Matendo ya Mitume 20:15

Maandiko Yenyewe

Meli inang'oa nanga Mitilene, na safari inaendelea kwa hatua za siku: "siku ya pili tulifika upande wa pili wa kisiwa cha Kio. Siku iliyofuata, tukawasili kisiwa cha Samo, na kesho yake tukafika mji wa Mileto." Ni orodha ya majina na siku, hakuna hotuba, hakuna muujiza, ni upepo tu na maji na kundi la watu wanaosonga kuelekea kusini pembezoni mwa pwani ya Asia.

Lakini simama hapa kidogo. Fikiria asubuhi ile: chandarua cha ukungu juu ya bahari, tanga likijaa upepo wa kaskazini, na Paulo ameketi ubavuni mwa meli, kimya. Kila kisiwa kinachopita ni siku moja zaidi imepotea; na kila siku ni sarafu anayohesabu, kwa sababu Pentekoste inakaribia. Kio leo. Samo kesho. Mileto kesho kutwa. Halafu ukimya wa kusubiri.

Kiini

Ni rahisi kuruka aya kama hii tukidhani haina uzito wa kiroho. Lakini hapa ndipo Luka anatuonyesha jambo ambalo mahubiri mengi hukosa: kazi ya Mungu inasafiri kwa miguu ya binadamu na kwa upepo wa kawaida. Roho Mtakatifu aliyemwongoza Paulo, kama anavyosema mwenyewe baadaye, "nikiwa ninamtii Roho Mtakatifu kuelekea Yerusalemu," hakumbeba juu ya mawingu. Alimweka melini, akamruhusu ashinde usiku baharini, akamlazimu asubiri upepo. Ufalme wa Mungu unasonga mbele kwa ratiba za meli za mizigo.

Hii ni habari njema kwa yeyote anayehisi kuwa maisha yake ni orodha ya siku zisizo na maana. Siku ya Kio na siku ya Samo hazikuwa na hotuba wala miujiza, lakini bila ya siku hizo hakungekuwa na Mileto, wala maneno yale ya kuaga yanayotikisa mioyo hadi leo.

Uzi Mmoja Unaopita

Bahari hii ndogo ya Aegean inabeba mwendo ule ule tunaouona katika Injili: mtumishi anayeelekea Yerusalemu akijua kuwa mateso yanamsubiri. Yesu "aliuelekeza uso wake" kwenda Yerusalemu; Paulo sasa anasafiri kwa haraka kuelekea mji ule ule, akiambiwa na Roho kwamba "minyororo na mateso ndivyo vinavyoningojea."

Tofauti ni muhimu: Yesu alikwenda kufa kwa ajili ya dhambi za wengine; Paulo anakwenda kushuhudia "injili ya neema ya Mungu." Mtumishi hafanyi upya kazi ya Bwana wake; anaifuata. Lakini mfumo ni ule ule, na hilo ndilo linalotufundisha kile ambacho ufuasi wa Kristo unamaanisha kimwili: si hisia tu, ni safari yenye ramani, tarehe, na gharama halisi.

Kioo

Wewe pia una siku za Kio na Samo. Siku ambazo hazionekani kuwa na maana yoyote: kuandaa chakula, kufundisha darasa lile lile kwa mara ya elfu, kusubiri majibu ya hospitali, kusafiri kwenda kazini kwenye foleni. Tunataka Mileto, mahali pa maneno makubwa na machozi ya kuaga. Tunachopewa mara nyingi ni upepo na maji na siku inayofuata.

Na kuna hofu iliyofichika hapa pia: hofu kwamba maisha yetu ni kupita tu, kisiwa baada ya kisiwa, bila kufika popote. Paulo alijua wapi anakwenda, lakini hakujua kitakachomkuta huko: "nisiyajue mambo ambayo yatanitokea mimi huko." Hiyo ni imani halisi, si uhakika wa maelezo bali uhakika wa Yule anayeongoza.

Leo, chukua kalenda yako au simu yako, angalia siku tatu zijazo, na andika kando ya kila siku sentensi moja fupi: "Bwana, siku hii ni yako." Kisha isome kwa sauti. Dakika tano tu.

Kidogo Kinachofungua Mengi

Neno dogo lililofichwa hapa ni "sisi." Luka anaandika "tukatweka," "tulifika," "tukawasili." Yeye yuko melini. Huyu si mwandishi wa habari aliyekaa mbali akikusanya taarifa; ni mtu aliyeloweshwa na maji ya bahari ile ile, aliyehesabu visiwa kwa macho yake.

Ndiyo maana orodha hii ya majina inaaminika. Mtu aliyebuni hadithi hangehangaika na Kio na Samo; angeenda moja kwa moja kwenye hotuba ya Mileto. Ni shahidi tu ndiye anayekumbuka mambo yasiyo na maana ya kuandika. Na hilo linatuambia kitu kuhusu imani yetu: haijajengwa juu ya mawazo mazuri, bali juu ya watu waliokuwepo, waliohesabu siku, walioona.

Sauti Nyingine za Maandiko

Mstari unaofuata unafungua fumbo la mwendo huu wa haraka: "Paulo alikuwa ameamua kusafiri kupitia Efeso, ili kwamba asitumie muda wowote katika Asia." Alipita karibu na Efeso bila kutia nanga, mji ambao alikuwa ametumia miaka mitatu, mji uliojaa watu waliomlilia. Kupita bila kusimama palipo na wapendwa wako ni maumivu ya aina yake.

Kwa hiyo alifanya jambo la ajabu kutoka Mileto: "akatuma watu hadi Efeso na akawaita wazee wa Kanisa." Aliwaita waje kwake kwa sababu yeye hangeweza kwenda kwao. Upendo unapokosa njia moja, hutafuta nyingine. Ni funzo la wazi kwa yeyote anayeishi mbali na wale anaowapenda.

Mhusika Mkuu

Paulo katika mstari huu ni mtu aliyegawanyika ndani. Anataka kubaki; anajua hawezi. Anajua kwamba huku mbele kuna minyororo, na nyuma kuna nyuso anazopenda. Anachagua kusonga mbele kwa sababu ya sentensi anayosema baadaye: "mimi si kufikiria kwamba maisha yangu ni kwa njia yoyote ya thamani kwangu, ili niweze kumaliza mwendo wangu."

Hii si ushujaa baridi. Mtu huyu alilia mara nyingi, "kwa machozi usiku na mchana." Ni ujasiri wa mtu anayejua kilicho cha thamani zaidi kuliko maisha yake mwenyewe, na hivyo ameachiliwa kutoka kwenye hofu ya kuyapoteza. Hapo ndipo kuna uhuru: si kutokupenda maisha, bali kuyapenda kwa mkono wazi.

Tafakari

Ni siku zipi katika maisha yako unazoziona kama "Kio na Samo," siku za kupita tu? Ingekuwaje kama ungeziona kama sehemu halisi ya safari ambayo Mungu amekupangia?

Kuna nani ambaye huwezi kumfikia sasa hivi, lakini ungeweza kumwita, kumwandikia, au kumwombea leo, kama Paulo alivyowaita wazee kutoka Mileto?