2 Petro 3:5

Andiko

Petro anawajibu wale wanaocheka ahadi ya kurudi kwa Bwana, wale wanaosema kila kitu kinaendelea kama tangu mwanzo. Jibu lake si hoja mpya; ni ukumbusho. Wanaosahau kwamba "nchi na mbingu vilianza kutokana na maji na kupitia maji zamani za kale, kwa neno la Mungu." Yaani: ulimwengu huu si mashine inayojiendesha yenyewe. Ulizaliwa kutoka kwa maji, kwa neno lililotamkwa, na ndicho kinachoushikilia hata sasa. Kusahau jambo hili si upungufu wa kumbukumbu, ni uamuzi. Petro anasema wanajifanya kusahau, wanakwepa kukumbuka. Na hapo ndipo mstari huu unakuwa mzito zaidi kuliko unavyoonekana: dhambi kubwa katika mstari huu si kufuru ya wazi, ni kutokumbuka kwa hiari.

Kiini

Neno la Kiyunani hapa ni thelontas, "wakitaka," "kwa kupenda kwao." Petro hasemi walikosa habari; anasema hawataki kuzikumbuka. Kuna aina ya kutokujua ambako ni starehe. Ikiwa ulimwengu ulianza kwa neno, basi ulimwengu unadaiwa kwa yule aliyelitamka, na maisha yangu yanadaiwa naye pia. Ikiwa ulimwengu ulijitokeza wenyewe, siko na mtu wa kumjibu. Hiyo ni tofauti kati ya kuishi mbele ya uso wa Mungu na kuishi ndani ya chumba kilichofungwa. Kiini cha mstari huu ni kwamba uumbaji ni tendo la kunena, na neno lililoumba linaweza pia kuhukumu na kufanya upya. Mungu wa Petro hajatoka nje ya ulimwengu wake. Yuko karibu, ananena, na kimya chake kwa sasa si kutokuwepo.

Uzi Unaopita

Petro anaturudisha Mwanzo 1, mahali ambapo Roho anatanda juu ya maji na sauti inasema, "Iwe nuru." Maji hayakuwa adui pale; yalikuwa nyenzo, machafuko yaliyotii neno. Kisha yanakuja tena katika gharika, siyo kama vurugu isiyoongozwa bali kama hukumu iliyopimwa, na hapo pia kuna neno. Petro anaunganisha nyuzi hizi mbili katika mstari unaofuata: "kupitia neno lake na maji yakawa ulimwengu." Uumbaji na hukumu vinatoka mdomo mmoja. Na uzi huu unafika kwa Kristo, yule Neno mwenyewe, aliyeamuru bahari na ikatulia, aliyezikwa katika maji ya kifo na kutoka akiwa mwanzo wa uumbaji mpya. Kwa hiyo ubatizo wetu si ishara ndogo: ni maji na neno tena, kifo na uzima.

Kioo

Kusahau kwa hiari ni ugonjwa unaotujua kwa majina yetu. Unamsahau daktari kwa sababu unaogopa jibu lake. Unaacha kuangalia salio la benki kwa sababu unajua ukweli. Unaepuka jicho la mwenzako wa nyumba kwa sababu kumbukumbu ya jana inasumbua. Vivyo hivyo tunaishi kwa miezi kama Mungu ni wazo la Jumapili, kwa sababu kumkumbuka kwa uzito kunahusisha pesa zangu, ratiba yangu, ulimi wangu. Petro haponda wapinzani wa mbali; anaonya waumini wenye akili zilizolala, ndiyo maana anasema "kukuamsha katika akili." Swali ni: nini nimeacha kukumbuka kwa sababu kukumbuka kunagharimu?

Leo, tenga dakika kumi, toka nje au fungua dirisha, tazama kitu kilichoumbwa, mti, mvua, mtoto, na sema kwa sauti: "Hiki kilianza kwa neno la Mungu, na mimi pia."

Muktadha

Petro anaandika barua ya pili kwa waumini wanaokabiliwa na waalimu wanaowatia shaka. Kizazi cha kwanza kimeanza kufa; ndiyo maana malalamiko yanasema, "Baba zetu walikufa." Miaka inapita, Bwana hajarudi, na ahadi inaonekana imepoa. Katika ulimwengu wa Kirumi, falsafa iliyotawala ilifundisha kwamba dunia haina mwanzo wa ghafla na haina mwisho wa hukumu; kila kitu huzunguka tu. Kwa mtu wa aina hiyo, mahubiri ya Wakristo kuhusu siku ya Bwana yalisikika kama hadithi za wakulima. Na waalimu hawa waliishi "sawasawa na matakwa yao," yaani mafundisho yao yalikuwa na faida kwao. Petro hajibu kwa mahesabu ya nyakati. Anajibu kwa kumbukumbu ya maji: mara moja historia ilikatika, kwa hiyo inaweza kukatika tena.

Mhusika Mkuu

Katika mstari huu Mungu hasemi neno la moja kwa moja, na hilo linagusa. Anaonekana kupitia kile alichofanya na kile watu wanajitahidi kukisahau. Yeye ni Mungu anayenena, na kunena kwake ni kufanya. Yeye pia ni Mungu anayevumilia, kwa maana anaweza kuhukumu na hata hivyo anasubiri, kama Petro anavyosema baadaye, "hatamani hata mmoja aangamie." Hii ni sura isiyo rahisi: uwezo mkubwa uliojifunga kwa uvumilivu. Kimya chake kinaonekana kama kutokujali, lakini ni rehema inayoshikilia mkono wake. Nafikiri hapa tunapaswa kuacha nafasi ya kutokujua. Hatujui kwa nini uvumilivu wake unachukua sura ya ukimya, wala hatujui saa. Tunajua tu kwamba yule aliyenena mwanzo bado hajanyamaza kabisa.

Wasifu

Wasomaji wa kwanza walikuwa wamechoka kwa kusubiri na kudhihakiwa. Waliokuwa wakikutana katika nyumba ndogo, wachache, wasio na nguvu za kisiasa, waliambiwa na majirani wenye elimu kwamba imani yao ni ndoto. Kwao mstari huu ulikuwa nanga. Kusikia "kwa neno la Mungu" kulikuwa kama kusikia kwamba historia yao haipo mikononi ya Kaisari, wala ya waalimu wenye maneno matamu, bali ya sauti iliyoanzisha vitu vyote. Waliojua hadithi ya Nuhu walijua pia kwamba wachache waliochekwa waliishia kuwa waliokoka. Sisi tunasoma mstari huu kama kauli ya mafundisho kuhusu uumbaji; wao waliusikia kama faraja ya usiku. Ukumbusho, kwao, ulikuwa aina ya ujasiri.

Kutafakari

Ni ukweli upi kuhusu Mungu ninaoujua vizuri, lakini ninajiepusha kuukumbuka kwa sababu ukikumbukwa kwa uzito unabadilisha jinsi ninavyotumia siku yangu?

Ikiwa ulimwengu wote unashikiliwa na neno lililotamkwa, ni jambo gani katika maisha yangu ninalojaribu kushikilia mwenyewe kwa nguvu zangu, na inaweza kuonekanaje nikilipumzisha mikononi ya sauti hiyo?