1 Corinto 16

Ang Teksto

Sa dulo ng isang mahaba at madalas na masakit na sulat, bumaling si Pablo sa mga praktikal na bagay: isang koleksiyon para sa mga mananampalataya sa Jerusalem, ang kaniyang mga plano sa paglalakbay, ang pagdating ni Timoteo, ang katigasan ni Apolos, at ang mga huling pagbati. Pagkatapos, kinuha niya ang panulat mismo mula sa kaniyang eskriba at isinulat ang huling mga salita sa sariling kamay: sumpa sa mga hindi umiibig sa Panginoon, panalangin na dumating siya, at biyaya para sa lahat.

Ang Puso

Nakikita natin dito ang isang apostol na hindi nakalutang sa mga abstraktong doktrina. Isinulat niya ang tungkol sa pera, sa mga petsa ng biyahe, sa mga tao na may pangalan. Ito ang natatangi ng Kristiyanong pananampalataya: ang biyaya na ipinaglaban sa unang labinlimang kabanata ay nagkakalaman sa isang koleksiyon sa unang araw ng linggo, sa pagtanggap ng isang batang lingkod, sa pagsuko ng oras para sa kapatid na dumaraan. Ang pag-ibig na "sa lahat ninyong ginagawa" ay hindi damdamin kundi paraan ng pamumuhay na nakikita sa kalendaryo, sa pitaka, at sa listahan ng mga pangalan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang koleksiyon para sa Jerusalem ay hindi lamang tulong pangkawanggawa. Ang mga bagong iglesia ng mga Hentil ay nagpapadala ng pera pabalik sa lungsod kung saan nagsimula ang lahat, sa mga Judiong mananampalataya na naghihirap. Ang dating pagkakahati sa pagitan ng Judio at Griyego ay tinatawid ng mga barya sa isang lalagyan. Dito nakikita ang pusod ng ebanghelyo: si Cristo na nagpapaisa ng malayo at pinapalapit ang malayo. At sa huli, sa Aramaic pa, sumigaw si Pablo: "Marana tha," "Aming Panginoon, pumarito ka na." Ang buong kasaysayan ng pagliligtas ay nakasalalay sa hiling na iyon.

Ang Salamin

Basahin muli ang taludtod 2. Sa unang araw ng linggo, magtabi ka ng anumang bagay. Hindi ito hinahayaan sa init ng sandali o sa mood ng pagsamba. Ito ay disiplina, kalkuladong bagay, nakasulat sa iyong badyet bago pa dumating ang pangangailangan. Nagagrating tayo dahil gusto natin ang biyaya na hindi nagkakalaman. Pero tanungin natin ang sarili: sino ang tumatanggap sa mga Timoteo sa ating iglesia, ang mga bata na natatakot pa, ginagawa ang gawain ng Panginoon ngunit madaling hamakin? Sino ang kinikilala natin bilang mga Estefanas, tahimik na naglilingkod, nang walang platform? At ang pinakamatalim: umiibig ba tayo sa Panginoon, o ginagamit lang natin siya?

Ang Larawan

Ang mga Corintio ay isang iglesia sa lungsod ng kalakalan, mayaman, may edukasyon, mahilig sa mga bantog na guro. Nakarinig sila ng labinlimang kabanata tungkol sa dibisyon, imoralidad, kalituhan sa Hapunan ng Panginoon, at ang katotohanan ng pagkabuhay-muli. At ngayon, isang liham para sa mga taga-Jerusalem. Para sa kanila, ang Jerusalem ay malayo, kultura ng mga Judio na iba sa kanila. Nang marinig nilang ipinapadala ng mga taga-Macedonia, na mas mahirap kaysa sa kanila, ang kanilang bahagi, may kirot ng kahihiyan. At nang marinig nila ang huling mga salita sa kamay ni Pablo mismo, alam nilang totoo ang sulat na ito, walang panloloko.

Ang Tanong

Ang taludtod 22 ay nakakabahala: "Kung sinuman ang hindi umiibig sa Panginoon, sumakaniya ang sumpa." Bakit ganito ang isasara ng isang sulat na puno ng biyaya at pag-ibig? Hindi natin dapat palambutin ito. Naiintindihan ni Pablo na ang pananampalataya ay hindi neutral na posisyon. Kung ang Panginoon ni Pablo ay ang totoong Panginoon, kung siya nga ay nabuhay mula sa mga patay gaya ng sinabi sa kabanata 15, kung gayon ang hindi pag-ibig sa kaniya ay hindi personal na pagpipilian lamang. Ito ay isang paninindigan sa harap ng buhay mismo. Ang "Marana tha" na kasunod ay lumalambot ng bigat: hindi tayo ang huhukom, siya ang darating. Ngunit siya ay darating.

Ang Interteksto

Ang koleksiyon para sa Jerusalem ay tinutukoy rin sa Roma 15, kung saan sinabi ni Pablo na kung ang mga Hentil ay nakibahagi sa espirituwal na yaman ng mga Judio, dapat silang tumulong sa materyal na pangangailangan. Ang taludtod 13, "maging matatag sa pananampalataya, kumilos gaya ng mga lalaki, maging malakas," ay umaalingawngaw sa mga salita kay Josue nang siya ay tumayo sa pinto ng Lupang Pangako. Sa parehong sitwasyon, may pintuang bukas, ngunit may maraming kaaway rin, gaya ng sinasabi ni Pablo tungkol sa Efeso sa taludtod 9. Ang pagsunod ay hindi kailanman nangangahulugan ng kawalan ng oposisyon.

Pagninilay

Nasaan sa iyong linggo, sa iyong badyet, sa iyong mga pakikipag-ugnayan, ang pag-ibig kay Cristo ay may nakikitang laman, at nasaan ito nananatiling salita lamang?

Sino ang mga Timoteo, Estefanas, at Apolos sa iyong iglesia ngayon, at paano mo sila kinikilala o hindi kinikilala?