Mwanzo 6:5

Maandiko

Mungu anatazama dunia aliyoiumba, na kile anachokiona ni hiki: "uovu wa watu umezidi katika nchi, na kwamba mawazo ya mioyo yao daima inaelekea tu katika uovu." Si kitendo kimoja kibaya hapa na pale, bali mwelekeo wa ndani kabisa wa mwanadamu, kila wazo, kila siku. Ni hukumu ya Mungu kuhusu moyo wa binadamu, iliyotamkwa kabla hajaamua chochote kuhusu gharika.

Kiini

Neno la Kiebrania linalotumika hapa kwa "mawazo" ni yetser, likimaanisha kitu kilichofinyangwa, umbo linalotoka mikononi mwa mfinyanzi. Ni neno la ufundi: mwanadamu ni kiwanda kinachotengeneza mawazo, na bidhaa yake yote ni mbovu. Hii ndiyo tofauti kati ya Mwanzo 6:5 na orodha ya kawaida ya dhambi. Mungu hahesabu makosa; anasoma chanzo. Na anaposoma chanzo, anakuta uharibifu si wa vitendo bali wa mwelekeo. Hapa Biblia inaweka msingi wa kila kitu kitakachofuata: mwanadamu hawezi kujirekebisha kwa juhudi kubwa zaidi, kwa sababu chombo cha kujirekebishia nacho ndicho kilichoharibika. Neema, kwa hiyo, si msaada wa nyongeza. Ni pekee njia iliyobaki.

Uzi Unaopita

Kumbuka kwamba katika Mwanzo 1, Mungu aliona kila kitu na kusema ni chema sana. Hapa anaona tena, lakini kile anachokiona ni uovu. Uumbaji umegeuzwa kichwa chini. Na hii ndiyo sababu gharika si ghadhabu ya ghafla bali ni kurudi nyuma kwa uumbaji: maji yanayotenganishwa siku ya pili yanarudishwa pamoja. Lakini hata katikati ya kufuta huku, mstari wa nane unabadilisha kila kitu: "Lakini Nuhu akapata neema ya upendeleo machoni pa Yahwe." Hii ni mara ya kwanza neno neema linatokea katika Biblia, na linatokea baada ya hukumu kali kabisa. Muundo huu unarudiwa hadi msalabani: Mungu anasema ukweli kamili kuhusu hali yetu, kisha anaokoa. Safina ni kivuli cha Kristo, mahali pekee salama ndani ya hukumu ambayo ni ya haki kabisa.

Kioo

Mstari huu unavunja hadithi tunayojisimulia kuhusu sisi wenyewe. Tunapenda kufikiri kwamba matatizo yetu ni ya nje: bosi mgumu, mwenzi asiyeelewa, mazingira magumu ya kifedha. Mwanzo 6:5 inasema tatizo linaanzia mahali ambapo hakuna mtu anaweza kuliona, katika kiwanda cha mawazo kinachofanya kazi wakati unaendesha gari, wakati unaangalia simu usiku, wakati unamhukumu mtu kimya kimya kanisani. Hii ni chungu, lakini pia ni ukombozi: ikiwa Mungu tayari anajua yote hayo na bado alimwokoa Nuhu, basi neema yake haitegemei uwezo wako wa kujionyesha msafi. Leo, kaa kimya dakika tano na uandike kwenye karatasi wazo moja ambalo umeliona likirudi ndani yako wiki hii na ambalo huwezi kumwambia mtu yeyote. Kisha lisemee kwa sauti mbele za Mungu, na uichane karatasi.

Maandiko Mengine

Baada ya gharika, katika Mwanzo 8, Mungu anasema kitu cha kushangaza: hatailaani tena nchi, ingawa mwelekeo wa moyo wa mwanadamu ni mbaya tangu ujana wake. Yaani sababu ile ile iliyoleta gharika sasa inakuwa sababu ya kutoleta gharika nyingine. Hii si mabadiliko ya mawazo ya Mungu bali ni ufunuo wa moyo wake: rehema inashinda. Na Yesu, akizungumza na Mafarisayo kuhusu unajisi, anasema mambo yatokayo moyoni ndiyo yamtiayo mtu unajisi, akiorodhesha mauaji, uzinzi, wivu. Yesu anasoma binadamu kwa jicho lile lile la Mwanzo 6:5. Yeye hakuja kwa sababu tulikuwa na kasoro ndogo zinazoweza kurekebishwa, bali kwa sababu utambuzi wa Mungu kuhusu sisi ni huu wa Mwanzo 6:5, na bado alichagua kutuokoa.

Swali

Ikiwa mwelekeo wa moyo ni mbaya kila wakati, je, Mungu anatuhukumu kwa jambo ambalo hatuwezi kulizuia? Maandiko hayaepushi mvutano huu. Mstari unaofuata unasema Mungu "akajuta" na kwamba jambo hilo "ikamuhuzunisha moyo wake," lugha ambayo si ya mwamuzi baridi bali ya baba aliyeumizwa. Mungu haangalii uovu wetu kwa mbali; anaubeba kama maumivu. Hii haijibu swali la wajibu wetu kikamilifu, na sidhani Biblia inakusudia kulijibu hapa. Kile inachotupa ni hiki: Mungu anayehukumu ndiye yule yule anayehuzunika, na huzuni yake ndiyo mwanzo wa wokovu wetu. Msalaba ni mahali ambapo hukumu na huzuni ya Mungu vinakutana katika mtu mmoja.

Muktadha

Sura hii inatuweka katika ulimwengu wa kabla ya gharika, katika mfululizo wa vizazi vya Mwanzo 5 ambapo watu wanaishi mamia ya miaka na dunia inaanza kujaa. Mistari ya kwanza inasimulia jambo la kutatanisha kuhusu "wana wa Mungu" wanaowachukua binti za wanadamu, na "majitu makubwa" waliokuwa "watu wenye sifa." Hiyo ni picha ya ulimwengu unaovuka mipaka yote: mipaka kati ya mbingu na nchi, mipaka ya nguvu, mipaka ya ndoa. Utamaduni wa Mashariki ya Kale ulisimulia hadithi za mashujaa hao kwa fahari; Mwanzo unazisimulia kama dalili ya kuporomoka. Na mstari wa kumi na moja unatoa neno kuu: nchi "ikajaa ghasia," yaani vurugu, dhuluma, mkubwa akimmeza mdogo. Hapo ndipo Mungu anatazama.

Tafakari

Ni wapi ambapo umeamua kwamba tatizo lako kuu liko nje yako, wakati mstari huu unakuelekeza ndani?

Ikiwa Mungu anajua kabisa mwelekeo wa moyo wako na bado anakupa neema, hiyo inabadilishaje jinsi unavyomkaribia asubuhi hii?