Maombolezo 3

Maandiko

Mtu mmoja anasimama gizani na kusema: "Mimi ni mwanaume nilyeona maangaiko chini ya gongo la hasira ya Yahweh." Hasemi jina lake. Anataja tu makovu: mifupa iliyovunjika, ukuta wa mawe uliozuia njia yake, maombi yaliyozimwa kabla hayajafika juu. Kwa mistari ishirini anaeleza jinsi Mungu mwenyewe alivyomgeuka, kama dubu anayevizia, kama mwindaji aliyempinda upinde wake. Kisha, katikati kabisa ya kilio hicho, kitu kinageuka: "Lakini ni vuta hili akilini mwangu na hivyo nina matumaini: Upendo dhabiti wa Yahweh haukomi." Baada ya hapo sura inapanuka; sauti moja inakuwa sauti ya taifa linaloungama, "Tumekosea na kuasi," na hatimaye inarudi kwenye shimo la maji, kwenye kilio kilichosikika, na kwenye ombi kali kwamba Mungu ahukumu wale walioandaa mitego.

Kiini

Kinachoshtua katika sura hii si maumivu; ni anwani ya maumivu. Mtu huyu haelekezi lawama kwa Wababeli waliobomoa kuta za Yerusalemu. Anaelekeza kwa Yahweh: wewe umenifukuza, wewe umenizingira, wewe umeziba njia yangu. Hii si kufuru; ni imani ya aina isiyo na hila. Ni yule tu anayeamini kwamba Mungu anatawala kila kitu ndiye anayeweza kumshtaki Mungu kwa kila kitu. Na hapo ndipo neema inapoingia bila kufuta chochote kilichotangulia. Rehema mpya kila asubuhi hazipingi mifupa iliyovunjika; zinasimama pamoja nayo. Mungu anayeleta huzuni ndiye Mungu ambaye "haadhibu kutoka moyoni mwake." Hasira yake ni kazi anayoifanya; upendo wake dhabiti ni yeye alivyo. Kati ya hivyo viwili kuna nafasi ya kuishi, kusubiri, na kuomba tena.

Uzi wa Pamoja

Katika mstari wa 30 kuna sentensi inayotisha kwa unyoofu wake: "Acha atoa shavu lake kwa yeye anaye mpiga, na ajazwe tele kwa aibu." Mshairi anaandika hii kama shauri kwa mtu aliyeadhibiwa kwa haki, mtu anayestahili nira. Lakini maneno hayo yalitembea mbele yao, hadi kufikia mtu mmoja ambaye hakustahili chochote cha aina hiyo, na ambaye alitoa shavu lake, alijazwa tele kwa aibu, na kunywa maji machungu hadi tone la mwisho. Yesu hakusoma Maombolezo kama utabiri wa kimazingira; aliishi maneno haya. Na kwa sababu alifanya hivyo, mstari wa 8, "japo nina ita na kulilia msaada, anazima maombi yangu," haukuwa uongo msalabani. Yule aliyeliliwa "kwa nini umeniacha" ndiye anayeshikilia kilio chetu leo bila kutuhukumu kwa kukilia. Uzi hauko kwenye mfano; uko kwenye mwili.

Kioo

Sura hii inavunja adabu tuliyojifunza kanisani, ile ya kuomba kwa sauti tulivu na kumaliza kwa "lakini najua Mungu ni mwema." Maombolezo yanaomba kwa sauti ya mtu aliyeumizwa: wewe umeziba njia yangu. Fikiria mahojiano ya kazi yaliyokwisha kwa ukimya wa miezi tisa. Fikiria kipimo cha hospitali ambacho hakikubadilika ingawa mlifunga na kuomba. Fikiria ndoa iliyokuwa nyumba, sasa ni ukuta wa mawe ya kuchonga. Hofu yetu ni kwamba kusema kweli mbele ya Mungu ni kupoteza imani, hivyo tunanyamaza na kuchoka kwa siri. Mstari wa 21 hauanzi na kujisikia vizuri; unaanza na kuchagua kukumbuka: "ni vuta hili akilini mwangu."

