1 Mga Cronica 29

Ang Teksto

Sa huling pagtitipon ng kaniyang paghahari, hinarap ni David ang buong kapulungan ng Israel at ipinaalam na si Solomon, bata pa at walang karanasan, ang itatalaga ng Diyos upang itayo ang templo. Inilatag niya ang lahat ng kaniyang naipon, dinagdagan pa ng sariling kayamanan, at hinamon ang mga pinuno: "Sino pa ang nais magbigay kay Yahweh ngayon at ibigay ang kaniyang sarili sa kaniya?" Kusang-loob silang nagbigay, at sumabog ang panalangin ni David sa papuri, na sinundan ng mga handog, ng pangalawang pagkilala kay Solomon bilang hari, at ng tahimik na ulat ng kamatayan ni David.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamatinding linya sa buong kabanata ay hindi ang bilang ng mga talento kundi ang pag-amin ni David: "Totoong galing sa iyo ang lahat ng mga bagay at ibinabalik lamang namin sa iyo kung ano ang sa iyo." Ito ang pumuputol sa ugat ng relihiyosong pagmamalaki. Walang naibibigay ang tao sa Diyos na hindi muna niya tinanggap. Ang pagbibigay ay hindi transaksyon kundi pagkilala. At pansinin ang hinihingi ng Diyos sa likod ng ginto: "iyong sinusuri ang puso at nalulugod sa katuwiran." Ang mga metal ay sinusukat ng timbangan; ang nagbibigay ay sinusukat ng ibang instrumento. Dito nagsasalubong ang kasaganaan at ang kababaang-loob nang hindi nagkakanselahan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang mas naunang eksena na umaalingawngaw dito. Una, ang Exodo 35, nang maghandog ang Israel para sa tabernakulo nang kusang-loob hanggang sa kailangan na silang pigilan. Ang kuwento ng templo ay sinadyang isulat bilang kapatid ng kuwento ng tolda: iisa ang Diyos na nananahan sa gitna ng bayan, at laging kusa ang tugon ng puso. Pangalawa, ang pangako kay David sa 2 Samuel 7, na ang kaniyang anak ang magtatayo ng bahay para sa pangalan ng Diyos. Kaya nang sabihin ng talata 23 na "umupo si Solomon sa trono ni Yahweh," hindi iyon papuri sa isang dinastiya kundi pahayag na ang trono sa Jerusalem ay hiram, hindi pag-aari. Ang linyang iyon ay nakabukas na bintana: may darating pang Anak ni David na uupo roon nang hindi humihiram, at ang itatayo niyang templo ay ang kaniyang sariling katawan.

Ang Salamin

Ang pinakamayamang tao sa Israel ang nagsabing "kami ay mga dayuhan at mga manlalakbay sa iyong harapan." Si Abraham ang unang gumamit ng salitang iyon tungkol sa sarili nang bumili siya ng libingan para kay Sara; sa Hebreo 11 ito ang naging pangalan ng lahat ng tunay na nananampalataya. Ganito: ang pinakamatatag mong ari-arian, ang bahay na binabayaran mo pa, ang posisyong pinaghirapan mo ng dalawampung taon, ang katawan na inaalagaan mo, lahat iyon ay hawak mo bilang bisita. "Tulad ng isang anino ang aming mga araw sa mundo." Hindi ito pagmamaliit sa buhay; ito ang nagpapalaya kay David upang ibuhos ang ginto nang hindi nanghihinayang. Ang mahigpit mong hawak ay madalas hindi pag-ibig kundi takot.

Ngayong araw: pumili ng isang bagay na iniingatan mo nang mahigpit, isulat ang pangalan nito sa papel, at ipanalangin nang malakas ang talata 14, "Totoong galing sa iyo ang lahat ng mga bagay."

Ang Tanong

Ipinanalangin ni David para kay Solomon ang "buong pusong pagnanais na sundin ang iyong mga kautusan." Alam natin ang kahihinatnan: sa 1 Hari 11 hindi na buo ang puso ni Solomon, hinati siya ng kaniyang mga asawa at ng kaniyang mga dios-diosan. Kaya hindi sinagot ang panalangin? Hindi madali ang pag-amin, pero hindi ipinangako ng Diyos na gagawin niyang robot ang anak ng isang matuwid na ama. Ang mga anak natin ay hindi minamana ang ating pananampalataya na parang mga kagamitang tanso. Ang Cronica ay isinulat nang matagal nang bumagsak ang templo, at alam ng may-akda iyon. Ang pananatili ng panalanging ito sa teksto, kahit alam ang wakas, ay paalala na ang mga tapat na panalangin ay hindi nabubura ng mga nabigong henerasyon. Hinihintay pa rin nito ang Hari na may buong puso.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga nakabalik mula sa Babilonia, nasa isang Jerusalem na may maliit at kaawa-awang templo, walang hari, walang ginto mula Ofir, nasa ilalim ng Persia. Binabasa nila ang listahan ng mga talento at libu-libong hayop na inihandog hindi bilang pagyayabang kundi bilang pagkilala: ganito pala kaganda ang pinagmulan ng aming pagsamba. At ang pinakamahalagang narinig nila ay ito: ang kusang-loob na puso ang nagsimula ng lahat, hindi ang kaban ng hari. Wala silang hari, pero mayroon silang puso. Kaya ang talata 5 ay hindi makasaysayang tala lamang para sa kanila kundi imbitasyon sa kasalukuyan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si David dito ay isang matandang lalaking kumakanta sa gitna ng kaniyang sariling pagtatapos. Alam niyang hindi siya ang magtatayo; inihanda niya ang mga bato para sa gusaling hindi niya makikita. Walang kapaitan sa talata 3, "dahil sa aking kagalakan sa tahanan ng aking Diyos." Ito ang pinakamalinis na bersyon ng lalaking ito: hindi ang mandirigma, hindi ang nagkasala kay Uria, kundi ang hari na nagpupuri sa Diyos na nagbibigay ng kayamanan at karangalan sa iba. Ang Cronica ay tahimik tungkol sa kaniyang mga pagkakasala, hindi dahil kinalimutan, kundi dahil gusto niyang ipakita kung saan humahantong ang biyaya: sa isang tao na masayang nagbibigay-daan.

Pagninilay

Alin sa mga hawak ko ngayon ang itinuturing kong pag-aari, gayong bisita lang ako rito?

Ano ang inihahanda ko para sa isang bagay na hindi ko na makikita, at bakit ko iyon ginagawa?