Maombolezo 3:23

Maandiko

Katikati ya shairi refu la maombolezo, mtu aliyeandika anasimama ghafla. Alikuwa amesema kwamba mifupa yake imevunjwa, kwamba Mungu ni kama dubu anayemsubiri, kwamba tumaini lake limekwisha. Kisha, kwenye mstari wa ishirini na moja, anasema: "Lakini ni vuta hili akilini mwangu." Na hili ni: upendo dhabiti wa Yahweh haukomi, huruma zake haziishi, "ni mpya kila asubui; uaminifu wako ni mkubwa." Rehema mpya, kila kunapokucha, kama chakula kinachotolewa asubuhi kwa mtu ambaye jana alikuwa amekata kauli kwamba hakuna kitu kilichosalia.

Kiini

Kumbuka mahali anaposema haya. Hasemi juu ya kilima cha maua. Anasema ndani ya mji uliobomolewa, na hasemi kwamba mateso yake yalikuwa kosa la kufikiri. Anasema kitu kigumu zaidi: kwamba Mungu yule yule aliyeleta gongo ni Mungu yule yule ambaye rehema zake haziishi. Kiini cha mstari huu si kwamba hisia zetu zinabadilika, bali kwamba tabia ya Mungu haibadiliki. Rehema yake haiishi kwa sababu haitoki kwenye hali yetu; inatoka kwake mwenyewe. Ndiyo maana zinaweza kuwa "mpya" bila kupungua. Yeye hana bohari inayopwaya. Hapa neema si zawadi ya mara moja iliyopita, ni kitu kinachotolewa upya kila siku, kwa watu wanaokosea upya kila siku.

Uzi Unaopita Katikati

Neno "asubuhi" linabeba mzigo mkubwa katika Maandiko. Kwa Israeli iliyotoka Misri, asubuhi ilikuwa wakati wa mana: chakula ambacho hakikuweza kuwekwa akiba, kilichodai imani ya kila siku. Yeremia, akiwa kwenye majivu ya Yerusalemu, anachukua kumbukumbu hiyo na kuiweka mahali penye njaa mpya. Na uzi huu unaendelea. Yule anayesema kwenye mstari wa kwanza, "Mimi ni mwanaume nilyeona maangaiko chini ya gongo la hasira ya Yahweh," anaeleza bila kujua kile ambacho Kristo atakivaa kwa hiari msalabani. Kwa hiyo Injili haiondoi mstari huu; inauimarisha. Asubuhi ile ya tatu, wanawake walipofika kaburini kunapokucha, huruma za Mungu zilionekana mpya kwa namna ambayo Yeremia aliweza tu kuisikia kwa mbali.

Kioo

Wengi wetu hatuvunjwi mifupa; tunachakazwa. Barua ya benki mwishoni mwa mwezi. Mtoto ambaye hasemi nasi tena. Mgonjwa ambaye tunamhudumia mwaka wa tatu sasa na hakuna dalili ya mabadiliko. Mwili unaozeeka. Na kile kinachotuchosha zaidi si tukio moja kubwa, ni kurudia: kesho tena, na kesho kutwa tena. Mstari huu haukuahidi kwamba mzigo utaondoka asubuhi. Unaahidi kwamba rehema itakuwa hapo asubuhi, mpya, ikilingana na siku hiyo moja tu. Hiyo ni ahadi ndogo kuliko tunayotamani na kubwa kuliko tunayoiamini. Kiburi chetu hupenda kuwa na akiba ya nguvu ya mwaka mzima; Mungu anatoa ya siku.

Leo, kabla ya kulala, tamka kwa sauti jina la kile kinachokuumiza zaidi, kisha useme maneno haya kwake Mungu: "uaminifu wako ni mkubwa."

Mazingira

Mwaka 586 kabla ya Kristo. Yerusalemu imeanguka baada ya kuzingirwa kwa miezi mingi. Njaa ilikuwa imefikia hatua ambapo mama walikosa kitu cha kuwapa watoto. Kuta zilibomolewa, hekalu likachomwa, mfalme akapofushwa na kuchukuliwa utumwani, na waliobaki wakawa "kama uchafu na taka miongoni mwa mataifa," kama shairi lenyewe linasema. Maombolezo ni mkusanyiko wa mashairi yaliyoandikwa kwa utaratibu wa herufi za alfabeti ya Kiebrania, kama kwamba huzuni ilihitaji kizuizi ili isimwage kila kitu. Sura ya tatu ni ya katikati, na hapa sauti inabadilika: badala ya mji unaolia, ni mtu mmoja anayelia, "mwanaume" mmoja anayebeba kile kilichowapata wote. Ni ushuhuda wa mtu aliyeona kwa macho yake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Kwa watu waliozingirwa, asubuhi haikuwa kitu cha kupendeza. Asubuhi ilikuwa wakati wa kuhesabu waliokufa usiku, wakati wa kuona kama adui amefika karibu zaidi na ukuta, wakati wa kutafuta chakula ambacho hakikuwepo. Ndani ya hekalu, asubuhi ilikuwa wakati wa dhabihu ya kila siku, na dhabihu hiyo ilikuwa imesimama; madhabahu yalikuwa mavumbi. Kwa hiyo waliposikia "ni mpya kila asubui," hawakusikia shairi tamu. Walisikia kitu kinachopingana na uzoefu wao wa moja kwa moja. Ilikuwa ni kuthubutu kusema kwamba kile kinachokuja kunapokucha si mauti tu, ni pia rehema ya Mungu inayoendelea kutolewa hata bila madhabahu, hata bila mji, hata bila jibu.

Undani Mmoja

Angalia jinsi maneno yanavyobadilika ndani ya mstari mmoja. "Huruma zake" ni kumsemea Mungu, kama mtu wa tatu, kutoka mbali. Lakini kabla mstari umalizike, tunasoma "uaminifu wako." Yeremia amegeuka. Alikuwa akijieleza mwenyewe, akijaribu kujikumbusha, na katikati ya kujikumbusha amekutana na Mungu na kuanza kusema naye. Neno la Kiebrania hapa ni emuna, uaminifu, ndugu wa neno "amina": kitu kinachosimama, kisichotikisika. Huu ni mwendo wa maombi yote ya kweli. Unaanza kwa kuweka mambo sawa kichwani, na ikiwa Mungu ni Mungu, unamalizia kwa kuzungumza naye. Kutoka "zake" hadi "wako" ni safari ndefu kuliko inavyoonekana.

Tafakari

Ni jambo gani ninalojaribu kuwa na akiba yake, ambalo Mungu anataka kunipa kwa kipimo cha siku moja tu?

Ninapoomba, ninabaki kumsemea Mungu kwa mbali, au wapi naanza kusema naye?