Zaburi 90

Maandiko

Ni sala ya mtu anayesimama katikati ya jangwa la kaburi, akihesabu miaka inayoyeyuka. Mwombaji anaanza kwa jambo moja lisilotikisika: "Bwana, wewe umekuwa kimbilio letu vizazi vyote," Mungu aliyekuwepo kabla milima haijaumbwa. Kisha anageukia upande mwingine wa picha: mwanadamu anarudishwa mavumbini kwa neno moja, anafagiliwa kama mafuriko, anachipuka asubuhi kama majani na jioni anakauka. Miaka sabini, labda themanini, na hiyo mizuri yenyewe imetiwa alama ya taabu na huzuni. Sababu haifichwi: dhambi zetu zilizofichika zimewekwa wazi katika nuru ya uwepo wa Mungu. Lakini sala haiishii hapo. Inaomba kitu kisichotarajiwa: si maisha marefu zaidi, bali hekima ya kuhesabu siku, rehema ya Mungu kugeuka, furaha ya asubuhi inayolingana na miaka ya mateso, na kazi ya mikono yetu ifanikishwe.

Kiini

Zaburi hii inaweka mambo mawili yasiyoweza kupatanishwa kwa urahisi upande kwa upande: umilele wa Mungu na uharaka wa kufa kwetu. Kwa Mungu, "miaka elfu machoni pako ni kama jana ipitapo"; kwetu, miaka sabini ndio kikomo, na sehemu kubwa yake ni taabu. Jambo linaloumiza ni kwamba mwombaji hakubali kuita hili bahati mbaya tu. Anaunganisha ufupi wa maisha na ghadhabu ya Mungu juu ya dhambi iliyowekwa wazi mbele ya uso wake. Hakuna mahali pa kujificha katika nuru hiyo. Na hapo ndipo kiini kinapong'aa: yule yule ambaye ghadhabu yake inatuogopesha ndiye anayeitwa "kimbilio letu." Tumaini halipatikani kwa kumkwepa Mungu, bali kwa kumkimbilia. Ndiyo maana ombi kuu si kuongezewa miaka, bali "utufundishe sisi kuyafikiria maisha yetu ili kwamba tuweze kuishi kwa hekima." Uzima mfupi uliojaa uaminifu wa agano lake ni bora kuliko umri mrefu bila yeye.

Uzi Mkuu

Neno "rudi, ewe uzao wa mwanadmu" linarudisha msomaji hadi bustanini, pale mwanadamu alipoambiwa atarudi mavumbini alikotoka. Zaburi hii inaishi ndani ya kivuli cha hukumu ile ya kwanza, na haijifanyi kuwa hali ni nyingine. Lakini ombi la mstari wa kumi na nne linafungua mlango: "ututosheleze sisi wakati wa asubuhi kwa uaminifu wa agano lako." Asubuhi hapa ni zaidi ya alfajiri ya kesho. Ni tumaini kwamba baada ya usiku wa ghadhabu kuna mwanga usiokauka jioni. Injili inasema jina la asubuhi hiyo: Kristo, ambaye naye alihesabiwa siku chache, alionja ghadhabu tuliyoiogopa, na akatoka kaburini asubuhi na mapema. Ndani yake ombi la Zaburi 90 halikai kama matumaini tu; linakuwa ahadi.

Kioo

Zaburi hii inagusa mahali ambapo hatupendi kuguswa: kalenda. Unajua umri wako, unajua wazazi wako wanavyozeeka, unajua mgongo unavyouma tofauti na miaka kumi iliyopita. Tunajibu vipi? Kwa kujaza ratiba, kwa kujenga jina kazini, kwa kuahirisha mazungumzo magumu hadi "wakati mzuri" ambao huja mara chache. Mwombaji haombi miaka zaidi; anaomba akili ya kuhesabu ile aliyo nayo. Hiyo ndiyo hekima: kujua kuwa maisha ni mafupi kunabadilisha kile unachofanya na jioni yako, na jinsi unavyosamehe haraka. Leo, chukua karatasi, andika mwaka wako wa kuzaliwa na hesabu ni miaka mingapi imebaki hadi ufike sabini. Andika idadi hiyo kwa nambari kubwa, kisha sentensi moja: kitu kimoja unachotaka kifanyike kabla ya hapo. Kisha ombea kwa sauti.

Muktadha

Fikiria kambi ya hema jangwani. Hakuna nyumba ya mawe, hakuna shamba lililorithiwa, hakuna kaburi la babu unaloweza kutembelea. Kila asubuhi mavumbi, kila jioni upepo, na mara kwa mara kilima kidogo cha mawe pembeni ya njia: kaburi jipya la mtu wa kizazi kilichoahidiwa kwamba hakitaingia nchi. Kizazi kizima kikifa polepole kwa miaka arobaini, wazee wakihesabiwa mmoja baada ya mwingine. Katika ulimwengu wa wakati ule, hadhi ya mtu ilikuwa katika ardhi yake na jina la ukoo wake. Watu hawa hawakuwa na kimoja wala kingine. Ndiyo maana mstari wa kwanza ni wa kushtua: kimbilio lao, makao yao, si mahali bali ni Mungu mwenyewe. Waliokosa nchi walikuwa na Yahwe, na hilo pekee lilishikilia vizazi vyote.

Maandiko Mengine

Mwanzo 3 inaweka msingi wa mstari wa tatu: mavumbi ni asili yetu na ni mwisho wetu, na Zaburi hii inaishi ndani ya hukumu hiyo bila kujifariji kwa uongo. Ndiyo maana ninaiweka hapa; bila Mwanzo, mstari huu unaonekana kama huzuni tu, kumbe ni theolojia. Upande mwingine, Petro wa Pili anachukua sentensi ya siku elfu kama jana ipitapo na kuigeuza kuwa faraja: kuchelewa kwa Mungu si uzembe bali ni uvumilivu wake. Nimeitaja kwa sababu inaonyesha jinsi maneno yale yale yanavyoweza kufanya kazi mbili. Kwa mwanadamu anayekufa, umilele wa Mungu ni tishio. Kwa mwanadamu anayemwamini Mungu huyo, umilele ule ni ulinzi.

Swali

Kama ghadhabu ya Mungu ndiyo sababu ya ufupi wa maisha yetu, kwa nini watoto wanakufa na wakatili wanaishi hadi tisini? Zaburi haijibu. Mwombaji anauliza "Mpaka lini itakuwa hivi?" na hakuna sauti inayojibu kutoka mbinguni ndani ya sala hii. Anaomba tu Mungu ageuke. Nadhani ni muhimu kutosaka jibu jepesi hapa. Zaburi hii haitoi mfumo wa kuelezea kila kifo; inatoa lugha ya kuomba katikati ya vifo visivyoeleweka. Na inaishia si kwa maelezo bali kwa ombi la neema na kazi ya mikono ifanikishwe, yaani ombi kwamba maisha haya mafupi yasiwe bure. Mara nyingi hicho ndicho tunachopewa: si ufafanuzi, bali Mungu wa kumkimbilia.

Tafakari

Kama ungejua kwa hakika kuwa umebakiza miaka kumi, ni jambo gani ungeacha kufanya kesho asubuhi, na ni jambo gani ungeanza?

"Fanikisha kazi za mikono yetu" ni ombi la nani anayejua kazi yake inaweza kupotea. Ni kazi gani ya mikono yako unayotamani idumu kuliko wewe, na kwa nini?