Wahebrania 11

Maandiko

Mwandishi anatoa maelezo mafupi ya imani, kwamba ni "hakika ya kitu ambacho bado hakijaonekana," kisha anakimbia kupitia karne nzima za historia ya Israeli kama mtu anayetaja majina ya marafiki wa karibu: Habili ambaye "bado ananena, ingawa amekufa," Nuhu akijenga safina kwa ajili ya mafuriko ambayo hayajaonekana, Ibrahimu akiondoka "bila kujua mahali gani alikuwa anakwenda," Musa akikataa kuitwa mtoto wa binti Farao, na Rahabu kahaba akipokea wapelelezi. Orodha hii ina ushindi na pia ina damu: wengine walishinda falme, wengine "walipondwa mawe" na "walikatwa vipande kwa misumeno." Kisha sura inafungwa kwa jambo la kushangaza. Wote hawa walikubaliwa na Mungu, lakini "hawakupokea alichoahidi," kwa sababu Mungu alikuwa ameweka kitu bora zaidi, ambacho bila sisi wasingeweza kukamilishwa.

Kiini

Imani hapa si hisia njema wala matumaini ya jumla kwamba mambo yatakwenda sawa. Ni kushikamana na neno la Mungu kwa nguvu kiasi cha kupanga maisha yako yote juu yake kabla hujaona ushahidi wowote. Ndiyo maana mwandishi anasema "pasipo imani haiwezekani kumpendeza Mungu," si kwa sababu Mungu anadai hisia kali, bali kwa sababu yeye ni Mungu anayeahidi, na kumkataa kumwamini ni kumwambia kwamba neno lake halitoshi. Lakini kiini kikali zaidi kiko mwishoni. Mashujaa hawa wote walikufa wakiwa hawajapokea walichoahidiwa. Hiyo ina maana imani yao haikuelekezwa kwa baraka walizopokea njiani, bali kwa jambo lililokuwa mbele yao, kwa "mji ambao mwenye kuubuni na mjenzi wake angelikuwa ni Mungu." Wokovu si zawadi tunayopata kando ya Mungu; ni Mungu mwenyewe asiyeona aibu kuitwa Mungu wao.

Uzi Mmoja

Sura hii haimtaji Yesu kwa jina, lakini aya ya 26 inamweka katikati bila aibu: Musa "alifikiri aibu ya kumfuata Kristo kuwa ni utajiri mkuu kuliko hazina za Misri." Mwandishi anasema kwamba yule aliyekataa kasri la Farao alikuwa tayari ameunganishwa na Masiya, miaka elfu moja na nusu kabla ya Bethlehemu. Kwa maneno mengine, imani ya Agano la Kale haikuwa imani tofauti na yetu; ilikuwa imani ileile ikitazama mbele kwenye kivuli, ambapo sisi tunatazama nyuma kwenye mwili. Ndiyo maana mifano inaelekeza kule kule: damu ya Habili inayoendelea kunena, damu ya Pasaka inayozuia mharibu, mwana wa pekee aliyepokelewa tena kana kwamba kutoka kwa wafu. Vyote ni mchoro wa jambo moja linalokuja: Mwana mmoja, damu moja, ufufuo mmoja.

Kioo

Kuna kitu kinachouma katika aya ya 13: "Hawa wote walikufa katika imani pasipo kupokea ahadi." Hiyo inagonga matarajio yetu. Tunaomba kazi ipatikane, ndoa ipone, mtoto arudi, mwili upone, na tunadhani imani ikifanya kazi vizuri tutaona majibu kabla hatujafa. Wengine kwenye sura hii waliona; walizuia vinywa vya simba. Wengine hawakuona; walipondwa mawe. Mwandishi anawaweka wote kwenye orodha moja bila kuwatenganisha, kana kwamba anasema: mafanikio yako si kipimo cha imani yako, na kuchelewa kwa Mungu si ushahidi kwamba amekusahau. Swali ni je, unaweza kuishi kama mgeni, hemani, ukiwa bado unamwamini mwenye kuahidi?

Leo, andika kwenye karatasi jambo moja ulilomwomba Mungu kwa miaka mingi bila jibu, kisha sema kwa sauti juu yake: "Simwachi Mungu wangu hata kama sitakiona."

Undani

"Yakobo akaabudu, akiegemea juu ya fimbo yake" (aya 21). Picha ndogo, lakini imejaa. Yakobo ni mzee, kipofu karibu, anakufa katika nchi ya kigeni, Misri, mbali na ardhi aliyoahidiwa. Hana cha kutoa isipokuwa baraka na hana cha kujitegemeza isipokuwa fimbo. Fimbo ile ni ya mtu aliyetangatanga maisha yake yote, mtu aliyelemaa baada ya kushindana na Mungu. Na hapo, akiegemea ushahidi wa udhaifu wake, anaabudu. Imani katika sura hii si mara zote kujenga safina au kupasua bahari; wakati mwingine ni mzee aliyevunjika akibariki vizazi asivyoweza kuviona, akimtegemea Mungu kwa sababu hana jingine la kumtegemea.

Mazingira

Waraka huu uliandikiwa Wakristo wenye asili ya Kiyahudi waliokuwa wanachoka. Walikuwa wamepoteza mali, wengine walikuwa wamefungwa, na jamii yao iliwaona kama wasaliti wa dini ya baba zao. Kurudi kwenye hekalu na dhabihu kungeleta utulivu wa haraka. Ndiyo maana mwandishi anawapitisha katika orodha ya mababu zao: hataki kuwavuta kutoka kwenye urithi wao, anataka kuwaonyesha kwamba urithi huo wote ulikuwa unaelekea kwa Kristo. Aya ya 15 inagusa jeraha lao moja kwa moja: kama wangekuwa wanaifikiria nchi waliyotoka, "wangelikuwa na nafasi ya kurejea." Mlango wa kurudi ulikuwa wazi. Ndio hatari halisi ya sura hii.

Mhusika Mkuu

Ingawa majina mengi yanapita, mhusika wa kweli ni Mungu, na tabia yake inaonekana wazi katika sentensi ya aya ya 16: "Mungu haoni aibu kuitwa Mungu wao." Hilo ni neno la ajabu ukikumbuka orodha yenyewe: mdanganyifu Yakobo, muuaji Musa, Rahabu kahaba, Samsoni mwenye tamaa, Daudi mwenye damu mikononi. Mungu hajifungi na watu waliosafi; anajifunga na watu walioshikamana na neno lake wakiwa wachafu. Na hajifungi nao kwa maneno matupu: "ametayarisha mji kwa ajili yao." Hatimaye anaonyesha kwamba hakuwa na haraka kwa sababu alikuwa anatungoja sisi, "ili kwamba bila sisi wasingeweza kukamilishwa." Familia moja, wokovu mmoja, katika Kristo.

Maswali ya Kutafakari

Ni ahadi gani ya Mungu ambayo umeanza kuichukulia kama kivuli tu, kwa sababu imechelewa kutimia katika maisha yako?

Kama Musa aliona "aibu ya kumfuata Kristo" kuwa utajiri, ni gharama gani ya kumfuata Yesu unayoepuka kwa sasa kwa sababu inaonekana hasara?