Mwanzo 47

Maandiko Yenyewe

Yusufu anawasimamisha ndugu zake watano, wachungaji wenye vumbi la Kanaani bado viatuni, mbele ya mtawala mkubwa zaidi wa dunia yao, na Farao anawauliza swali rahisi la kazi yao; kisha mzee Yakobo anaingia, anambariki Farao, na anaelezea miaka mia moja na thelathini kama "mifupi na ya maumivu." Wakati familia inapopewa ardhi nzuri ya Gosheni na kulishwa kwa mkono wa Yusufu, Misri yote inazama: watu wanauza pesa, kisha wanyama, kisha mashamba, mwishowe nafsi zao wenyewe, ili wapate mbegu na mkate. Sura inafungwa kwa Yakobo akiweka mkono wa Yusufu chini ya paja lake, akiapisha asizikwe Misri bali arudishwe kwa baba zake.

Kiini

Hapa Mungu anaihifadhi ahadi yake kwa njia inayochanganya: uzao wa Ibrahimu unaokoka njaa, lakini unaokoka ndani ya himaya ya kigeni, ukilishwa na mfumo ambao unageuza taifa zima kuwa watumishi wa Farao. Maandiko hayafichi gharama hiyo. Wokovu wa kimwili ni wa kweli; watu wanasema kwa shukrani, "Umeokoa maisha yetu," na hawasemi uongo. Lakini usalama uliolipiwa kwa uhuru ni usalama wenye kivuli, na msomaji anayejua kinachofuata katika Kutoka anasikia mlango ukifungwa taratibu nyuma ya Israeli. Mungu anatenda katika historia halisi, siyo katika historia safi. Neema yake hupita katika mifumo ya kibinadamu yenye dosari bila kuidhinisha dosari hizo, na ahadi yake haitegemei ukamilifu wa watumishi wake, bali uaminifu wake mwenyewe.

Uzi Unaounganisha

Angalia tukio la mstari wa saba kwa makini: mzee aliye mkimbizi wa njaa anaweka mkono juu ya kichwa cha mfalme mwenye nchi na kumbariki. Ulimwengu umegeuzwa juu chini. Farao anashikilia nafaka, lakini Yakobo anashikilia baraka, na baraka ndiyo sarafu ya agano tangu Mungu alipomwambia Ibrahimu kwamba katika yeye mataifa yote yatabarikiwa. Hiki ndicho kisa cha Biblia nzima kikifupishwa katika chumba kimoja cha kifalme. Vivyo hivyo Yusufu anasimama katikati ya watu na chakula, akipokea kila kitu walichonacho na kuwapa uhai; kivuli dhaifu, lakini cha kweli, cha yule atakayesimama katikati akichukua si mali zetu bali deni letu, akitupa mkate wa uzima bila bei. Tofauti ni kubwa kuliko mfanano: Yusufu anaokoa kwa kuwafanya watumwa, Kristo anaokoa kwa kutuweka huru.

Kioo

Kuna kitu kinachouma katika mstari wa kumi na tisa: "Utununue sisi na nchi yetu badala ya chakula." Watu wanajiuza wenyewe, na wanashukuru baadaye. Sisi pia tunalijua hilo. Kazi inayolipa vizuri lakini inakumeza taratibu, mkopo unaotoa nyumba leo na kukunyang'anya usingizi kwa miaka kumi, uhusiano unaokupa usalama lakini unakugharimu sauti yako. Tunauza kidogo kidogo: kwanza pesa, kisha muda, kisha mipaka, mwishowe nafsi, na kila hatua inaonekana ya busara wakati njaa ni kali. Yakobo naye, akiwa amelishwa na mwanaye katika ardhi nzuri kuliko yote, bado anakataa kuzikwa huko. Anajua tofauti kati ya mahali pa kula na mahali pa kuwa nyumbani. Leo, chukua dakika kumi, andika kwenye karatasi kitu kimoja ambacho umekuwa ukikilipia kwa uhuru wako, kisha sema kwa sauti mbele ya Mungu: "Hiki si nyumbani kwangu."

Mhusika Mkuu

Yakobo anaingia katika sura hii kama mtu aliyechoka. Farao anamwuliza umri wake, na jibu lake linapasua: miaka yake ni "mifupi na ya maumivu," na siyo kama ya baba zake. Hakuna urembeshaji hapa, hakuna ushuhuda wa kuvutia. Mtu huyu alidanganya baba yake, alikimbia ndugu yake, alitumikia miaka kumi na nne kwa mwanamke, alizika Raheli njiani, na aliamini kwa miaka ishirini na miwili kwamba mwanaye mpendwa alikuwa ameraruliwa na mnyama. Anaita maisha yake "safari," neno la mtu asiye na anwani ya kudumu. Na bado, mdomo uleule unaolalamika ndio unaobariki, mara mbili. Hii ndiyo imani ya kweli ya watu wazima: siyo kukana uchungu, bali kubeba uchungu na baraka kwa pamoja, na kufa ukiwa umeshikilia ahadi ambayo bado haijatimia.

Mazingira

Gosheni ni eneo la mashariki mwa delta ya Nile, lenye majani, mbali kidogo na miji mikuu ya Misri. Hiyo ni muhimu: wachungaji walikuwa karaha kwa Wamisri, na kwa hiyo Yusufu anawafundisha ndugu zake kusema wazi kazi yao, ili watengwe kwa heshima badala ya kuyeyuka katika utamaduni wa kigeni. Mbali na hilo, njaa ya miaka saba ilikuwa jambo la kawaida katika dunia ambayo mavuno yote yalitegemea mafuriko ya mto mmoja. Mfumo wa Yusufu, ambapo tano moja ya mavuno huenda kwa Farao, ulikuwa kodi ya wastani kwa viwango vya wakati huo; lakini pamoja nayo, umiliki wa ardhi wa familia ulipotea milele. Makuhani peke yao wanabaki huru, kwa sababu dini ilikuwa nguzo ya mamlaka ya kifalme na haikugusiwa.

Swali

Je, Yusufu alitumia njaa kuwanyonya watu? Maandiko hayajibu moja kwa moja, na hiyo yenyewe ni kauli. Hakuna sifa, hakuna lawama; mwandishi anaeleza tu, kwa utulivu wa mtu anayeandika kumbukumbu za ofisi. Tunaweza kusema kwamba Yusufu aliokoa mamilioni, na ni kweli. Tunaweza pia kusema kwamba aliimarisha madaraka kamili ya Farao, na kwamba karne chache baadaye madaraka hayohayo yatawakandamiza wazao wa Yakobo. Pengine ndiyo hoja: watu waliokolewa na Mungu si watu safi, na matendo yetu bora huzaa matunda tusiyoyapanga. Hatupaswi kumsafisha Yusufu ili Mungu aonekane mzuri. Mungu anaonekana mzuri kwa sababu anaendelea kutenda kupitia watu kama hawa, na kama sisi.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako unalipia usalama kwa bei ya uhuru, na ungependa Mungu akuulize nini kuhusu hilo?

Kama Farao angekuuliza leo, "Umeishi kwa muda gani?", ungejibuje kwa unyoofu kama wa Yakobo, bila kuficha maumivu wala kusahau baraka?