giza linatanda tena juu ya Yerusalemu, na Mwana anapiga kelele akiuliza kwa nini ameachwa. Hilo si mfananisho wa kulazimishwa; ni mtiririko ule ule wa hukumu, isipokuwa mara hii yule anayefunikwa na wingu ni Mwana asiye na hatia. Waombolezaji waliketi chini ya ghadhabu wakiwa hawajui mwisho wake. Sisi tunajua kwamba ghadhabu hiyo ilipata mwili na jina. Lakini tusiharakishe kuruka huko; Maombolezo yanatuzuia kwa makusudi, yakisema: kaa hapa kwanza.

Kioo

Tunapopigwa, silika yetu ya kwanza ni kutafuta mtu wa kulaumu: bosi aliyekufukuza, daktari aliyechelewa kutambua ugonjwa, mwenzi aliyeondoka, ndugu aliyekula urithi. Kulaumu kunatupatia nafuu ya haraka kwa sababu kunatuweka nje ya jambo lenyewe. Waombolezaji hawakufanya hivyo. Walisimama kwenye magofu na kusema jina la Bwana, si jina la Babeli. Hilo linahitaji ujasiri wa aina ambayo mara nyingi hatuna, kwa sababu linatulazimisha kubaki katika uhusiano na yule anayetuumiza, badala ya kumkimbia. Na kuna upande mwingine wa kioo: ile hofu ya kimya cha Mungu, siku unapoomba na kuhisi kwamba hukumbukwi. Leo, chukua dakika tano: andika kwenye karatasi sentensi moja inayotaja kilichopotea kwako, kisha isome kwa sauti mbele za Mungu bila kuongeza maelezo wala kujitetea.

Mhusika Mkuu

Mungu wa mstari huu si yule tunayempenda kumchora. Yeye ndiye mtenda wa kila kitenzi: anafunika, anatupa, hakumbuki. Hakuna hapa Mungu asiyejali wala Mungu asiyeweza; kuna Mungu anayetenda kwa makusudi, na matendo yake yanaumiza. Lakini angalia kitu cha ajabu: hasira hii haielekezwi kwa maadui, bali kwa nyumba yake mwenyewe, kwa jiji lake, kwa kiti chake cha miguu. Ni hasira ya mtu anayehusika kabisa, si ya mgeni aliyekasirika. Ndani ya sura hii hiyo, mstari wa 11, sauti inavunjika: "Macho yangu yamekaukiwa machozi yake." Machozi hayajatoweka kwenye hadithi. Yamehamia kwa yule anayeandika, na labda, kwa njia ambayo mstari huu haujaeleza, si kwake peke yake.

Undani

"Stuli yake ya miguu." Neno hili linaonyesha ukaribu ambao tunaupitia bila kuuona. Hekalu si tu jengo takatifu; ni mahali ambapo Mfalme wa mbingu anaweka miguu yake, kama mtu aliyeketi nyumbani kwake akiwa amestarehe. Ndiyo sababu maneno "hajakumba" yanauma. Katika Kiebrania, kukumbuka si kazi ya akili tu; ni kutenda kwa ajili ya mtu, kama Mungu alivyowakumbuka watu wake Misri na akashuka kuwaokoa. Sasa kinyume chake kinatokea: hakumbuki mahali pake mwenyewe pa kupumzikia. Ni kama mtu anayeacha nyumba yake iungue bila kurudi kuchukua chochote. Swali linalobaki, na kitabu hakiliharakishi, ni hili: Mungu anayeweza kutokumbuka, je, anaweza kukumbuka tena?

Mazingira

Mwaka 586 kabla ya Kristo. Yerusalemu imezingirwa kwa miezi kumi na minane; njaa imekuwa kali kiasi kwamba akina mama wanashindwa kuwalisha watoto wao, kama sura hii inavyoeleza kwa uchungu katika mstari wa 12. Kuta zimebomolewa, hekalu limeteketezwa, mfalme amepelekwa utumwani. Kwa Wayahudi wa wakati ule, hilo halikuwa tu janga la kisiasa; lilikuwa mwisho wa kila ahadi waliyoiamini, kwa sababu walidhani Mungu asingeruhusu nyumba yake kuguswa. Shairi hili limeandikwa kwa mtindo wa nyimbo za mazishi, herufi za alfabeti zikiongoza kila ubeti, kana kwamba huzuni yenyewe inahitaji utaratibu ili isiwaangamize wanaoiimba. Kuomboleza kwa mpangilio ni njia ya kubaki hai.

Tafakari

Ni jambo gani maishani mwako ambalo bado unamlaumu mtu mwingine, wakati moyoni unajua kwamba unahitaji kulipeleka mbele za Mungu badala yake?

Ikiwa Mungu angeonekana kuwa kimya kwako kwa msimu mrefu, ungebaki ukiketi chini ya wingu, au ungeondoka? Na ni nini kinachokushikilia pale?