2 Petro 3

Maandiko Yenyewe

Petro anaandika barua ya pili ili "kukuamsha katika akili," akiwakumbusha maneno ya manabii na amri ya Bwana iliyofikishwa kwa mitume. Anatabiri kwamba katika siku za mwisho watatokea wadhihaki wanaouliza, "Iko wapi ahadi ya kurudi? Baba zetu walikufa," wakidai kila kitu kinaendelea kama tangu mwanzo. Petro anajibu: walimwengu waliangamizwa kwa maji zamani, na mbingu na nchi za sasa zimetunzwa kwa ajili ya moto na siku ya hukumu. Kucheleweshwa hakuko; ni uvumilivu wa Mungu ambaye "hatamani hata mmoja aangamie." Kwa hiyo waamini waishi maisha matakatifu, wakisubiri "mbingu mpya na nchi mpya, ambapo wenye haki wataishi," na wakue katika neema na ufahamu wa Yesu Kristo.

Kiini

Kiini cha sura hii si ramani ya mwisho wa dunia bali tabia ya Mungu ndani ya muda. Wadhihaki wanahesabu kwa kalenda ya wanadamu: kizazi kimoja kimepita, hakuna kilichotokea, basi ahadi ni bure. Petro anavunja kalenda hiyo: "siku moja kwa bwana ni kama miaka elfu moja." Hii si mchezo wa hesabu, ni kusema kwamba Mungu hafungwi na kipimo chetu cha uchoshi. Na kisha anatoa sababu ya kweli ya ukimya: "yeye ni mvumilivu kwa ajili yenu." Yaani kile tunachokiona kama kutelekezwa ni, kwa kweli, rehema iliyonyoshwa. Kila mwaka wa kuchelewa ni mwaka wa nafasi ya kutubu. Hukumu ni ya kweli, moto ni wa kweli, lakini kuahirishwa kwake kunatoka moyoni wa Mungu asiyetaka mtu aangamie.

Uzi wa Pamoja

Petro anaunganisha nyakati tatu kwa kitu kimoja: neno la Mungu. Kwa neno, mbingu na nchi zilianza kutokana na maji; kwa neno hilo, gharika ikaharibu ulimwengu wa wakati huo; na "sasa mbingu na dunia zimetunzwa kwa neno hilo hilo kwa ajili ya moto." Historia yote ya wokovu inaning'inia kwenye kauli ya Mungu, isiyorudi bure. Ndiyo sababu Petro anataja "amri ya Bwana wetu na mwokozi kwa kutumia mitume": Yesu mwenyewe ni neno hilo lililoendelea. Na mwisho hauishii kwenye moto, unaishia kwenye ahadi: "mbingu mpya na nchi mpya, ambapo wenye haki wataishi." Mungu haangamizi tu; anasafisha na kukalisha. Hicho ndicho kitovu cha injili: uumbaji uliokombolewa, si uliotelekezwa.

Kioo

Swali la wadhihaki halikufa mwaka wa mia moja. Linarudi ndani yetu tunapoomba miaka kumi kwa jambo lile lile na hakuna kinachobadilika; tunapozika mzazi aliyeamini maisha yote na hakuona jibu; tunapoona wanaotenda maovu wakinawiri kwenye kazi, kwenye biashara, kwenye siasa. Na kile kinachoingia si ukafiri wa moja moja, ni ulegevu: unaendelea kuhudhuria, lakini moyo umeacha kutarajia. Petro anataja tabia ya wadhihaki: "wakienenda sawasawa na matakwa yao." Ndiyo mwisho wa asili wa mtu asiyetarajia kitu; kama hakuna hukumu, hakuna sababu ya kujizuia leo. Halafu anauliza swali gumu la aya ya kumi na moja: "Je utakuwa mtu wa aina gani?" Sio maarifa ya nyakati anayotaka, ni aina ya mtu unayekuwa ukiwa unangoja.

Swali

Lakini uvumilivu huu unakera. Kama Mungu "hatamani hata mmoja aangamie," kwa nini kungoja kunaendelea wakati kila siku ya kungoja inaongeza wanaokufa bila kumjua, na maumivu ya wanyonge yanaongezeka? Uvumilivu kwa mmoja unaonekana ukatili kwa mwingine. Petro hafichi mvutano huu; anasema wazi kwamba katika maandishi ya Paulo "kuna vitu ambavyo ni vigumu kuvielewa," na hivyo anakubali kuwa hapa mipaka ya akili zetu inafikiwa. Hatatuambii kwa nini muda ni huu na sio mwingine. Anatuambia tu kwamba kuchelewa hakuwezi kutafsiriwa kama kutojali, kwa sababu kule msalabani tumeona ni nini Mungu yuko tayari kubeba kwa ajili ya wanadamu. Hilo hakiondoi swali. Linakipa mahali pa kukaa.

Maandiko Mengine

Sauti ya wadhihaki inasikika mapema kwenye Zaburi ya wale wanaouliza, "Yuko wapi Mungu wako?" Ni dhihaka ya kale, na Biblia haiifiche. Kwa upande mwingine, Petro anaposema kwamba mbingu na nchi zimetunzwa "kwa ajili ya siku ya hukumu," anagusa mfuatano wa Nuhu: kama gharika ilikuwa halisi, hukumu ijayo ni halisi pia, na kama Mungu alihifadhi nane katika mafuriko, ana uwezo wa kuhifadhi watu wake katika moto. Cha kushangaza ni kutajwa kwa Paulo, "mpendwa kaka yetu Paulo." Wawili hawa waliwahi kugombana hadharani; sasa Petro anaita nyaraka zake maandiko. Umoja huo ni ushuhuda: Kanisa lililojeruhiwa lilikua katika neema, kama Petro anavyotuagiza sisi tukue.

Wasomaji wa Kwanza

Fikiria mji wa Kirumi kuelekea mwisho wa karne ya kwanza. Kizazi cha kwanza cha waamini kimezikwa; makaburi yao yako kando ya barabara nje ya kuta. Watoto wao waliokulia kwenye hadithi za "Bwana anakuja karibuni" sasa wana nywele za mvi. Karibu nao wanaishi walimu wenye ufasaha, wakinukuu falsafa maarufu ya kwamba dunia haina mwanzo na haina mwisho, wakicheka mawazo ya wavuvi wa Galilaya. Wanajua barua za Paulo, wanazikwaruza kwa ujanja, na "wameviharibu vitu hivyo." Katika hali hiyo, sentensi "Baba zetu walikufa" haikuwa hoja ya kifalsafa; ilikuwa jeraha la nyumbani. Petro haandiki nadharia. Anaandika kwa watu wanaoshikilia ahadi ya mtu waliyemwona akifa, ambaye alisema atarudi, na anawaambia: msubiri, msilegee, kueni.

Kwa Kutafakari

Ni ahadi ipi ya Mungu ambayo, kwa kimya, nimeacha kuitarajia kwa sababu imechukua muda mrefu mno?

Kama kuchelewa kwa Bwana ni uvumilivu unaotoa nafasi ya toba, ni nani karibu nangu ambaye nafasi hiyo inamhusu leo, na ninafanya nini nayo?