Ezra 8:30

Andiko

Ezra amevipima vyombo, fedha na dhahabu mbele ya mashuhuda, na kuwaambia wale kumi na wawili kwamba wao wenyewe pia ni watu waliowekwa wakfu. Mstari wa 30 ni jibu lao: makuhani na Walawi wanakubali vipimo hivyo, wanapokea mzigo mikononi mwao, ili wavichukue na kuvipeleka Yerusalemu, kwenye nyumba ya Mungu wetu. Ni mstari mfupi, wa kiutawala, unaoonekana kama kumbukumbu ya mhesabu mali. Lakini ndani yake kuna tendo la kiroho la uzito mkubwa: watu wanaikubali hesabu, wanajua wanabeba kitu kilichopimwa, na wanajua kwamba mwisho wa safari kitapimwa tena.

Kiini

Hapa tunaona jinsi Mungu anavyochanganya utakatifu na uwazi. Vyombo ni vitakatifu, watu ni watakatifu, na hesabu ni kamili. Hakuna mgongano kati ya imani na daftari la mizani. Kinyume chake: kwa sababu kila kitu ni cha Bwana, ndiyo maana kila talanta ilipimwa. Neno la Kiebrania linalotumika kwa kupima, shaqal, ni lile lile linalotupa neno "shekeli"; ni lugha ya sokoni, lugha ya biashara na mizani. Mungu hadharau lugha hiyo. Anaiingiza hekaluni. Uaminifu wa kiroho, kwa mtazamo huu, si hisia tu; ni uwezo wa kupimwa. Ndiyo maana mstari huu unasema zaidi kuliko tunavyotarajia: neema haitufanyi wajanja wa hesabu, inatufanya watu wanaokubali kuhesabiwa.

Uzi Unaopita

Safari hii ni kivuli cha kitu kikubwa. Vyombo hivi ni vile vilivyochukuliwa Babeli wakati hekalu lilibomolewa; sasa vinarudi nyumbani, na kurudi kwao ni ishara kwamba Mungu hajaachana na watu wake. Kila talanta iliyopimwa ni ushuhuda kwamba Mungu anazikusanya tena mali zake zilizotawanyika. Na uzi huu unaendelea hadi kwa Kristo, aliyeitwa mwaminifu katika nyumba ya Mungu, ambaye hakuchukua kitu kwa ajili yake mwenyewe bali alipeleka kila kitu mbele ya Baba, pamoja na sisi tulioaminishwa kwake. Hekalu la leo ni watu; lakini kanuni haijabadilika. Kilichowekwa wakfu hakichezewi njiani, na kila mtumishi hufika mahali ambapo kitapimwa tena.

Kioo

Ni rahisi kushtuka mstari huu unapokutazama. Mkononi mwako kuna vitu ambavyo si vyako: pesa za kikundi, saa za kazi unazolipiwa, siri ya rafiki, watoto wanaokuita baba au mama, nafasi ya uongozi kanisani, na hata mwili wako. Vyote vimekupimiwa. Kinachotutia hofu si urefu wa safari; ni ukweli kwamba kitapimwa tena mwisho. Tunapenda mahali pa katikati, pale ambapo hakuna anayehesabu, pale ambapo ninaweza kutoa kidogo kimyakimya kwa nafsi yangu: dakika hizi za kazi, senti hizi za mchango, maneno hayo ya kejeli juu ya mtu aliyeniaminisha jambo lake. Ezra hakuwaacha watu hao wabebe kwa kuaminiwa tu; aliwapimia. Na wao hawakuudhika. Hii ni ishara ya utu uliokomaa: mtu anayefurahia kuhesabiwa kwa sababu hana kitu cha kufichwa. Leo, chukua karatasi na kalamu, andika kitu kimoja kilichoko mikononi mwako ambacho kwa kweli si chako, pamoja na jina la mwenye kitu hicho, kisha kisemee kwa sauti: "Hiki ni cha Bwana, mimi nakibeba tu."

Maandiko Mengine

Paulo anasema tuna hazina hii "katika vyombo vya udongo" (2 Wakorintho 4:7). Nimeuita mstari huo kwa sababu Ezra anaonyesha upande wa pili wa jambo lile lile: hapa vyombo ni vya dhahabu, bali wabeba vyombo ni wa udongo. Uzito wa kilichowekwa wakfu hauko kwa mchukuzi. Pili, Yesu anaunganisha hesabu ndogo na hesabu kubwa: aliye mwaminifu katika lililo dogo ni mwaminifu pia katika lililo kubwa, na kama hukuwa mwaminifu katika mali ya mtu mwingine, nani atakupa mali yako (Luka 16:10-12). Ezra 8:30 ni mfano wa "mali ya mtu mwingine" katika hali yake halisi kabisa: safari ya miezi minne, hakuna askari, na dhahabu mikononi mwa watu wa kawaida.

Wasifu

Wasomaji wa kwanza walikuwa watu wanaojenga jamii kutoka mabaki. Walikumbuka aibu ya uhamisho na walijua vizuri sababu yake: mababu wao walichukua vya Mungu na kuvifanya vyao. Kwao, mstari huu haukuwa kumbukumbu ya utawala tu; ulikuwa hoja. Walikuwa wanasema: tazama, safari hii tumefanya tofauti. Mizani ilitumika, mashuhuda walikuwepo, majina yaliandikwa. Zaidi ya hayo, Ezra alikuwa amekataa askari wa mfalme kwa aibu ya kumwomba (mstari 22), kwa hiyo walijua wanatembea jangwani na dhahabu ya hekalu bila ulinzi wowote isipokuwa mkono wa Mungu. Kukubali vipimo hivyo, kwao, ilikuwa kukubali hatari pamoja na uaminifu. Ilikuwa tendo la ujasiri, si la ukarani.

Swali

Kwa nini mizani, ikiwa Mungu anajua yote? Kama Mungu ndiye mlinzi, kwa nini hesabu mara mbili, mbele ya mashuhuda, na kuandika uzito wa kila kitu? Jibu la haraka ni "kwa sababu watu ni wadanganyifu," na kuna ukweli ndani yake. Lakini nafikiri kuna kitu kizito zaidi: uaminifu unahitaji mashuhuda si kwa sababu Mungu hatosheki, bali kwa sababu sisi hatutosheki. Moyo wangu hunung'unika kwa maneno matamu ninayojiambia peke yangu. Mizani inavunja mazungumzo hayo. Hiyo haifurahishi, na Biblia haiondoi uchungu huo. Mungu anayetuamini anatuweka pia mahali ambapo tunaweza kuthibitishwa, na hilo ni aina ya rehema ambayo hutuchoma kabla ya kutuponya.

Tafakari

Ni kitu kipi kilichoko mikononi mwako kwa sasa ambacho ungeona vigumu kupimwa hadharani, na kwa nini?

Ikiwa safari yako ya leo ingehesabiwa mwishoni kama vile ile ya Ezra ilivyohesabiwa Yerusalemu, kipi kingepungua uzito?