Wahebrania 6:10

Maandiko

Baada ya maneno makali kabisa katika barua nzima, onyo kuhusu wale walioonja nuru kisha wakaanguka, mwandishi anageuka ghafla na kusema: "Kwa kuwa Mungu si dhalimu hata asahau kazi yenu na kwa upendo mliouonesha kwa ajili ya jina lake, katika hili mliwatumikia waamini na bado mngali mnawatumikia." Onyo la moto na majivu linafuatwa na uthibitisho wa utulivu. Mungu anakumbuka. Si kwa sababu Wakristo hawa ni bora kuliko wengine, bali kwa sababu Mungu ni wa haki, na haki yake haiwezi kusahau kile ambacho upendo wake mwenyewe ulizaa ndani yao. Kazi yao ya kuwahudumia waamini, iliyofanyika kwa ajili ya jina lake, iko mbele yake ikiwa hai.

Kiini

Sikiliza jinsi sentensi ilivyojengwa. Mwandishi hasemi "Mungu ni mwema sana kiasi cha kutosahau." Anasema Mungu si dhalimu (kwa Kiyunani adikos, yaani asiye na haki). Yaani: kuwasahau wale wanaomtumikia kungekuwa ni dhuluma, ukiukaji wa tabia yake mwenyewe. Hili ni jambo zito. Tumezoea kufikiri kwamba haki ya Mungu ni ile inayotisha na neema yake ni ile inayofariji. Hapa ni kinyume chake: haki yake ndiyo msingi wa faraja yetu. Kwa nini? Kwa sababu ndani ya agano, Mungu amejifunga kwa ahadi. Hajapatikana akiwa ameshikwa na deni letu, bali amejiwekea wajibu kwa neno lake. Kwa hiyo kumbukumbu yake si udhaifu wa hisia; ni uaminifu wa kisheria. Neema ilitangulia, ikazaa matendo; na sasa haki inayalinda yale matendo yasipotee.

Uzi Unaounganisha

Mungu anayekumbuka ndiye anayejitokeza tangu mwanzo wa Maandiko. Alikumbuka Nuhu majini, akakumbuka agano lake Israeli ilipolia Misri, akamkumbuka Hana katika ugumba wake. Katika Biblia, "kukumbuka" si kurejesha jambo lililosahaulika akilini; ni kutenda kwa uaminifu kwa ahadi iliyotolewa. Na hapa mwandishi anaelekeza mbele kidogo tu: sura hiyohiyo inaisha kwa kiapo alichompa Abrahamu na kwa Yesu aliyeingia "nyuma ya pazia" kama kuhani mkuu wa milele. Ndiyo maana kumbukumbu ya Mungu ni imara. Haitegemei kiasi cha huduma yetu, bali inaegemea Yule aliyesimama mbele za Mungu kwa niaba yetu daima. Kazi zetu zinakumbukwa kwa sababu zimefungwa kwenye jina lake, na jina hilo halisahauliki mbinguni.

Kioo

Kuna aina ya uchovu ambao hauna jina. Umemtunza mgonjwa miaka mitatu na hakuna anayeuliza. Umefundisha kikundi cha vijana ambacho kimepungua badala ya kuongezeka. Umetoa pesa ulizohitaji mwenyewe. Na sauti ndogo inanong'ona: haya yote yanapotelea wapi? Mstari huu unagusa hofu hiyo moja kwa moja, lakini kwa namna isiyotarajiwa. Hausemi "utapata thawabu kubwa." Unasema Mungu si dhalimu. Yaani, ulimwengu unaweza kusahau, kanisa linaweza kusahau, hata wewe mwenyewe unaweza kusahau, lakini kuna kumbukumbu moja isiyofutika. Tambua pia sehemu ya pili: "bado mngali mnawatumikia." Huduma yao haikuwa historia; ilikuwa ikiendelea. Leo, chukua dakika tano, andika kwenye karatasi jina la mtu mmoja uliyemtumikia kimyakimya mwaka huu bila mtu kujua, kisha sema kwa sauti: "Mungu, wewe unakumbuka hili." Kisha itupe ile karatasi.

Mhusika Mkuu

Mhusika hapa ni Mungu, na tunamwona katika hali isiyo ya kawaida: amefungwa. Si kwa nguvu ya nje, bali kwa tabia yake mwenyewe. Hawezi kuwa dhalimu; haiko ndani yake. Hii ndiyo tofauti kubwa kati yake na miungu ya mataifa ya wakati ule, ambayo iliweza kubadili nia, kuchukia bila sababu, kusahau sadaka. Mungu wa Biblia ni thabiti kiasi kwamba uaminifu wake unaweza kutabiriwa. Na zaidi: anaona kile ambacho hakuna mtu mwingine aliona. Upendo "mliouonesha kwa ajili ya jina lake" ulifanyika katika vyumba vidogo, kwa wafungwa, kwa maskini, mbali na macho ya umma. Mungu ni yule anayeona kwenye giza na kuhifadhi. Hii siyo hisia tu; ni tabia ya Mfalme ambaye ufalme wake hauchezei chochote alichokipanda.

Swali

Lakini je, mstari huu haugongani na sura nzima? Mistari michache kabla, mwandishi anasema haiwezekani kuwarejesha wengine katika toba. Sasa anasema Mungu hawezi kusahau kazi yao. Vipi vyote viwili viwe kweli? Jibu rahisi, kwamba wa kwanza hawakuwa waamini wa kweli, linapunguza uzito wa maneno "walionja kipawa cha mbinguni." Nadhani ni afadhali kukubali kwamba mwandishi anaandika kwa mchungaji, si kwa mwanafalsafa. Onyo ni kweli na linaumiza. Uthibitisho ni kweli pia. Kinachowatofautisha wale wawili si kiasi cha uzoefu wa kiroho, bali kama matunda yanaendelea: ardhi ile ile inaweza kuzaa mazao au miiba. Hatujui mipaka ya neema kwa usahihi, na labda ni rehema kwamba hatujui. Tunachojua ni hiki: yeyote anayeendelea kuhudumia, hajasahauliwa.

Maandiko Mengine Yanayoitikia

Yesu alisema mambo yanayofanana katika Mathayo 25, pale Mfalme anapowaambia wenye haki kwamba walipomlisha mmoja wa ndugu zake wadogo, walimlisha yeye mwenyewe, na wanashangaa kwa sababu hawakukumbuka. Hilo linaonyesha kwamba kumbukumbu ya Mungu ni kubwa kuliko yetu; yeye anahesabu kile ambacho sisi tumesahau. Na Malaki 3:16 inazungumzia kitabu cha kumbukumbu kilichoandikwa mbele zake kwa ajili ya wale wanaoliheshimu jina lake, picha ile ile ya huduma iliyohifadhiwa kwa maandishi yasiyofutika. Maandiko haya mawili yanashikilia pamoja kile ambacho Waebrania 6:10 kinasema kwa ufupi: Mungu anaweka kumbukumbu, na kumbukumbu yake ni sahihi kuliko yetu, na ni ya huruma zaidi kuliko tunavyothubutu kutumaini.

Tafakari

Ni huduma gani uliyoifanya ambayo unahisi imepotea bila kuonekana, na inamaanisha nini kwako kusikia kwamba kuisahau kungekuwa dhuluma kwa upande wa Mungu?

Mstari huu unasema "bado mngali mnawatumikia." Je, huduma yako ni kumbukumbu ya zamani au ni kitu kinachoendelea leo, na kama imekwama, ni nini kimeizuia?