2 Wakorintho 1

Maandiko

Paulo anaanza barua hii kwa kumsifu Mungu kama "Baba wa rehema na Mungu wa faraja yote," akieleza kwamba faraja anayopokea katika mateso si mali yake binafsi bali amana anayopaswa kuwapa wengine. Anakiri kwamba huko Asia alionewa "zaidi ya vile tuwezavyo kubeba," hata akakata tamaa ya kuishi, ili asijiwekee tumaini mwenyewe bali kwa "Mungu afufuaye wafu." Kisha anajitetea kuhusu safari aliyoahidi lakini hakuifanya: shutuma kwamba ni mtu wa "ndiyo" na "hapana" kwa wakati mmoja. Jibu lake halianzii kwake, linaanzia kwa Kristo, ambaye katika yeye ahadi zote za Mungu ni "Ndiyo." Anafunga kwa kusema hakuja Korintho ili asiwalemee, kwa sababu hajaitwa kudhibiti imani yao bali kushirikiana nao kwa furaha yao.

Kiini

Kiini cha sura hii ni uaminifu wa Mungu unaothibitishwa mahali pasipotarajiwa: katika mtume aliyevunjika na kwenye ahadi iliyoonekana kuvunjwa. Paulo hajibu tuhuma ya kutokuwa na msimamo kwa kujitetea kwa hoja za kibinadamu. Anageuza mazungumzo yote: swali si kama Paulo ni mtu wa kuaminika, ni kama Mungu ni wa kuaminika. Na jibu ni Kristo, ambaye "wakati wote ni 'Ndiyo.'" Hapa Paulo anatuonyesha kitu kigumu na cha kufariji kwa wakati mmoja: tabia ya Mungu haipimwi kwa jinsi mipango yetu inavyotimia, bali kwa kile Mungu alilolisema na kulilitimiza katika Mwanawe. Faraja, kwa hiyo, si hisia nzuri inayofuta maumivu; ni uwepo wa Mungu ndani ya maumivu, unaotoka kwa yule aliyeshuka hadi chini ya mauti.

Uzi wa Wokovu

Mstari wa 20 ni moyo wa Biblia yote katika sentensi moja: "ahadi zote za Mungu ni 'Ndiyo' katika yeye." Ahadi kwa Abrahamu, nchi iliyoahidiwa, kiti cha Daudi kisichoanguka, agano jipya la Yeremia lililoandikwa mioyoni, Roho aliyeahidiwa kwa Yoeli: hakuna lolote la haya linalotimia nje ya Kristo. Hiyo inaeleza pia mstari wa 5, kwamba "mateso ya Kristo huongezeka kwa ajili yetu." Paulo haongezi chochote kwenye msalaba; anasema maisha ya mtume yameingizwa katika mtindo wa Kristo, kufa kisha kufufuliwa. Ndiyo sababu mstari wa 9 unamwita Mungu "afufuaye wafu." Pale Asia, Paulo aliishi kwa mwili wake kile ambacho injili yake inatangaza: kwamba Mungu hufanya kazi kutoka kaburini kuelekea uzima, na huo ndio uzi unaopita katika Maandiko yote.

Kioo

Sura hii inagusa mahali tunapojidanganya zaidi: tumaini letu kwa uwezo wetu wenyewe. Tunajenga maisha juu ya mambo yanayoshikika, afya inayotabirika, kazi yenye mshahara wa kila mwezi, uwezo wetu wa kupanga. Paulo anasema mzigo uliomzidi uwezo ulikuwa na kazi moja: "ilikuwa ni kutufanya sisi tusiweke tumaini juu yetu wenyewe." Hiyo inachoma, kwa sababu sisi tunaomba Mungu atuondolee mzigo, hatuombi atufundishe. Na kuna kioo cha pili: wengi wetu tunapenda kudhibiti imani ya wengine, mwanamke wake, kijana wetu, kikundi tunachokiongoza. Paulo anakataa hilo wazi, "tunafanya pamoja nanyi kwa ajili ya furaha yenu." Leo, chukua dakika chache: andika kwenye karatasi jina la mtu mmoja anayepitia mateso kama yako, kisha mpigie simu na mwambie kwa maneno yako mwenyewe faraja ile Mungu alikupa wewe.

Mwangwi wa Maandiko Mengine

Mstari wa 9 unasikika kama Zaburi 130, kilio kutoka vilindini, lakini Paulo anaongeza kitu ambacho mwimbaji wa zaburi aliliona kwa mbali tu: Mungu anayeokoa ni "afufuaye wafu." Ufufuo wa Yesu unabadilisha maana ya kila kilio cha kukata tamaa katika Biblia; sasa vilindi vina chini yenye msingi. Na mstari wa 20 unapata mwangwi wake katika Warumi 15, pale Paulo anaposema Kristo amekuwa mtumishi ili kuthibitisha ahadi zilizotolewa kwa baba zetu. Yaani: Agano la Kale haliishi likiwa limekatika; linaishia kwa "Amina" inayosemwa kwa mdomo wa Kanisa, "kupitia yeye tunasema 'Amina' kwa utukufu wa Mungu." Kila mara tunaposema "Amina" kanisani, tunakiri kwamba Mungu hajarudisha neno lake nyuma.

Swali Gumu

Kama ahadi zote za Mungu ni "Ndiyo" katika Kristo, kwa nini Paulo mwenyewe alikosa kutimiza ahadi yake ndogo ya kuja Korintho? Na kwa nini yule aliyekuwa na "Ndiyo" ya Mungu moyoni alionewa hadi kukosa tumaini la kuishi? Paulo hajaribu kulainisha hili. Hasemi mateso yalikuwa madogo, wala hasemi alielewa sababu yake. Anasema tu lililotokea moyoni mwake: aliacha kujitegemea. Tunabaki na pengo ambalo Maandiko hayalifungi: "Ndiyo" ya Mungu si ahadi kwamba mipango yetu itafanikiwa, wala kwamba maumivu yatapunguzwa. Ni ahadi kwamba Mungu mwenyewe hatakuwa "hapana" kwetu, hata siku tunapoiona kifo mbele yetu. Hiyo ni kidogo kuliko tunavyotaka, na ni zaidi ya kile kingine chochote tunaweza kukipata.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wakorintho walikuwa watu wa jiji la biashara, bandari mbili, utajiri wa haraka, na ladha kubwa ya wasemaji wenye uwezo. Katika utamaduni ule, mtu aliyefungwa, aliyepigwa, aliyeshindwa kutimiza safari aliyoitangaza alikuwa mtu wa kudharauliwa; heshima ilipimwa kwa mafanikio yanayoonekana. Walipoambiwa kwamba mtume wao alionewa "zaidi ya vile tuwezavyo kubeba," wengine waliona uthibitisho kwamba Paulo si mtu mzito. Ndiyo sababu anaanza barua kwa kumsifu Mungu kabla ya kujitetea: anawaalika kupima mambo kwa kipimo kingine kabisa, kipimo cha msalaba. Kwa masikio yao, maneno "aliweka muhuri juu yetu" yalikuwa na uzito wa kibiashara: muhuri wa mmiliki kwenye mzigo wa meli. Mungu ameweka muhuri wake juu ya watu wanaoonekana kuvunjika.

Tafakari

Faraja ipi uliyopokea kutoka kwa Mungu katika mwaka uliopita ambayo bado hujampa mtu mwingine?

Ni wapi unamtaka Mungu aseme "Ndiyo" kwa mipango yako, badala ya kukubali "Ndiyo" aliyokwisha kuisema katika Kristo?