2 Samweli 5

The Text

Makabila yote ya Israeli yanashuka Hebroni na kumwambia Daudi maneno yanayofuta miaka ya vita vya wenyewe kwa wenyewe: "Tazama, sisi ni nyama na mifupa yako." Wazee wanafanya agano naye mbele ya Yahwe, wanamtia mafuta, na ufalme uliogawanyika unakuwa mmoja. Daudi anapanda kwenda Yerusalemu, mji ambao Wayebusi walijigamba kuwa hata vipofu na viwete wangeweza kuulinda, anauteka, anakaa katika ngome na kuuita mji wa Daudi. Hiramu wa Tiro anamtumia mierezi na mafundi, nyumba ya mfalme inajengwa, familia inaongezeka. Kisha Wafilisti wanapata habari za kutiwa mafuta kwake na kushuka kupigana mara mbili katika bonde la Mrefai; mara zote mbili Daudi anamwuliza Yahwe kwanza, na mara zote mbili anashinda, mara ya pili akisubiri sauti ya mwendo juu ya miti ya miforosadi.

The Core

Sura hii inasimulia kupanda kwa mtu, lakini kila kiungo chake kinaelekeza kwa Mungu anayeinua. Makabila hayasemi "tumekuchagua"; yananukuu neno la Yahwe: "Utawachunga watu wangu Israeli." Ufalme hapa si tuzo ya ushindi wa kijeshi bali wito wa uchungaji, na mchungaji si mmiliki wa kondoo, ni mtumishi wa mwenye kondoo. Ndiyo maana mstari wa kumi hauhesabu majeshi wala kuta: "Daudi akawa na nguvu sana kwa maana Yahwe, Mungu wa utukufu, alikuwa pamoja naye." Na Daudi mwenyewe anaelewa jambo hili kwa usahihi wa kushangaza katika mstari wa kumi na mbili: ufalme wake umetukuzwa "kwa ajili ya Israeli watu wake." Mamlaka aliyopewa si kwa ajili yake. Hapa ndipo Biblia inaweka kipimo cha utawala wote: mamlaka halali ni ile inayotumika kwa faida ya wengine, chini ya agano, mbele za Yahwe.

Uzi wa Dhahabu

Maneno "sisi ni nyama na mifupa yako" ni lugha ya jamaa, si ya siasa: makabila yanamkubali Daudi kwa sababu ni damu yao. Hapo ndipo kivuli kinapoanza kuonekana. Mfalme wa kweli huwaokoa watu wake kwa kuwa mmoja wao, na Mwana wa Mungu alipotaka kututawala alichukua nyama na mifupa yetu kwanza. Kisha kuna neno lile la kuudhi: "Vipofu na virema wasingie katika kasri." Hiyo ikawa methali ya Sayuni. Lakini siku ile Yesu alipoingia Yerusalemu na kuusafisha ufalme wa baba yake, Mathayo anaandika kwamba vipofu na viwete walimjia hekaluni, naye akawaponya. Mwana wa Daudi anafungua mlango ambao Daudi aliufunga. Hicho ndicho kipimo cha tofauti kati ya kivuli na uhalisi.

Kioo

Daudi anapokuwa na nguvu, haachi kuuliza. Mara mbili Wafilisti wanashuka, na mara zote mbili anamwuliza Yahwe kwanza, hata ingawa ushindi wa kwanza ungeweza kumfundisha kurudia mbinu ileile. Mara ya pili jibu linabadilika: usiwashambulie kwa mbele, zunguka nyuma, subiri sauti juu ya miti ya miforosadi. Hapo ndipo kioo kinapotuangalia. Tunapofanikiwa kazini, katika malezi, katika huduma, tunaanza kutumia kumbukumbu ya ushindi wa jana badala ya kumwuliza Mungu leo. Mstari wa kumi na tatu unaonyesha pia upande mwingine: Daudi aliyemwuliza Mungu kuhusu vita hakumwuliza kuhusu wake na masuria. Tunapomruhusu Mungu katika eneo moja na kumfungia mlango katika jingine, tunavaa mavazi ya Sauli. Leo, chukua uamuzi mmoja unaoufahamu vizuri sana, ule unaojua "jinsi unavyofanywa," na usimame dakika tano ukimwuliza Mungu kwa sauti kama bado ni njia yake.

Swali

Kwa nini Daudi anawaita vipofu na viwete "adui wa Daudi," na kwa nini Biblia inahifadhi methali hiyo bila kuikemea? Hatuwezi kuifanya laini. Wayebusi walitumia maneno hayo kwa dharau, na Daudi akawajibu kwa dharau ileile; lugha ya vita daima huwadhalilisha walio dhaifu. Maandiko hayasemi Mungu aliidhinisha. Yanasimulia tu kile kilichotokea na kuacha mwiba ukiwa mwilini. Hapa tunaona kwamba mtiwa mafuta wa Mungu si Mungu. Daudi ambaye ataandika kuhusu Mungu anayewainua wanyonge, hapa anafunga mlango kwa walemavu. Jibu halitoki katika sura hii; linakuja miaka elfu baadaye, hekaluni, mikononi mwa Mwana wake.

Mazingira

Tunakuwa karibu mwaka 1000 KK. Israeli imetoka katika vita vya ndani vilivyodumu miaka saba na nusu: Daudi akitawala Yuda huko Hebroni, nyumba ya Sauli ikitawala kaskazini. Makabila yanaposhuka Hebroni, hayafanyi sherehe tu; yanakubali kushindwa kwa upande mwingine. Agano linafanywa "mbele ya Yahwe," yaani kwa viapo vyenye wajibu pande zote mbili; mfalme wa Israeli hakuwa juu ya sheria. Yerusalemu ilikuwa mji wa Wayebusi, kisiwa cha kigeni kilichokaa katikati ya nchi, bila kuwa mali ya kabila lolote. Ndiyo maana ulikuwa mji kamili kwa mfalme wa taifa jipya lililoungana: hakuna kabila lingeweza kudai kwamba mji mkuu ni wao.

Mhusika Mkuu

Daudi wa sura hii ni mtu wa miaka thelathini aliyengoja muda mrefu. Alitiwa mafuta akiwa kijana, alikimbia pangoni, alilia juu ya Sauli na Yonathani, na sasa anapokea kile alichoahidiwa zamani. Kinachovutia ni kwamba hakuchukua kwa nguvu alipoweza. Mstari wa kumi na mbili unatuonyesha moyo wake: "Daudi akatambua kuwa Yahwe alikuwa amemweka." Kutambua, si kujipongeza. Lakini pamoja na hilo, nyumba inapojengwa na mierezi ya Hiramu, anaanza kujikusanyia wake na masuria kama wafalme wa mataifa. Ndivyo mioyo yetu ilivyo: unyenyekevu na tamaa vikikaa chumba kimoja. Daudi ni mkubwa vya kutosha kuonyesha kivuli cha Kristo, na mdogo vya kutosha kutufanya tumngoje Kristo mwenyewe.

Tafakari

Ni eneo gani la maisha yako ambalo umelizoea kiasi kwamba huoni haja ya kumwuliza Mungu tena, na ni nini kingebadilika kama ungemwuliza kesho asubuhi?

Ni nani katika maisha yako wanaoonekana kama "vipofu na viwete" wasiofaa kuingia katika kasri lako, na Yesu angewafanyia nini?