Wagalatia 3

Maelezo

Paulo anaandika kwa hasira iliyochanganyika na maumivu. Wagalatia walikuwa wamemwamini Yesu, walikuwa wamepokea Roho Mtakatifu, kisha watu fulani wakaja na kuwaambia kwamba imani peke yake haitoshi, kwamba lazima pia watii sheria ya Musa, hasa tohara, ili wawe sawa mbele za Mungu. Paulo hawezi kuvumilia hilo. Anawaita "wajinga" (mstari 1), si kwa dharau tu bali kwa mshangao wa kweli: mmeona Kristo msulubiwa mbele ya macho yenu, kwa nini mnarudi nyuma?

Anawauliza swali rahisi lenye nguvu: mlipokea Roho kwa matendo ya sheria, au kwa kusikia na kuamini? Wanajua jibu. Waligeuka wakati walipoamini injili, si wakati walipoanza kutii orodha ya sheria. Kwa hiyo kuanza safari na Roho kisha kujaribu kuimaliza kwa nguvu za mwili wako mwenyewe (mstari 3) ni kama kuanza kukimbia mbio kwa gari kisha kuamua kumaliza kwa miguu iliyofungwa.

Kisha Paulo anarudi kwenye historia. Anamtaja Abrahamu, baba wa imani. Andiko linasema Abrahamu "alimwamini Mungu akahesabiwa kuwa mwenye haki" (mstari 6), kabla hata sheria ya Musa haijawepo. Hii ndiyo hoja kuu: uhusiano sahihi na Mungu haujawahi kutokana na kutii sheria, bali kwa imani. Wale wanaoamini ndio watoto wa kweli wa Abrahamu, hata kama si Wayahudi.

Paulo anaenda mbali zaidi: wale wanaotegemea matendo ya sheria kama njia ya kuokoka wako chini ya laana, kwa sababu sheria inadai utii kamili, na hakuna anayeweza kuutimiza (mstari 10-12). Hapa ndipo msalaba unapoingia. Kristo mwenyewe alifanyika laana kwa ajili yetu, akiningia mtini, ili tukombolewe kutoka laana ya sheria (mstari 13). Hii si tafsiri ya kimapenzi tu, ni ukweli mgumu: dhambi ina bei, na Kristo aliilipa.

Kisha Paulo anatumia mfano wa kisheria wa kawaida: agano lililokwisha kuwekwa haliwezi kubadilishwa (mstari 15). Ahadi kwa Abrahamu ilikuja miaka 430 kabla ya sheria, na sheria haiwezi kuibatilisha. Sheria ilikuwa na kusudi la muda, kama kiongozi au mlezi anayemsimamia mtoto mpaka afikie umri wa kukomaa (mstari 24). Sasa kwamba imani imekuja katika Kristo, hatuko tena chini ya mlezi huyo.

Paulo pia anajibu swali la asili: kwa nini basi sheria ilitolewa kabisa, kama haiwezi kuokoa? Anasema iliongezwa kwa sababu ya makosa, kama zamu ya muda, mpaka mzao aliyeahidiwa aje (mstari 19). Andiko lenyewe limefunga watu wote chini ya dhambi, si kuwaadhibu bila sababu, bali ili kila mtu, Myahudi na wa mataifa, atambue uhitaji wake wa Mwokozi, na hivyo ahadi ipatikane kwa imani kwa wote wanaoamini (mstari 22).

Mstari wa mwisho unafikia kilele cha ajabu: wote waliobatizwa katika Kristo wamemvaa Kristo. Hakuna tena mgawanyiko wa Myahudi na Myunani, mtumwa na huru, mwanaume na mwanamke, kwa sababu wote ni mmoja katika Kristo Yesu (mstari 28). Na kama ni wa Kristo, basi ni uzao wa Abrahamu, warithi wa ahadi.

Maana Yake Ni Nini?

