2 Petro 3:3

Maandiko

Petro anasimama kama mtu anayemwamsha rafiki yake usingizini: "ninakuandikia… ili kukuamsha katika akili." Halafu anatoa onyo la kwanza kabisa, jambo ambalo wasomaji wanapaswa kulijua kabla ya mengine yote: siku za mwisho zitakuja na watu wenye dhihaka, watu watakaowasumbua waaminifu, na dira yao ya maisha si Neno la Mungu bali "matakwa yao" wenyewe. Yaani, hamu zao binafsi ndizo zinazowaongoza, na midomo yao inafuata tumbo lao.

Kiini

Fikiria chumba cha mkutano: taa ya mafuta, watu wamekaa sakafuni, mkate umemegwa. Mtu mmoja anasimama, ana kicheko cha upole, hana pembe wala mkia. Anasema kwa sauti ya kirafiki: "Iko wapi ahadi ya kurudi?" Na kimya kinaingia. Kwa sababu wamesubiri kweli. Wazee wamekufa. Jua limechomoza tena kama kawaida.

Kiini cha aya hii ni kwamba dhihaka si tatizo la akili kwanza, ni tatizo la moyo. Petro hasemi "watakuja watu wenye hoja nzito." Anasema watakuja watu "wakienenda sawasawa na matakwa yao." Neno la Kiyunani hapa ni empaiktai, wadhihaki, wale wanaocheza mchezo na jambo takatifu. Kwanza mtu anachagua jinsi anavyotaka kuishi; halafu anatafuta falsafa inayomruhusu. Kukana kurudi kwa Kristo ni njia rahisi ya kuondoa hesabu ya mwisho, na hivyo kuishi bila mizani.

Uzi Unaounganisha

Petro haachi dhihaka ipite bila jibu. Anawakumbusha gharika: "nchi na mbingu vilianza kutokana na maji na kupitia maji zamani za kale, kwa neno la Mungu." Ndicho kiungo. Ulimwengu ambao wadhihaki wanauita "vitu vyote vilikuwa hivyo tangu mwanzo" tayari umeshavunjwa mara moja na Neno lile lile linaloshikilia sasa. Historia si mstari unaokwenda bila mwisho; ni hadithi yenye Mhusika anayeingia ndani yake. Aliingia katika maji ya Nuhu, aliingia katika mwili wa Yesu Kristo, na ataingia tena. Kila ahadi ya Mungu tangu Ibrahimu imekuwa na kipengele cha kusubiri, na kila mara subira hiyo ilionekana kama kimya, hadi Mungu alipotenda.

Kioo

Hatuhitaji kwenda mbali kutafuta wadhihaki. Wako ndani yetu. Unafanya kazi, unalipa mkopo wa nyumba, unamlea mtoto anayekukatalia, unamzika mzazi. Miaka inapita. Na moyoni panazuka sauti ndogo, si ya kufuru bali ya uchovu: hii yote ya kurudi kwa Bwana, je, inabadilisha lolote kwa Jumatatu yangu? Petro anajua hatari halisi si mtu wa nje anayekejeli; ni mimi ninayeanza kuishi kana kwamba hakuna hesabu, ninayechagua kwanza kile ninachotaka na baadaye kutafuta sababu ya kiroho ya kukihalalisha. Hapo ndipo dhihaka inapoanza, si kwa kicheko bali kwa kutojali.

Leo: chukua dakika kumi, andika kwenye karatasi jambo moja ulilo nalo unalojua Bwana hataliidhinisha akirudi kesho, na uliseme kwa sauti mbele yake kwa maneno wazi, bila kujitetea.

Swali

Lakini je, dhihaka yao haina msingi? Karibu miaka elfu mbili baadaye, sisi tunasubiri zaidi ya walivyosubiri wao. Petro hajibu kwa hesabu; anajibu kwa kumhusisha Mungu: "siku moja kwa bwana ni kama miaka elfu moja." Hilo si suluhisho la kihisabati, ni ukumbusho kwamba wakati si mahakama inayomhukumu Mungu. Na kisha anaongeza jambo linalouma: kuchelewa si uzembe, ni rehema, "yeye hatamani hata mmoja aangamie." Bado inabaki fumbo. Kwa nini rehema hii inagharimu vizazi vya machozi? Petro halifungui hilo. Anatuacha na Mungu ambaye subira yake ni ndefu kuliko subira yetu, na ambaye tunapaswa kumwamini bila kupewa ratiba.

Wasifu wa Wasikilizaji

Waliopokea barua hii walikuwa Wakristo wa kizazi cha pili au wa mwisho wa kile cha kwanza. Mitume walikuwa wanakufa mmoja baada ya mwingine. "Baba zetu walikufa" haikuwa nadharia; ilikuwa makaburi waliyoyajua kwa majina. Walikuwa wachache katika miji ya Kirumi iliyojaa mahekalu, karamu za miungu, na dharau kwa dini isiyo na sanamu. Kudhihakiwa hakukuwa jambo la mtandaoni; kulikuwa na gharama ya biashara, ndoa, na hadhi. Wakati mtu mwenye elimu anasimama katikati yao akiuliza kwa dhihaka "Iko wapi ahadi ya kurudi?", swali lile lilifungua jeraha halisi. Petro haongei nao kama mwalimu wa mbali. Anawaita "wapendwa" na kuwaamsha, si kuwakemea.

Mazingira

Barua hii ni ya mwisho ya Petro, iliyoandikwa kutoka katika ulimwengu wa Kirumi wa miaka ya sitini, wakati ambapo walimu wa uongo walikuwa wamejipenyeza katika makanisa wakiuza uhuru unaowaruhusu kuishi wapendavyo. Katika utamaduni huo, mwalimu mwenye ufasaha alikuwa na mamlaka makubwa; watu walimfuata anayesema vizuri. Ndiyo maana Petro anaweka mizizi miwili: "maneno yaliyosemwa kabla na manabii watakatifu" na "amri ya Bwana wetu na mwokozi kwa kutumia mitume." Manabii na mitume, Agano la Kale na ushuhuda wa Kristo. Bila mizizi hiyo, kanisa dogo lililozungukwa na dhihaka lingemezwa. Petro anajua atakufa hivi karibuni. Anachowaachia si mkakati, ni kumbukumbu iliyoamshwa.

Tafakari

Ni sehemu gani ya maisha yangu ninayoiishi kana kwamba Bwana hatarudi kamwe, na ni nani angeliona hilo kabla yangu?

Kama kuchelewa kwa Mungu ni rehema kwa ajili ya mtu fulani asiyeamini, ni jina gani ninalopaswa kuliweka mbele yake leo?