Marko 7:3

Maandiko Yenyewe

Marko anasimamisha simulizi yake kwa muda mfupi ili kumweleza msomaji asiye Myahudi jambo ambalo kila mtu Yerusalemu alilijua tayari: Mafarisayo, na pamoja nao Wayahudi wengi, hawakugusa chakula kabla ya kuosha mikono yao kwa utaratibu maalum. Si suala la uchafu wa vumbi au matope. Ni ibada ndogo ya kila siku, inayorudiwa mara nyingi, inayoonyesha kwamba meza ya nyumbani ni mahali patakatifu. Na Marko anataja chanzo chake kwa uwazi: si sheria ya Musa, bali "utamaduni wa wazee," yaani mapokeo yaliyorithiwa, yaliyoheshimika, yaliyoshikwa kwa uaminifu wa kweli kwa vizazi vingi.

Kiini

Kuna kitu cha kuheshimu hapa kabla ya kukosoa. Watu hawa walikuwa wakijaribu kuishi mbele za Mungu kila saa, si Jumamosi tu. Walichukua utakatifu wa Hekalu na kuuleta mezani kwao. Nia ilikuwa njema. Lakini Marko anaweka neno moja kwa makini: "wanashikilia." Kitenzi hicho kinarudi tena katika mstari wa nane, ambapo Yesu anasema wameiacha sheria ya Mungu na kushikilia mapokeo ya wanadamu. Mikono miwili, lakini ni kitu kimoja tu kinachoweza kushikwa kwa nguvu. Hiki ndicho kiini: tatizo si desturi yenyewe, bali uwezo wa moyo kuhamisha uzito wake bila kutambua, kutoka kwa Mungu hadi kwa namna tuliyoizoea ya kumfuata Mungu. Dini inaweza kukua hadi kuwa kiziwi kwa sauti ya yule iliyeanzishwa kwa ajili yake.

Uzi Unaopita

Mapokeo haya hayakuzaliwa kwa ubaya. Yalizaliwa kwa kiu ya kuwa taifa takatifu, kiu iliyopandwa na Mungu mwenyewe pale Sinai. Lakini uzi unaopita katika Maandiko yote ni huu: Mungu anatafuta moyo, na mwanadamu anampa mikono. Manabii walilalamikia hilo karne nyingi kabla ya Marko, na Yesu anamnukuu Isaya mistari michache baadaye: "Watu hawa wananiheshimu kwa midomo yao, lakini mioyo yao iko mbali na mimi." Hapa ndipo Kristo anasimama katikati ya hadithi. Yeye hakuja kuongeza kanuni ya kuosha bora zaidi, bali kuosha kile ambacho maji hayafikii. Ahadi ya agano jipya, moyo mpya badala ya moyo wa jiwe, inaanza kutimia pale pale mezani, mikono ikiwa bado haijanawa.

Kioo

Ni rahisi kudhani mstari huu unahusu watu wengine, wa kidini kupita kiasi. Lakini jiulize kitu kimoja: ni nini ambacho ukikosa, unahisi hujamkaribia Mungu leo? Dakika zako za asubuhi ulizozikosa? Mkao sahihi wa sala? Toleo lako la Biblia, wimbo ule ule, kiti kile kile kanisani? Hakuna kibaya katika mambo hayo. Kibaya ni pale moyo unapoanza kuhesabu, na amani yako na Mungu inapotegemea kama umeyatimiza. Na kuna upande mwingine wenye uchungu zaidi: desturi zetu hutufanya tuwahukumu watu. Unamtazama yule anayeabudu tofauti, anayelea watoto tofauti, asiyejua lugha ya imani kama unavyoijua wewe, na ndani kabisa unahisi wewe ni msafi zaidi. Hiyo ndiyo mikono isiyonawa ya kweli. Leo, kabla ya kulala, andika kwenye karatasi desturi moja ya kidini unayoifanya, kisha jiulize kwa sauti: "Je, nikikosa hii, Mungu bado ananipenda vilevile?" Na ujibu kwa sauti pia.

Muktadha

Mafarisayo waliotajwa hawakuwa wa kijiji cha karibu. Marko anasema walitokea Yerusalemu, kilomita zaidi ya mia moja kutoka Galilaya. Hii ni ujumbe rasmi, aina ya ukaguzi kutoka makao makuu ya dini. Yesu alikuwa amekuwa akivuta makutano, akiponya siku ya Sabato, akigusa wenye ukoma. Viongozi walikuwa na haki na wajibu wa kuchunguza. Na mazingira yao yalikuwa magumu: taifa chini ya utawala wa Kirumi, Hekalu likiwa na askari wa kigeni karibu, utamaduni wa kipagani ukisukuma kila upande. Katika hali kama hiyo, desturi ndogo za kila siku zilikuwa ukuta wa kuhifadhi utambulisho. Ndiyo maana Marko anahitaji kueleza: wasomaji wake Warumi hawangeelewa kwa nini mtu anakasirika kwa sababu ya chakula kisichonawiwa mikono.

Mhusika Mkuu

Katika mstari huu mhusika si mtu mmoja bali kundi, na Marko anawachora kwa huruma fulani. Hawa si wanafiki wa kuzaliwa. Ni watu waliorithi kitu kitakatifu na kuamua kukilinda kwa gharama yoyote. Lakini hofu ya kupoteza huzaa udhibiti, na udhibiti huzaa sheria ndogo ndogo, na sheria hizo hatimaye hujichukulia nafasi ya Mungu. Uchungu wa kweli ni kwamba hawajui. Wanadhani wanamtumikia. Yesu hawaiti wavivu wala wasioamini; anawaita watu ambao midomo yao iko mahali sahihi na mioyo iko mbali. Hiyo ni hali ya kutisha zaidi kuliko kukufuru waziwazi, kwa sababu haina dalili za nje. Ni mtu anayeweza kunawa mikono maisha yake yote na kamwe asiguswe moyoni.

Maandiko Mengine

Yesu mwenyewe anatupa kiunganishi cha kwanza: Isaya 29, ambapo Mungu analalamikia ibada iliyokuwa imekuwa tabia tu, "wakifundisha sheria za wanadamu kama mapokeo yao." Isaya hakuwa anapinga ibada bali uhai uliotoweka ndani yake. Kiunganishi cha pili kinakuja mwishoni mwa sura hii: mwanamke Mfoeniki ambaye hana mapokeo yoyote, hana ukoo sahihi, hana mikono iliyonawa kwa utaratibu wa wazee, lakini anapokea kile ambacho wataalamu wa sheria wamekikosa. Marko ameweka hadithi hizo mbili karibu kwa makusudi. Mikono safi haikumleta mtu yeyote kwa Yesu. Imani ya mwanamke mwenye njaa ilimleta.

Tafakari

Ni ipi desturi yako ya kiroho ambayo, kama ingeondolewa kesho, ingetikisa amani yako na Mungu zaidi kuliko inavyopaswa?

Unapomtazama mtu anayeabudu kwa namna tofauti na yako, ni hisia gani ya kwanza inayoinuka moyoni mwako, na hiyo inasema nini juu ya kile ulichokishika kwa nguvu?