Hesabu 6

Maandiko

Bwana anampa Musa sheria ya nadhiri ya kipekee: mwanamume au mwanamke yeyote anayetaka kujitenga kwa ajili ya Bwana ataacha divai na kila kitokanacho na mzabibu, hataruhusu wembe kupita kichwani mwake, na hatakaribia maiti hata iwe ya baba au mama yake. Ikitokea mtu afa ghafla karibu naye, siku zote zilizopita hazihesabiwi tena; lazima anyoe kichwa, alete njiwa na kondoo, na aanze upya. Nadhiri inapotimia, analeta sadaka za kuteketezwa, za dhambi na za amani, ananyoa nywele zake na kuzichoma katika moto ulio chini ya sadaka ya amani, kisha anaweza kunywa divai tena. Sura inafungwa kwa maneno mengine kabisa: Haruni na wanawe wanaagizwa kuwabariki wana wa Israeli kwa maneno matatu ya nuru, neema na amani, na Bwana anasema kuwa hivyo ndivyo jina lake linavyowekwa juu ya watu wake.

Kiini

Jambo la kwanza la kushangaza ni nani anayeruhusiwa kuingia katika utakatifu huu: "mume au mke." Si kuhani, si Mlawi, si mzaliwa wa kwanza. Mtu wa kawaida, mwenye shamba na watoto na majirani, anaweza kujiweka wakfu kwa Bwana kwa muda. Mungu hafungi ukaribu wake ndani ya ukoo mmoja. Lakini sura hii pia inatuonyesha uzito wa utakatifu wa kibinadamu: unavunjika kirahisi. Maiti moja isiyotazamiwa, tukio moja ambalo mnadhiri hakulisababisha wala hakuliweza, na siku zote "hazitahesabiwi." Hicho ni kioo kikali. Kujitolea kwetu ni halisi, lakini ni dhaifu, na daima kunahitaji damu ya upatanisho. Ndiyo maana sura haiishii kwa nadhiri ya mwanadamu bali kwa baraka ya Mungu. Baada ya maneno yote ya "asinywe, asinyoe, asikaribie," sauti ya mwisho ni ya Mungu akitoa, si ya mwanadamu akijizuia: nuru, neema, amani, na jina lake juu yetu.

Uzi wa Dhahabu

Nadhiri hii inaacha kivuli kirefu katika Maandiko. Samsoni na Samweli wanawekwa chini yake tangu tumboni, na baadaye Yohana Mbatizaji anasimama katika mstari huo huo. Lakini Yesu hakuwa mnadhiri. Alikunywa divai, aligusa maiti ya binti Yairo, alishika jeneza la kijana wa Naini. Na hapo ndipo tofauti inapong'aa: mnadhiri anapokaribia mfu ananajisika na kupoteza siku zake zote, lakini Kristo anapogusa mfu, mfu anafufuka. Utakatifu wake si ule unaolindwa kwa kujitenga; ni ule unaosonga mbele na kushinda unajisi. Hata hivyo, usiku wa mwisho aliweka nadhiri ya namna ya mnadhiri: hatakunywa tena uzao wa mzabibu hadi anywe mpya katika ufalme wa Baba yake (Mathayo 26:29). Alijitenga kwa ajili yetu, akakamilisha siku zake msalabani, na kikombe kinachomsubiri ni cha karamu ya ufalme.

Kioo

Sura hii inagusa kitu kinachotusumbua kimya kimya: hamu ya kujithibitishia kwamba tumejitolea kweli. Tunaweka nadhiri zetu za kisasa, mfungo, ratiba ya maombi ya asubuhi, ahadi ya kuachana na kitu fulani. Kisha maisha yanaingilia. Mgonjwa anahitaji usiku kucha, mradi kazini unavuruga kila kitu, msiba unatokea ghafla kama ule wa mstari wa tisa, na tunajikuta tumeanguka mahali ambapo hatukuchagua kuanguka. Sauti ya ndani inasema: umeanza upya mara ngapi sasa? Lakini angalia jinsi Mungu anavyoshughulikia kuvunjika huko. Hasemi "umeshindwa, achana nayo." Anaandaa njiwa, kondoo, na njia ya kurudi. Leo, kabla ya jua kuzama, sema kwa sauti maneno ya mstari wa 24 hadi 26 juu ya mtu mmoja unayemjua anayehisi ameshindwa: taja jina lake, kisha useme baraka hiyo kwa ajili yake.