Ujumbe hapa ni mkali kwa sababu unagusa jambo la msingi: je, unakubaliwa na Mungu kwa sababu ya kile unachofanya, au kwa sababu ya kile Kristo alichofanya? Hili si swali la kizamani tu. Wewe pia unaishi katika ulimwengu unaokuambia ustahili wako unategemea utendaji wako: alama zako, sura yako, mafanikio yako, jinsi unavyoonekana mtandaoni. Injili ya Paulo inavunja mfumo huo kabisa. Haiko juu ya kujitahidi zaidi. Iko juu ya kuamini kwamba Kristo tayari alifanya kile kinachohitajika.

Hii haimaanishi kwamba maisha ya Kikristo hayana bidii au utii. Lakini utii unakuja baada ya kukubaliwa, si kama njia ya kupata kukubaliwa. Tofauti hii ndogo inabadilisha kila kitu.

Kuna kipengele kingine cha kushtua katika sura hii: mstari wa mwisho unasema hakuna tena tofauti ya thamani kati ya Myahudi na Myunani, mtumwa na huru, mwanaume na mwanamke, kwa kuwa wote ni mmoja katika Kristo. Katika ulimwengu wa Paulo, hilo lilikuwa neno la mapinduzi, kwa sababu jamii ilijengwa kabisa juu ya tofauti hizo. Injili haifutii tofauti za asili, lakini inakataa kuziruhusu ziwe msingi wa thamani ya mtu mbele za Mungu.

The Common Thread

Historia yote ya Biblia inaelekea hapa. Mungu alimwahidi Abrahamu kwamba katika yeye mataifa yote yatabarikiwa. Ahadi hiyo haikutimizwa kwa taifa, wala kwa sheria, bali kwa "kizazi" kimoja, ambaye ni Kristo (mstari 16). Sheria ya Musa ilikuwa hatua ya njiani, siyo lengo la mwisho. Msalaba ndio mahali ambapo laana na baraka zinakutana: Kristo anabeba laana ili sisi tupokee baraka aliyoahidiwa Abrahamu. Kila mtu anayeamini, wa taifa lolote, jinsia yoyote, hali yoyote ya kijamii, anaingizwa katika hadithi hiyo ya zamani na kuwa mrithi halisi.

For You

Jiulize kwa uaminifu: unajaribu kumfurahisha Mungu kwa kujitahidi kuwa "mzuri wa kutosha"? Labda unahisi lazima usome Biblia zaidi, uombe zaidi, ujiepushe na dhambi fulani kabisa, ndipo utahisi Mungu anakupenda. Sura hii inasema hilo si injili, ni sheria mpya iliyovaa mavazi ya kidini. Uhuru wa kweli unaanzia unapokubali kwamba tayari umevikwa Kristo, si kwa sababu umefanya vya kutosha, bali kwa sababu aliamini kwa niaba yako alichofanya kitosha. Hiyo haikufanyi mvivu, inakufanya huru kutenda mema bila hofu ya kukataliwa.

Fikiria pia jinsi unavyowapima wenzako shuleni au mtandaoni, kwa kutumia vigezo vya ubora, umaarufu, au hadhi. Injili inakuita kuwaona watu wa Kristo kama ndugu wa kweli, bila kujali wanatoka wapi au wana nini.

Talk About It

Je, kuna eneo la maisha yako ambapo unahisi lazima "ujithibitishe" mbele za Mungu kwa matendo? Ni eneo gani, na kwa nini?

Andiko linasema hakuna tena tofauti ya thamani kati ya Myahudi na Myunani, mtumwa na huru, mwanaume na mwanamke katika Kristo. Je, hii inapingana vipi na jinsi jamii yetu, au wewe mwenyewe, mnavyowapima watu?

Praying Together

Baba, mara nyingi tunajaribu kujenga thamani yetu kwa kujitahidi, kwa kuonekana vizuri, kwa kufanya vya kutosha. Tusaidie kuamini kikamilifu kwamba Yesu Kristo alifanya kilichotosha msalabani. Tuvike Kristo kila siku, si kama mzigo bali kama uhuru. Amina.