Leo, chukua karatasi. Andika kwa sentensi moja jambo unalolimshtaki Mungu kwalo, kwa maneno yako mabichi. Chini yake andika maneno matatu: "Haukomi. Haziishi." Kisha soma karatasi yote kwa sauti mbele ya Mungu, na uiweke kwenye Biblia yako.

Undani

"Yahweh ni urithi wangu," Nilisema, hivyo nitamtumainia" (mst. 24). Neno la Kiebrania hapa ni cheleq, kipande cha ardhi ulichopewa katika mgawanyo wa nchi, shamba lako, urithi wa familia. Kwa Mwisraeli hilo lilikuwa kila kitu: chakula, jina, mahali pa kuzikwa. Na hasa hilo ndilo lililokuwa limepotea. Yerusalemu ilikuwa magofu, mashamba yalikuwa mikononi mwa wengine, na wenye ardhi walichukuliwa uhamishoni. Katika hali hiyo mshairi anatamka jambo lililokuwa la Walawi peke yao, wale ambao hawakupewa shamba kwa sababu Mungu mwenyewe alikuwa fungu lao. Sasa taifa lililopoteza kila kipande cha udongo linarithi kile ambacho Walawi walikuwa nacho pekee. Anaposema hivi, hasemi "nina Mungu pia." Anasema: sina kingine, na hicho kinatosha.

Maandiko Mengine

Ayubu alisema kwamba mishale ya Mwenyezi ilimtoboa, na hakukubali kubembelezwa kwa maneno matamu ya rafiki zake. Maombolezo 3 kinaeleza jambo lile lile, "Ametoboa maini yangu kwa mishale ya mfuko wake," lakini kwa tofauti moja muhimu: hapa mtu anayeteseka anakiri kwamba hukumu ni ya haki, "Tumekosea na kuasi." Ayubu analalamika akiwa hana hatia; Maombolezo yanalalamika akiwa na hatia. Biblia inatuachia sauti zote mbili, kwa sababu maisha yetu yanapita katika hali zote mbili. Na Yona, akiwa tumboni la nyangumi, aliomba kutoka shimoni kwa maneno karibu yale yale, maji yakimzunguka, akiita jina la Bwana kutoka kina. Katika visa vyote viwili sauti inatoka pale ambapo hakuna njia ya kutoka, na Mungu anaisikia hapo, si baada ya mtu kupanda juu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliokusanyika kuimba haya walikuwa watu wanaotembea kati ya majivu. Mwaka 586 K.K., Yerusalemu ilibomolewa, Hekalu likachomwa, mfalme akapofushwa, na wengi wakafa kwa njaa wakati wa kuzingirwa. Ahadi zote walizozitegemea, mji, Hekalu, ukoo wa Daudi, zilikuwa zimeanguka kwa wakati mmoja. Wakati wanasoma sura hii, wanaisoma kama shairi lililopangwa kwa herufi za alfabeti, mstari baada ya mstari kwa mpangilio kamili. Hilo si mchezo wa maneno: ni namna ya kuweka utaratibu ndani ya machafuko, kulazimisha huzuni kuingia kwenye chombo ambacho hakivunjiki. Waliimba mistari 1 hadi 20 wakijua imekwisha, na wakaendelea kuimba hadi mstari 22 kwa sababu jumuiya ilihitaji mtu wa kuwaongoza kupitia giza, si kuwazunguka.

Tafakari

Ni jambo gani ambalo hujathubutu kumwambia Mungu kwa uwazi, na ni nini kinakuzuia, hofu ya kumchukiza yeye au hofu ya kukiri kwamba unaumia?

Ikiwa leo ulipoteza kile unachokitegemea zaidi baada ya Mungu, kwa kweli, ungeweza kusema pamoja na mshairi, "Yahweh ni urithi wangu"?