Mwanzo 8:1

Maandiko

Baada ya majuma ya maji yaliyokuwa yamemeza kila kitu, simulizi inasimama ghafla kwenye kishazi kifupi: "Mungu akamtazama Nuhu." Mungu anawakumbuka Nuhu na kila mnyama wa mwitu na wa kufugwa aliyefungiwa ndani ya ile safina, kisha anatuma upepo kuvuma juu ya nchi, na maji yanaanza kupungua. Hakuna sauti kutoka mbinguni, hakuna malaika, hakuna ishara ya kutisha. Ni upepo tu, na maji yanayoshuka polepole. Mstari huu mmoja ndio bawaba ambalo simulizi nzima ya gharika inageukia: kutoka maangamizi kwenda kwenye uumbaji upya, kutoka maji yanayopanda kwenda kwenye nchi inayokauka. Kila kitu kilichofuata, njiwa, jani la mzeituni, madhabahu, ahadi ya majira yasiyokoma, kinaanzia hapa, kwenye Mungu anayemtazama mtu mmoja aliyesahaulika ndani ya sanduku la mbao katikati ya bahari isiyo na ufuo.

Kiini

Neno la Kiebrania linalotafsiriwa "akamtazama" ni zakhar, kukumbuka. Si kwamba Mungu alikuwa amesahau na kisha akakumbuka tena, kana kwamba ana akili inayochoka kama yetu. Katika Biblia, kukumbuka ni tendo, si hisia: Mungu anapokumbuka, anaanza kutenda kwa ajili ya yule anayemkumbuka. Ndicho kinachotokea hapa. Kumbukumbu ya Mungu inaonekana kwa umbo la upepo unaovuma juu ya maji, picha inayorudia kwa makusudi siku ya kwanza ya uumbaji, wakati Roho wa Mungu alipokuwa akitanda juu ya vilindi. Hukumu haikuwa neno la mwisho la Mungu. Chini ya maji yale ya kifo kulikuwa na kusudi la kuumba upya. Na jambo la kushangaza: kumbukumbu hiyo haimhusu Nuhu peke yake. Mungu anawakumbuka pia "wanyama wote wa mwitu, na wanyama wote wa kufugwa." Wokovu wake ni mpana kuliko mwanadamu.

Uzi wa Pamoja

Upepo unavuma juu ya maji na nchi inatoka tena kutoka kwenye vilindi, kama ilivyotoka mwanzoni. Gharika si tu hukumu; ni ulimwengu unaorudishwa kwenye machafuko ya awali ili uanze upya. Lakini anzo hili jipya lina kasoro tangu mwanzo, na simulizi inakiri hivyo bila woga: Mungu mwenyewe anasema baadaye kwamba "nia za mioyo yao ni mbaya tokea utoto." Maji yaliosha dunia, hayakuosha moyo. Ndiyo maana uzi huu unaendelea mbele hadi kwa mtu mwingine anayeingia majini, si kuepuka bali kuyakubali, akitoka nao Roho akishuka juu yake. Tofauti ni hii: pale Nuhu alihifadhiwa juu ya maji, Kristo alizama chini yake. Na kumbukumbu ya Mungu, ile zakhar inayotenda, ilifikia kilele chake pale mwizi msalabani alipoomba, "Unikumbuke," na akapokea ahadi ile ile: si kusahaulika.

