Wahebrania 4:4

Maandiko yenyewe

Mwandishi anasimama katikati ya hoja yake kuhusu pumziko la Mungu, na ghafla ananukuu jambo dogo sana: "Mungu alipumzika siku ya saba katika yote aliyoyafanya." Hasemi hata mahali penyewe panapotoka; anasema tu "ameshasema sehemu fulani kuhusu siku ya saba." Ni kama mtu anayekugusa bega na kukuambia, unakumbuka? Kuna siku moja mwanzoni mwa kila kitu ambayo Mungu hakuifanyia kazi. Aliketi. Na siku hiyo bado ipo wazi.

Kiini

Tafakari hii ni ya ajabu: sentensi hii haisemi lolote kuhusu sisi. Inasema kuhusu Mungu. Kabla ya kuwa amri, kabla ya kuwa wajibu wa Sabato, pumziko ni tabia ya Mungu mwenyewe. Yeye ndiye aliyeanza kupumzika, si kwa sababu alichoka, bali kwa sababu kazi ilikuwa imekwisha. Mstari wa tatu unasisitiza: "kazi zote alizotengeneza zilikuwa zimekamilika tangu mwanzo wa ulimwengu." Hii ni kauli kuhusu ukamilifu. Kuna mahali ambapo hakuna kilichobaki cha kuongeza, hakuna kinachohitaji kutetewa, kuboreshwa, au kuthibitishwa. Na mahali hapo si mafanikio yetu; ni pumziko lake. Tunaalikwa kuingia ndani ya kitu ambacho kimekamilika bila sisi. Hilo ni jambo la kutuliza na la kuudhi kwa wakati mmoja.

Uzi Unaounganisha

Fuata uzi huu: pumziko la siku ya saba mwanzoni, kisha Sabato jangwani, kisha nchi ya ahadi ambayo Yoshua aliwaingiza watu ndani yake, na bado mwandishi anasema, "kama Yoshua aliwapatia pumziko, Mungu asingelisema juu ya siku nyingine." Kila mara pumziko linatolewa, na kila mara linabaki wazi mbele zaidi. Kuna kitu ndani ya Sabato ambacho hakikutimizwa na kalenda wala na ardhi. Na mwishoni mwa sura hii mwandishi anataja jina: Yesu, Kuhani Mkuu aliyeingia mbinguni. Hapo ndipo uzi unapoungana. Yule aliyesema kazi imekwisha msalabani ndiye anayefungua siku ya saba kwa ajili yetu. Si allegoria ya kulazimisha; ni mtiririko wa hoja ya mwandishi mwenyewe, kutoka Mwanzo hadi kiti cha enzi cha neema.

Kioo

Swali ni rahisi kuuliza na gumu kujibu: kwa nini hatuwezi kuacha kufanya kazi? Si ratiba tu. Ni hofu kwamba tukisimama, kila kitu kitaanguka. Mwalimu anayerudi nyumbani na madaftari, mama anayefikiri kwamba upendo wake unapimwa kwa idadi ya vitu alivyomaliza, mwanaume anayehesabu thamani yake kwa akaunti ya benki, mzee wa kanisa anayeogopa kuonekana si wa lazima. Sisi sote tunaishi kana kwamba uumbaji bado haujakamilika na sehemu yake ni juu yetu. Mstari huu unabomoa hilo kimya kimya. Mungu alipumzika. Kazi iliisha. Wewe si nguzo inayoshikilia dunia. Leo, chagua kitu kimoja ulichopanga kufanya jioni hii ambacho kwa kweli kinaweza kusubiri hadi kesho, kiondoe kwenye orodha yako kwa kalamu, na useme kwa sauti: "Mungu alipumzika, nami ninaweza."

Mwangwi wa Maandiko

Mwandishi mwenyewe anaweka mistari miwili karibu kwa makusudi, na hilo ndilo linalotushtua. Upande mmoja: "Mungu alipumzika siku ya saba katika yote aliyoyafanya." Upande mwingine, mara mbili, kwa sauti nzito: "Hawataingia katika pumziko mwangu." Sauti ya furaha ya uumbaji na sauti ya kiapo cha hasira jangwani zinawekwa bega kwa bega. Kwa nini? Kwa sababu pumziko lile lile linaweza kupokelewa au kukosekana. Halafu, ili tusikate tamaa, mwandishi anamalizia sura kwa mwaliko: "Na tuje kwa ujasiri katika kiti cha enzi cha neema." Hivyo Maandiko yanajieleza yenyewe: mlango wa siku ya saba bado uko wazi, lakini si milele, na unaingiwa kwa imani, si kwa juhudi.

Swali

Kama pumziko la Mungu limekuwepo tangu mwanzo wa ulimwengu, kwa nini bado tunasubiri? Mwandishi anakiri hivi wazi: "bado kuna Sabato ya pumziko iliyotunzwa kwa ajili ya watu wa Mungu." Iliyotunzwa, yaani imehifadhiwa, haijafunguliwa kabisa. Hii inaacha maswali ambayo maandiko hayafungi. Je, pumziko hili ni la sasa au la baadaye? Ni hali ya moyo au ni ulimwengu ujao? Mwandishi anaonekana kusema: yote mawili, na hatuwezi kuyatenganisha kwa usafi. Tunaishi ndani ya siku ya saba na tunaigonga mlango wake kwa wakati mmoja. Nafikiri hii ndiyo hali halisi ya imani: tunapumzika huku tukiwa bado na shauku, tumeshiba na bado tuna njaa. Hakuna suluhisho nadhifu hapa, kuna mwaliko tu wa kubaki.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliokuwa wakisikiliza barua hii walikuwa Wakristo wa asili ya Kiyahudi waliokuwa wamechoka. Kwao Sabato haikuwa dhana; ilikuwa harufu ya mkate, taa zilizowashwa, kazi iliyosimama kwa saa ishirini na nne. Walikuwa wamekulia wakikariri hadithi ya siku ya saba tangu utotoni. Sasa, wakiwa wamepoteza baadhi ya vitu kwa sababu ya kumfuata Yesu, labda wamefukuzwa kwenye masinagogi na familia, waliambiwa kwamba Sabato waliyoiishi kila juma ilikuwa kivuli cha kitu kikubwa zaidi. Hilo lingeweza kuwa faraja au hasara. Walisikia kile tunachokosa: kwamba kupumzika ni ushirika, si kutokufanya kitu. Kuingia katika pumziko la Mungu maana yake ni kukaa naye, mahali ambapo kazi ya wokovu haihitaji msaada wetu.

Maswali ya Kutafakari

Ni kazi gani unayoendelea kuifanya kana kwamba Mungu hajaimaliza, na inakuambia nini kuhusu unachoamini kuhusu yeye?

Kama ungeketi kimya kwa dakika kumi bila kufanya lolote, ni nini kingekujia kwanza: amani, au hofu? Na kwa nini?