Mwanzo 6:9

Maandiko

Baada ya kurasa nzima ya uovu uliojaa hadi ukingoni, maandishi yanasimama ghafla na kuanza upya: "Kulikuwa na matukio kumuhusu Nuhu." Ni kama kamera inageuka kutoka kwenye umati na kumkazia mtu mmoja. Mstari huu unatoa sifa tatu fupi juu ya Nuhu: alikuwa mwenye haki, hakuwa na lawama miongoni mwa watu wa kizazi chake, na alitembea na Mungu. Hakuna hotuba, hakuna orodha ya matendo makuu, hakuna maelezo ya jinsi alivyofikia hapo. Sentensi tatu tu, zilizowekwa kati ya hukumu inayokuja na amri ya kujenga safina. Na kabla ya sifa hizo, mstari wa nane umekwisha sema jambo muhimu zaidi: Nuhu alipata neema machoni pa Yahwe. Neema kwanza, kisha tabia.

Kiini

Mpangilio wa mistari hii ndio kiini chake. Kwanza neema, halafu haki. Nuhu hakununua kibali cha Mungu kwa wema wake; wema wake unaelezwa baada ya kibali kutajwa. Hii si mbinu ya kinahau tu, ni jinsi Mungu anavyofanya kazi tangu mwanzo wa Biblia hadi mwisho. Pia kumbuka maneno "miongoni mwa watu wa kipindi chake." Haki ya Nuhu haikuwa ya chumbani; ilikuwa ya hadharani, kati ya watu waliokuwa wameharibu njia zao, mahali ambapo kusimama wima kulimaanisha kusimama peke yako. Na kilele chake ni kifungu "alitembea na Mungu," picha ya kutembea, si ya kusimama. Si hali ya kufikiwa mara moja, ni mwelekeo wa kila siku, hatua baada ya hatua, kwa miaka mingi, pamoja na yule anayeongoza. Utakatifu hapa si ukamilifu; ni uaminifu wa muda mrefu.

Uzi Mkuu

Nuhu ni mtu wa pili katika Biblia anayesemwa "alitembea na Mungu," baada ya Henoko. Lakini tofauti na Henoko, Nuhu anatembea na Mungu katikati ya ulimwengu uliojaa ghasia, na matembezi hayo yanamwingiza kwenye kazi ngumu ya miaka mingi: kujenga kitu kikubwa ambacho hakuna aliyekielewa. Hapa tunaona kivuli cha jambo litakalorudia tena na tena: Mungu anaokoa dunia kupitia mmoja. Agano analolisema katika mstari wa kumi na nane linaanzia kwa mtu mmoja na kuenea kwa familia nzima, kisha kwa viumbe vyote. Na siku moja mwingine atasimama peke yake mbele ya hukumu, si kwa sababu alipata neema, bali kwa sababu yeye ndiye chemchemi ya neema. Safina ya Nuhu iliokoa wachache; msalaba wa Kristo unafungua mlango kwa wote wanaoingia.

Kioo

Kifungu "miongoni mwa watu wa kipindi chake" kinakuchoma pale unapojua maana yake. Maana yake ni kwamba haki yako haipimwi kwenye chumba cha maombi bali kwenye ofisi ambako kila mtu anadanganya kidogo kwenye ripoti, kwenye familia ambako unyamazaji ndio amani rahisi, kwenye kundi la marafiki ambako kusema "sitashiriki" kunakugharimu urafiki. Tunapenda haki ambayo haina gharama ya upweke. Tunataka kuwa wema bila kuonekana wageni. Na kuna kiburi kinachojificha hapa pia: hatari ya kujiona bora kuliko kizazi chako, ya kubeba usafi wako kama bendera. Nuhu hana hotuba yoyote dhidi ya majirani zake. Anaenda tu, siku baada ya siku, na Mungu. Leo, chagua jambo moja dogo ambalo umekuwa ukilifumbia macho kwa sababu "kila mtu anafanya hivyo," na kataa kulifanya mara moja, waziwazi, hata kama hakuna anayeona.

Swali

Kwa nini Nuhu? Maandiko hayasemi. Hayasemi alikuwa amefanya nini kabla ya mstari wa nane, wala kwa nini macho ya Yahwe yalimtua yeye na si mwingine. Tukisema alichaguliwa kwa sababu ya haki yake, tunapindua mpangilio wa maandishi. Tukisema haki yake haikuwa na maana, tunafuta mstari wa tisa. Biblia inaacha mambo yote mawili yakisimama bega kwa bega bila kuyapatanisha kwa ajili yetu. Na kuna swali kali zaidi linalonyemelea nyuma: vipi kuhusu wale waliozama? Je, hakuna hata mmoja aliyekuwa karibu na kustahili? Maandiko yananyamaza. Tunabaki na Mungu anayehuzunika moyoni mwake kabla ya kuhukumu, na huo ndio faraja pekee tunayopewa. Si faraja ndogo, lakini si jibu kamili.

Mhusika Mkuu

Nuhu hasemi neno lolote katika sura hii yote. Anasikiliza vipimo vya safina, anasikia habari ya gharika inayokuja, anasikia kwamba kila kitu kilichopo juu ya nchi kitakufa, na jibu lake ni kimya: "Nuhu akafanya hivi." Huyu si mwanamume wa maneno makubwa. Ni mtu wa mikono. Fikiria mzigo wa kihisia: anajua kinachokuja, anajua majirani zake watakufa, anajua watacheka anapopiga misumari. Hakuna mahali anapoulizwa maoni yake, na hakuna mahali anapolalamika. Kutembea na Mungu, kwa Nuhu, kulionekana kama kazi ya ujenzi isiyoisha. Baadaye tutamwona akilewa na kuanguka, ushahidi kwamba hakuwa mkamilifu. Lakini katika sura hii, yeye ni picha ya mtu anayeamini vya kutosha kuchukua nyundo.

Muktadha

Tuko katika ulimwengu wa kabla ya gharika, ambapo idadi ya watu inaongezeka na pamoja nayo uovu unaongezeka. Maandishi yanasema nchi "ilijaa ghasia," neno linalomaanisha vurugu, dhuluma na damu, si dhambi za kibinafsi tu bali mfumo mzima wa nguvu unaowameza wanyonge. Ni dunia inayotawaliwa na "watu hodari… watu wenye sifa," mashujaa wanaoheshimiwa kwa uwezo wao. Katika ulimwengu kama huo, mtu asiye na lawama hana hadhi yoyote. Hana jina kubwa, hana nguvu, hana jeshi. Na ndani ya mazingira hayo Mungu hagusi mashujaa; anamgusa mtu wa kawaida mwenye wana watatu na nyumba ndogo. Hapo ndipo hadithi ya wokovu inapoanzia, pembezoni mwa historia, mbali na mashujaa wa kizazi hicho.

Tafakari

Ni wapi hasa, katika juma lililopita, ulipochagua kutokuwa tofauti na "watu wa kipindi chako" kwa sababu gharama ilikuwa kubwa mno?

Ikiwa kutembea na Mungu ni mwelekeo wa kila siku na si hali inayofikiwa mara moja, hatua ya kesho asubuhi inaonekanaje kwako?