1 Wathesalonike 2

Maandiko Yenyewe

Paulo anawakumbusha Wathesalonike kwamba kuja kwake kwao hakukuwa bure: alikuja akiwa amevunjwa Filipi, lakini akanena injili kwa ujasiri, bila maneno ya kujipendekeza, bila kutafuta utukufu wa watu, akifanya kazi usiku na mchana ili asimlemee mtu. Anajielezea kwa picha mbili za nyumbani: mpole kama mama anayefariji watoto wake, na mwenye kuhimiza kama baba kwa wanawe. Kisha anawashukuru kwa sababu walipokea ujumbe wake si kama neno la wanadamu bali kama neno la Mungu, lifanyalo kazi kati yao, na anawaambia kwamba mateso yao yanawaunganisha na makanisa ya Uyahudi. Sura inafungwa kwa shauku ya mtu aliyetengana na wapendwa wake: ninyi ni taji yangu, utukufu na furaha yangu.

Kiini

Mtume anaweza kudai heshima, "tungeweza kudai kupendelewa kama mitume wa Kristo," na hataki. Hapo ndipo theolojia inaanza. Mungu wa injili hii hajidhihirishi kwa nguvu inayolazimisha bali kwa nguvu inayojishusha, na wajumbe wake wanachukua sura ya ujumbe wenyewe. Ndiyo maana Paulo anasisitiza kwamba anasema "si kwa kuwafurahisha watu, lakini kumfurahisha Mungu. Yeye pekee ndiye achunguzaye mioyo yetu." Lugha ya Mungu anayechunguza mioyo inatoka kwa manabii, hasa Yeremia, ambaye alipimwa siri zake na Mungu badala ya maoni ya watu wa mjini. Hivyo neno la Mungu si taarifa inayokaa kwenye karatasi; ni "neno hili ambalo linalofanya kazi kati yenu mnaoamini," tendo hai la Mungu ndani ya jumuiya ndogo iliyoteswa.

Uzi Unaopita Katikati

Picha ya mama katika mstari wa 7 haikutokea ghafla. Isaya 66:13 unamalizia kitabu kizima kwa Mungu akiahidi kufariji Yerusalemu kama mama amfarijiye mwanawe. Paulo, akiwa amefukuzwa mjini, anachukua picha ya faraja ya Mungu mwenyewe na kuiweka juu ya huduma yake ndogo ya mahema na kazi ya mikono. Huo ndio uzi: faraja iliyoahidiwa kwa Sayuni sasa inafika kwa Mataifa kwa mikono ya mtu anayefanya kazi usiku na mchana. Na wito unaotolewa, "aliyewaita kwenye ufalme na utukufu wake," ni wito ule uleule uliomwendea Ibrahimu na Israeli: kuchaguliwa siku zote ni kuchaguliwa kwa ajili ya kuenenda kwa namna fulani. Neema haiondoi mwenendo; inaunda mwenendo.

Kioo

Mistari hii inagusa kitu ambacho hakipendezi: nia zetu tunapotumikia. "Hatukutumia maneno ya kujipendekeza." Ni rahisi kufundisha darasa la Biblia au kuongoza kikundi na kuwa unatafuta kitu kingine mbali na wema wa wale unaowahudumia: sifa, ushawishi, hisia ya kuwa wa lazima, hata pesa. Paulo anaweka wazi mizani: tunahubiri, tunatoa, tunatumikia mbele ya Mungu "achunguzaye mioyo yetu," si mbele ya kundi la watu wanaosema asante. Na ubaba na umama alioutaja si hisia tu; ni saa nyingi, ni uchovu, ni kuchagua kutochukua kile ungeweza kudai kwa haki. Ukiwa mzazi, mwalimu, mzee wa kanisa, hoja ni ile ile: uko radhi kuwashirikisha "si tu injili ya Mungu bali pia na maisha yetu wenyewe"?

Swali

Mistari 15 na 16 inauma. Paulo anasema Wayahudi walimuua Bwana Yesu na manabii, "hawampendezi Mungu na ni maadui kwa watu wote," na "mwisho ghadhabu imekuja juu yao." Maneno haya yalitumiwa vibaya kwa karne nyingi ili kuhalalisha chuki. Hatuwezi kuyapunguza uzito wake, lakini tunapaswa kuyasoma kwa haki. Paulo mwenyewe ni Myahudi; anazungumza kama nabii wa ndani, kwa mtindo ule ule wa Yesu katika Mathayo 23 anapowalilia wale wanaowaua manabii. Ni lugha ya familia inayogombana, si ya kabila likishutumu kabila lingine. Na huyu ni mtu ambaye baadaye ataandika kwamba yuko radhi kupotea mwenyewe ili wanafamilia wake waokolewe. Mvutano hauondoki kabisa; unabaki ukituonya jinsi maandiko yanaweza kupotoshwa tunapoyavua muktadha wake.

Muktadha

Thesalonike ilikuwa mji mkubwa wa bandari, mji mkuu wa jimbo la Makedonia, mahali ambapo uaminifu kwa Kaisari ulikuwa dini ya umma. Paulo alifika hapo kutoka Filipi, ambapo alikuwa amepigwa na kufungwa, na anaanza sura hii kwa kuikumbuka aibu hiyo bila kuificha. Katika ulimwengu huo, walimu wa kutembea walikuwa wengi: wenye maneno mazuri, wanaotafuta wafuasi wenye pesa, wanaolipwa kwa hotuba. Ndiyo maana Paulo anajitofautisha kwa uangalifu wa kina; kila mstari unajibu tuhuma inayoweza kutolewa dhidi yake. Kufanya kazi ya mikono ilikuwa jambo la kudharauliwa kwa watu wenye vyeo, lakini yeye anaifanya alama ya heshima: "usiku na mchana tulikuwa tukifanya kazi kusudi tusije tukamlemea yeyote."

Wasomaji Wa Kwanza

Hawa ni Mataifa wachanga katika imani, wachache, waliopoteza mahali pao katika mfumo wa mji. Kuacha miungu ya jamii katika ulimwengu wa kale hakukuwa uamuzi wa kibinafsi; kulikuwa kujitoa kwenye vyama, biashara, na sherehe za familia. Ndiyo maana Paulo hawapi maelezo ya kitheolojia peke yake bali picha ya nyumba: mama, baba, ndugu. Waliopoteza familia wanapewa familia. Na anapowaambia kuwa wanafanana na "makanisa ya Mungu yaliyoko katika Uyahudi," anawapa kitu cha thamani kubwa: mateso yao si ishara ya kushindwa bali ya kuwa kwenye njia hiyo hiyo ya kale ya manabii na ya Bwana. Kwa watu waliodhihakiwa kama wafuasi wa dini geni, kusikia "ninyi ni utukufu na furaha yetu" ilikuwa kuinuliwa kutoka mavumbini.

Kutafakari

Ukijipima kwa mizani ya Paulo, "Mungu ni shahidi wetu," ni sehemu gani ya huduma yako inayotegemea sifa za watu badala ya kibali cha Mungu?

Nani, kwa kweli, ni "taji" yako, watu ambao mbele ya Kristo utawaonyesha kwa furaha? Na wanajua hilo?