Maombolezo 2:6

Maandiko Yenyewe

Mstari huu unasema jambo la kutisha kwa maneno matulivu: Mungu mwenyewe amelivunja hema lake la kukutania, akalitendea kama "kajumba cha bustani," kibanda cha muda kilichojengwa kwa matawi wakati wa mavuno. Mahali pa mkutano pameharibiwa, sikukuu na Sabato zimesahaulika Sayuni, na kwa ukali wa hasira yake Bwana amewadharau wale wawili walioshikilia taifa pamoja: mfalme na kuhani. Si adui aliyefanya haya kwanza. Ni Yahweh.

Kiini

Tumezoea kufikiri kwamba hekalu lilikuwa dhamana ya usalama wa Israeli, kwamba mahali Mungu alipoweka jina lake hapangeguswa. Yeremia aliwahi kuwaonya watu waliokariri "hekalu la Bwana, hekalu la Bwana" kana kwamba ni hirizi. Mstari huu unamaliza mjadala huo. Mungu si mfungwa wa jengo lake mwenyewe. Anaweza kubomoa alichojenga bila kupoteza utakatifu wake, kwa sababu utakatifu wake ndio sababu ya kubomoa. Ibada iliyokuwa imegeuka kuwa desturi tupu, makuhani waliokuwa wamekaa kwenye vyeo bila kutubu, mfalme aliyeongoza taifa kwenye uongo: hivyo vyote vilikuwa vimekufa kabla ya Wababeli kufika. Mungu alichokifanya ni kutangaza hadharani kile kilichokuwa kimeshakuwa kweli kwa siri. Hii ndiyo neema kali ya Mungu wa agano: hataruhusu dini isiyo na moyo iendelee kubeba jina lake.

Uzi Mmoja

Sasa angalia ni nani hasa waliodharauliwa: "mfalme na kuhani." Vyeo viwili vilivyoshikilia ahadi za Mungu. Kwa Daudi Mungu aliahidi kiti cha enzi kisichokoma; kwa Haruni, ukuhani wa milele. Katika Maombolezo 2:6 vyote viwili vimeanguka chini. Lakini hapa ndipo uzi wa wokovu unapoonekana. Ahadi haikufa; ilihamishwa. Yule aliyekuja baadaye alikuwa Mfalme na Kuhani katika mwili mmoja, na alipoambiwa aonyeshe ishara, alisema wavunje hekalu naye atalijenga kwa siku tatu, akizungumza juu ya mwili wake. Kile kilichotokea kwa hema la mawe kilitokea tena kwa hema la nyama na damu: Mungu akaliruhusu livunjwe. Tofauti ni kwamba wakati huu haikuwa kwa sababu ya dhambi ya yule aliyevunjwa. Msalaba ni Maombolezo 2:6 likirudiwa, lakini kwa Mwana asiye na hatia akisimama mahali petu.

Kioo

Kuna kitu ndani yetu kinachotaka Mungu awe mlinzi wa mipangilio yetu. Kanisa lililojengwa kwa jasho letu, huduma tuliyoianzisha, ndoa tunayoionyesha kwa wengine, kazi tuliyoihalalisha kwa lugha ya wito. Tunadhani kwa sababu jina la Mungu limeandikwa juu yake, halitaguswa. Halafu inaguswa. Mradi unaanguka, mtoto anaondoka nyumbani, mwili unashindwa, na tunauliza kwa nini Mungu hakulinda kitu chake mwenyewe. Mstari huu haukupi jibu jepesi, lakini unakupa jambo la kweli: Mungu anaweza kubomoa jengo ili aokoe watu ndani yake. Anachokivunja mara nyingi ni kile kilichokuwa kimechukua nafasi yake moyoni mwako. Leo, chukua dakika tano peke yako na uandike kwenye karatasi jina la kitu kimoja unachokiogopa zaidi kupoteza, kisha useme kwa sauti: "Bwana, hiki ni chako, si changu."

Swali Gumu

Ikiwa Mungu mwenyewe ndiye aliyeharibu mahali pa kukutania, watu walipaswa kwenda wapi kumtafuta? Hilo si swali la kinadharia. Ilikuwa swali la watu waliobaki kwenye magofu, wasio na madhabahu, wasio na kuhani wa kuwatolea sadaka, wasio na Sabato ya kuwakusanya. Maombolezo halijibu swali hili haraka. Sura hii nzima inaishia kwenye giza, na hata sura ya tatu, yenye maneno maarufu juu ya rehema mpya kila asubuhi, haitoi ufafanuzi wa kilichotokea. Cha kweli ni kwamba Mungu aliyefunga mlango ndiye aliyebaki wa pekee wa kumlilia. Maombolezo yanatufundisha kuomboleza mbele ya yule aliyesababisha maombolezo, bila kupunguza uchungu na bila kumkimbia. Kuna imani inayozaliwa hapo tu, mahali ambapo hakuna kitu kingine kilichobaki cha kushikilia.

Undani Mmoja

"Kama kajumba cha bustani." Picha hii ni kali kuliko inavyoonekana. Wakati wa mavuno, mkulima alijenga kibanda cha matawi shambani ili kulinda zabibu au matango kwa majuma machache. Kikimaliza kazi yake, kilibomolewa au kikaachwa kioze. Hakuna aliyekilia. Sasa Mungu analitendea hema lake la kukutania, mahali pa utukufu wake kati ya watu wake, kama kibanda cha muda cha shambani. Ni tusi la kimakusudi. Lakini kuna kejeli tamu iliyofichika: Waisraeli walikuwa wanaishi katika vibanda vya matawi kila mwaka wakati wa Sikukuu ya Vibanda, wakikumbuka jangwani ambako Mungu alikaa nao bila hekalu lolote. Kile kilichoonekana kama mwisho kilikuwa kikirudisha kumbukumbu ya mwanzo: Mungu alishawahi kukaa na watu wake bila jengo, na angeweza kufanya hivyo tena.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wale walioimba maneno haya walikuwa mabaki ya Yerusalemu mwaka 586 K.K., watu walioona moshi ukipanda kutoka mahali walipofundishwa kuwa hapawezi kuanguka. Kwao, kupotea kwa Sabato hakukuwa jambo la kiroho tu; ilikuwa kupoteza rithimu ya wakati wenyewe, kalenda iliyowaambia wao ni nani. Bila sikukuu, majuma yalikuwa yamekwisha kuwa siku tupu mfululizo. Na kudharauliwa kwa mfalme na kuhani kulimaanisha kwamba hakuna mtu wa kusimama kati yao na Mungu, wala kati yao na dunia. Walikuwa yatima kisiasa na kidini kwa wakati mmoja. Wakati wanaimba mstari huu, hawakuwa wanajadili teolojia. Walikuwa wanataja majina ya waliokufa.

Maswali ya Tafakari

Ni "hekalu" gani maishani mwako umelijenga kwa jina la Mungu lakini kwa kweli linakupa usalama badala yake?

Ikiwa Kristo ndiye Mfalme na Kuhani ambaye hataondolewa kamwe, hilo linabadilishaje jinsi unavyoshika vitu vinavyoweza kubomolewa?