Isaya 66:13

Maandiko Yenyewe

Mungu anahitimisha ahadi ndefu ya ufariji kwa taswira isiyotarajiwa: kama mama anavyombeba na kumtuliza mtoto wake aliyelia, ndivyo yeye mwenyewe atakavyowafariji watu wake. Mstari huu hausimami peke yake; unafuata picha ya Yerusalemu kama mama anayenyonyesha, mji unaomwaga utajiri wa mataifa kama mto, na mtoto anayebebwa ubavuni na kubembelezwa magotini. Sasa Mungu anageuza ulinganisho: si Yerusalemu tu ndiye mama, bali Mungu mwenyewe anachukua nafasi hiyo. Na mahali pa faraja panatajwa waziwazi, "mtapata faraja katika Yerusalemu," yaani si hisia inayoelea hewani bali kitu kinachotokea mahali halisi, katikati ya mji uliokuwa magofu.

Kiini cha Ujumbe

Hapa Mungu anajieleza kwa namna inayovunja mipaka tuliyomwekea. Yule aliyesema mbingu ni kiti chake cha enzi na nchi ni kiti cha miguu yake, ambaye hakuna nyumba inayoweza kumtosha, ndiye yule yule anayejilinganisha na mama anayembeba mtoto wake. Ukuu usiopimika na upole wa mikono inayobembeleza si mambo mawili yanayopingana ndani yake; ni uso mmoja. Na hii ndiyo neema kwa ufupi: faraja hii haitolewi kwa wajenzi wa mahekalu wala kwa watoa sadaka wengi, bali kwa yule "mwenye roho iliyopondeka" anayetetemeka kwa neno lake. Mtoto hamfarijiwi kwa sababu amejipatia haki ya kufarijiwa, bali kwa sababu ni wa mama yake. Hiyo ndiyo lugha ya agano: Mungu anashikamana na watu wake kwa uaminifu unaotangulia sifa zao zote.

Uzi Mwekundu

Taswira ya mama haianzii hapa. Tangu Misri Mungu alijifafanua kama yule aliyembeba Israeli kama mzazi anavyombeba mtoto wake jangwani, na manabii walirudia wazo hilo mara kwa mara. Lakini Isaya anaisukuma mbali zaidi kuliko wote: si tu kwamba Mungu anatenda kama mzazi, bali kwamba huruma yake inapita ile ya mama anayenyonyesha. Na uzi huo unafikia kilele chake pale Yesu anapoililia Yerusalemu, akitamani kuwakusanya watoto wake kama koo anavyowakusanya vifaranga chini ya mabawa yake, na wakakataa. Hapo utaona kitu cha kushangaza: Mwana wa Mungu anatumia lugha ya kuzaa na kulea kujieleza. Kisha anaahidi Msaidizi, Mfariji, Roho Mtakatifu. Faraja ya Isaya 66 si hisia ya kinabii iliyopita; ni ahadi iliyopewa mwili na kisha ikapewa makao ndani ya kanisa.

Kioo

Faraja ni neno tunalolitumia vibaya. Mara nyingi tunamaanisha kuepushwa na maumivu. Lakini mtoto anayebembelezwa bado ana njaa, bado amechoka, bado analia; kinachobadilika ni kwamba hayuko peke yake. Mstari huu haukuahidi kwamba kazi itarudi, kwamba kipimo cha daktari kitabadilika, kwamba mtoto aliyeondoka nyumbani atarudi kesho. Unaahidi mikono. Na hapa ndipo kiburi chetu kinapoonekana: wengi wetu tunapendelea kuwa wale wanaofariji kuliko wale wanaofarijiwa, kwa sababu kubebwa kunamaanisha kukubali kwamba huwezi kujibeba. Mungu hamfariji mtu anayejifanya hodari; anamfariji "mwenye roho iliyopondeka." Leo, kabla hujalala, tamka kwa sauti mbele za Mungu jambo moja ambalo umelificha kwa miezi kwa sababu unaona ni udhaifu, kisha nyamaza dakika moja bila kuomba kitu kingine.

Maandiko Mengine

Isaya 49 unaweka msingi wa mstari huu: pale Sayuni analalamika kwamba Bwana amemsahau, jibu ni swali kama mwanamke anaweza kumsahau mtoto wa matiti yake, na hata kama angesahau, Mungu hatasahau. Isaya 66:13 ni jibu la mwisho kwa lalamiko hilo la awali; kilichoulizwa sura arobaini zilizopita kinalipwa hapa kwa ahadi kamili. Upande wa pili, Paulo anamwita Mungu "Baba wa rehema na Mungu wa faraja yote" katika 2 Wakorintho 1, akiongeza jambo ambalo Isaya hakulisema waziwazi: faraja tunayopokea tunapewa ili tuwafariji wengine kwayo. Mikono inayotubeba inatufundisha jinsi ya kubeba.

Muktadha

Hawa si watu waliokuwa uhamishoni; ni waliorudi. Walikuwa wamerejea Yuda chini ya utawala wa Uajemi, wakikuta mji ulio magofu, hekalu dogo lisilolingana na kumbukumbu za wazee, na jamii iliyogawanyika. Mstari wa tano unafichua uchungu halisi: "kaka zako wanaonichukia na kukutenga wewe kwa ajili ya jina langu." Mateso hayakutoka kwa Wababeli bali kwa ndugu zao, mivutano ndani ya jamii moja ya kidini kuhusu nani ni mwaminifu kweli. Katika hali hiyo ya udogo na dharau, Mungu anaahidi utajiri wa mataifa ukimiminika kama mto na mama anayebembeleza. Ahadi hii ilisikika kama ndoto ya kichaa kwa kundi dogo lililozungukwa na magofu. Ndiyo maana ilihitaji kutolewa kwa lugha kali namna hiyo.

Swali

Kwa nini sura inayoisha kwa minyoo isiyokufa na moto usiozimika inabeba mstari mtamu kuliko wote katika Isaya? Mstari wa kumi na tatu na mstari wa ishirini na nne ni majirani, na hilo linatuudhi. Tungependa kuchagua mmoja. Lakini maandiko yanakataa kututenganishia. Faraja ya mama si laini kwa sababu haijali; ni kali kwa sababu inajali. Yule anayembeba mtoto wake ndiye yule yule anayekataa kabisa kile kinachomdhuru mtoto huyo. Hasira ya Mungu dhidi ya uovu si kinyume cha huruma yake; ni huruma yake ikikutana na kile kinachoharibu watu wake. Hilo halifuti uzito wa mstari wa mwisho wala halilifanyi liwe rahisi kumeza. Tunabaki na hali ya kutokuelewa kikamilifu, tukishikilia tu kwamba mikono inayohukumu ni mikono ile ile inayobeba.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako unajaribu kujibeba mwenyewe kwa sababu kukubali kubebwa kunaonekana kama kushindwa?

Kama Mungu anafariji kama mama, faraja uliyoipokea kutoka kwake imechukua sura gani kwa watu walio karibu nawe?