Kutoka 15:26

Andiko

Katika Mara, pale maji machungu yalipogeuzwa kuwa matamu kwa mti uliotupwa majini, Mungu anasimama na kuzungumza. Si kwa ngurumo kama Sinai, bali kwa sauti inayoweka sharti na ahadi katika pumzi moja: "Kama utasikiliza sauti ya Yahweh Mungu wako kwa umakini, na kufanya yalio sahihi machoni pake, na kama utatega sikio kwa amri zake na kutii sheria zake zote." Kisha inakuja ahadi, iliyofungwa kwa kumbukumbu chungu ya Misri: "sitawaekea ninyi magonjwa yale niliyo waekea Wamisri." Na mwishoni, jina jipya ambalo Israeli hawakulijua hadi dakika hii: "kwa kuwa mimi ni Yahweh ninaye kuponya." Mstari mmoja tu, lakini ndani yake kuna sikio, mkono, kumbukumbu na jina. Inafaa kukaa kimya hapa kabla ya kuharakisha maelezo.

Kiini

Kuna kitu kinachotuchoma katika mstari huu: Mungu anajitambulisha kama mponyaji mara tu baada ya kujitaja kama yule aliyeleta magonjwa juu ya Wamisri. Mkono uleule. Je, tunaweza kuishi na hilo bila kulipunguza? Andiko halielezi; linaliweka tu mbele yetu. Na hapo ndipo kiini kinapoanzia: uponyaji wa Mungu si huduma anayotoa, ni yeye mwenyewe. "Mimi ni Yahweh ninaye kuponya" ni kauli ya utambulisho, si ahadi ya matokeo. Israeli hawaambiwi watapata afya kama bidhaa ya utii; wanaambiwa wanamjua nani. Na kusikiliza hapa si kuelewa tu; neno la Kiebrania linamaanisha kusikia kwa namna inayokugeuza. Je, ni nini ndani yetu kinachotaka ahadi bila uhusiano, uponyaji bila yule anayeponya? Maji ya Mara yalikuwa machungu kabla hayajawa matamu, na Mungu hakuyabadilisha kutoka mbali.

Uzi Mkuu

Mara ni kituo kidogo njiani, lakini kinabeba mchoro wa yote yanayokuja. Mti unatupwa ndani ya maji machungu na maji yanakuwa matamu; kisha neno linatolewa. Hatuambiwi mti huo ulikuwa na nguvu gani, na pengine hilo ndilo jambo muhimu: nguvu haikuwa kwenye mti bali kwa aliyeuonyesha. Baadaye katika hadithi ya Mungu kutakuwa na mti mwingine, uliobeba laana na kugeuza uchungu wa dunia kuwa kinywaji cha uzima. Si lazima tulazimishe ulinganifu huu; andiko lenyewe linaacha nafasi. Lakini uzi unaonekana: Mungu huponya kwa kuingiza kitu ndani ya uchungu, si kwa kuuondoa kutoka nje. Na jina "ninaye kuponya" linabaki likisubiri mtu atakayelisema kwa mwili wake. Je, tumewahi kusimama kwenye mti huo bila kuwa na haraka ya kueleza?

Kioo

Wengi wetu tunamjua Mungu wa Bahari ya Shamu vizuri kuliko Mungu wa Mara. Tunaimba baada ya ushindi mkubwa, kisha tunatembea siku tatu kwenye jangwa la kazi, ndoa, akaunti ya benki isiyotosha, matokeo ya kipimo cha hospitali, na tunakuta maji machungu. Hapo ndipo moyo unapoanza kuhesabu: nilitii, kwa nini basi? Mstari huu hauendi kuvumilia hesabu hiyo, lakini pia hauahidi maisha bila magonjwa. Unageuza swali: unamsikiliza nani kwa umakini siku hizi? Sauti ya hofu yako, ya bosi wako, ya mitandao, au ya yule aliyekuonyesha mti? Kutega sikio ni kitendo cha mwili, si cha hisia. Leo, zima simu yako kwa dakika tano, kaa kimya, kisha soma mstari huu kwa sauti mara tatu, ukisimama kila mara baada ya maneno "mimi ni Yahweh ninaye kuponya."

Maandiko Mengine

Kuna mstari mwingine ambao andiko hili linauzungumzia bila kuutaja: pale Musa alipoomba kujua jina la Mungu kwenye kichaka kinachowaka, akajibiwa kwa jina linalojieleza lenyewe. Tangu hapo, Mungu anaendelea kujitambulisha hatua kwa hatua, na hapa Mara anaongeza neno moja zaidi: mponyaji. Haitoshi kujua Mungu yupo; Israeli wanahitaji kujua ni yupi. Pili, Isaya anapomwelezea Mtumishi anayepigwa ili wengine wapone, anachukua lugha hii ya Mara na kuiweka ndani ya mwili wa mtu. Kati ya vifungu hivi viwili kuna umbali wa karne nyingi, lakini swali ni lile lile: uchungu unaondolewaje bila mtu kuugusa? Andiko halijibu haraka, na pengine hilo ni rehema kwetu.

Muktadha

Siku tatu baada ya nyimbo. Hilo ni fupi kiasi cha kushangaza. Wale waliocheza na matari ya Miriamu sasa wako nyikani ya Shuri, kwenye ukanda mkavu kati ya Misri na Sinai, ambapo maji ni suala la kuishi au kufa, si la starehe. Misri ilikuwa nchi ya Nile, ya madaktari maarufu katika ulimwengu wote wa kale, ya miungu iliyohusishwa na afya na uchawi wa kuponya. Israeli wametoka hapo. Sasa, jangwani, bila mganga wala hekalu, Mungu anachukua cheo kilichokuwa cha miungu ya Misri na kukiweka juu ya jina lake. Zaidi ya hayo, hapa Mungu anaanza kutoa sheria kabla ya Sinai, akithibitisha kwamba kutembea naye ni jambo la kila siku, si tukio moja mlimani.

Mhusika Mkuu

Mungu ndiye anayezungumza, na sauti yake hapa ina tabia ya ajabu: ni ya karibu na ya kutisha kwa wakati mmoja. Anakumbusha mapigo ya Misri bila kuomba radhi, kisha anajiita mponyaji. Hajaribu kujifanya mwepesi kueleweka. Anaweka sharti, "kama utasikiliza," na haondoi uzito wake. Lakini angalia pia kile alichofanya kabla ya kusema: aliitikia kilio cha Musa, alionyesha mti, aliyafanya maji matamu. Neno lilifuata tendo, halikulitangulia. Huyu ni Mungu anayejibu kwanza na kudai baadaye, anayewalisha watu wanaolalamika badala ya kuwaacha kwenye kiu. Je, tunamwelewa? La. Je, tunaweza kumwamini? Mara inasema ndiyo, kwa sababu maji ya hapo yanakunywewa, si yanaelezwa.

Tafakari

Ni uchungu gani maishani mwako unaoutaka Mungu auondoe, badala ya kumtaka yeye aingie ndani yake?

Kama Mungu angekuwa karibu nawe kama alivyokuwa Mara, ni sauti gani nyingine ungelazimika kuacha kuisikiliza kwa umakini?