Undani

Nywele zilizochomwa. Mnadhiri anapomaliza, hanyoi nywele zake tu na kuziacha zianguke chini; ananyoa na kuziweka "kwa moto ulio chini ya sadaka ya amani." Zile nywele ndizo zilikuwa alama inayoonekana ya wakfu wake, ishara ambayo kila jirani aliisoma kwa macho. Sasa alama hiyo inakwenda motoni pamoja na sadaka. Yaani, hata ushuhuda wa kujitolea kwake mwenyewe hauwekwi jumba la kumbukumbu; unarudishwa kwa Mungu ndani ya moto wa sadaka. Hakuna nafasi ya kubeba nywele zile kama nishani. Hapa Agano la Kale linatufundisha kitu ambacho tunasahau kirahisi: hata utakatifu wetu wa kweli hauwezi kusimama peke yake mbele za Mungu. Unahitaji kuwekwa juu ya sadaka nyingine, na kule kunateketea, ili kile kinachobaki kiwe harufu nzuri.

Muktadha

Tuko Sinai, kambi imepangwa duara kuzunguka hema ya kukutania, na sura zilizotangulia zilihusu kuwaondoa wenye unajisi nje ya kambi. Israeli inajifunza kwamba Mungu mtakatifu anaishi katikati ya watu wasio watakatifu, na hilo ni jambo la hatari. Ukuhani ni wa ukoo wa Haruni pekee; mtu wa kawaida hana ufikiaji wa madhabahu. Katika ulimwengu wa kilimo ambapo mzabibu ulikuwa utajiri, furaha na sherehe, kuacha divai na hata zabibu kavu ilikuwa kujitoa hadharani katika starehe halali. Nywele ndefu kwa mwanamume zilivuta macho, zikamweka alama. Na kwa kuwa mwanamke pia anatajwa, mlango unafunguliwa kwa wale ambao mfumo wa ukoo uliwaacha pembeni. Nadhiri hii ilikuwa demokrasia ya utakatifu, ya muda, lakini halisi.

Mhusika Mkuu

Mhusika mkuu hapa si mnadhiri bali ni Bwana anayezungumza mstari wa kwanza na wa mwisho. Mungu huyu ni mwenye madai makali: siku zilizonajisika hazihesabiwi, ahadi lazima itimizwe, damu lazima imwagike. Lakini ni Mungu yule yule anayemaliza sura kwa maneno matatu ambayo hayadai chochote. "Awabariki na kuwatunza… awaangazie nuru ya uso wake… awape amani." Uso, si mgongo. Mungu anayewatazama watu wake ana macho ya neema, si ya ukaguzi. Na kisha anaeleza maana ya yote: "wanaweza kuwapa jina langu wana wa Israeli." Kile ambacho mnadhiri alijaribu kupata kwa kujitenga miezi kadhaa, Mungu anakitoa bure kwa kuweka jina lake juu ya taifa zima. Jina hilo hatimaye litavaliwa na Mmoja anayeitwa Immanueli, na kupitia kwake kuwekwa juu yetu sisi.

Tafakari

Ni nadhiri gani niliyowahi kuweka mbele za Mungu ambayo ilivunjika, na je, ninaishi bado chini ya hukumu yake au chini ya baraka ya mstari wa 24?

Nywele zangu za kujitolea, yaani kile ninachotamani watu wakione katika imani yangu, niko tayari kukiweka katika moto wa sadaka ya Kristo badala ya kukibeba kama nishani?