Kioo

Kuna hali fulani ambayo kila mmoja wetu anaijua: mambo hayabadiliki na wala hakuna anayeonekana kujali. Mgonjwa aliyelala miezi minne bila kuponya wala kufa. Ndoa iliyokwama ambapo nyinyi wawili mnaishi kama wapangaji. Mtoto asiyepiga simu tena. Kazi inayokula siku zako bila kuacha chochote. Katika hali kama hizo hisia ya kwanza si hasira dhidi ya Mungu; ni jambo baya zaidi, ni kuhisi kwamba umetoweka kwenye orodha yake. Nuhu hakupata ujumbe siku ile. Alipata upepo tu, na labda hakuutambua mara moja. Wokovu wake ulianza kwa kimya, kwa maji yaliyoshuka kwa sentimeta, si kwa sauti ya radi. Mungu mara nyingi hufanya kazi chini ya kiwango cha kelele tunachoweza kusikia. Leo, kabla siku haijaisha, andika kwenye karatasi jina la hali moja inayokuchosha, na chini yake andika maneno matatu: "Mungu akanikumbuka." Kisha iweke mahali utakapoiona kesho asubuhi.

Mhusika Mkuu

Mhusika mkuu hapa si Nuhu. Nuhu hasemi neno katika mstari huu; hafanyi chochote. Amefungiwa ndani, na tulisoma awali kwamba Bwana ndiye aliyemfungia mlango. Mhusika ni Mungu, na tunachojifunza juu yake ni hiki: yeye hukumbuka bila kuombwa. Hakuna sala iliyorekodiwa kutoka ndani ya safina, hakuna kilio, hakuna makubaliano. Kumbukumbu inaanza upande wa Mungu. Zaidi ya hayo, ni Mungu anayejizuia. Aliye na uwezo wa kufungua vilindi ana uwezo pia wa kuvifunga, na anavifunga. Nguvu inayojidhibiti yenyewe ndiyo aina ya nguvu tunayoiogopa zaidi kumwamini, kwa sababu tumeona mara nyingi nguvu ikienda mwisho kabisa. Lakini hapa hukumu inasimama, si kwa sababu haki imeisha nguvu, bali kwa sababu rehema ndiyo inayoongoza moyo wa Mungu.

Swali

Kwa nini Mungu alisubiri? Maji yalikaa juu ya nchi siku mia moja na hamsini kabla mstari huu haujatokea. Ndani ya safina kulikuwa na harufu, giza, kelele za wanyama, na hakuna dirisha la kutazama nje hadi baadaye. Kama kumbukumbu ya Mungu ilikuwa na uwezo wa kuleta upepo, kwa nini isije siku ya thelathini? Maandiko hayajibu. Yanatoa tarehe tu, kwa ukamilifu wa ajabu: mwezi wa saba, siku ya kumi na saba. Hesabu bila maelezo. Nadhani hii ni sehemu ya ukweli ambao Biblia haiuchezei: Mungu hafanyi haraka kwa kiwango tunachotaka, na ucheleweshaji wake hauelezwi. Tunachopewa si sababu bali ushahidi kwamba mwisho alitenda. Wakati mwingine hiyo ndiyo yote tuliyonayo, na inatosha kubeba mtu hadi asubuhi.

Maandiko Mengine

Fungu hili linarudia sauti yake katika Kutoka, pale Mungu anaposikia kilio cha Israeli utumwani na "kukumbuka" agano lake na Abrahamu. Ni neno lile lile, na matokeo yale yale: baada ya kumbukumbu, ukombozi unaanza kutembea. Kwa Waisraeli waliosimulia habari ya Nuhu, hii haikuwa hadithi ya zamani bali picha ya wao wenyewe, waliofungiwa na kuokolewa kwa maji. Na kinyume chake kinasikika katika Zaburi, ambapo mtu mmoja analia, "Hata lini, Bwana, utanisahau milele?" Kilio hicho hakizuiliwi kutoka kwenye Biblia. Kinakubaliwa. Lakini Mwanzo 8:1 kinakisimamia kwa nyuma kama jibu ambalo halijafika bado: upepo utakuja.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako unasubiri upepo ambao bado haujavuma, na unaweza kusema ukweli huo kwa Mungu bila kuupamba?

Kumbukumbu ya Mungu ilijumuisha wanyama pia. Je, hilo linabadilishaje jinsi unavyofikiri kuhusu upeo wa huruma yake juu ya vitu unavyodhani ni vidogo mno kuhesabika?