Ano ang Pananampalataya Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang ina sa Antipolo na araw-araw pumapasok sa ospital para bantayan ang anak na may leukemia. Wala siyang pera, wala siyang katiyakan kung mabubuhay pa ang bata sa susunod na linggo, pero tuwing umaga, bago siya umalis ng bahay, bumubulong siya, "Panginoon, sa 'yo ako lulugar ngayon." Hindi siya sigurado sa kinabukasan. Sigurado siya sa Diyos na hindi niya nakikita. Iyan ba ang pananampalataya? O ito ba ay isang uri lang ng positibong pag-iisip na binalot natin ng relihiyosong pananalita?

Marami tayong ginagamit na salita nang hindi natin talaga alam ang kahulugan. Isa sa mga iyon ang "pananampalataya." Sasabihin ng iba, tiwala lang iyan. Sasabihin ng iba, sapat na basta naniniwala ka. Pero mas malalim ang itinuturo ng Bibliya. Sa gabay na ito, hahanapin natin kung ano ba talaga ang pananampalataya ayon sa Kasulatan, paano ito lumalago, at bakit ito ang gulugod ng tunay na buhay-Kristiyano.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang isinulat tungkol sa pananampalataya bilang "paniniwala." Iba ang pupuntahan natin dito. Ipapakita natin na ang pananampalataya sa Bibliya ay hindi isang damdamin, hindi isang teknik para makuha ang gusto mo, at hindi rin isang bulag na pagsang-ayon sa mga doktrina. Ang pananampalataya ay isang buhay na relasyon ng pagtitiwala sa isang buhay na Diyos, na nagpapakilos sa buong pagkatao mo. Hindi ito nagsisimula sa iyong lakas ng loob kundi sa katangian ng Diyos na iyong pinagkakatiwalaan. Ito ang lente na gagamitin natin habang binabaybay ang buong Kasulatan.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pananampalataya?

Simulan natin sa pinakamalinaw na paglalarawan sa buong Bibliya. Sinasabi sa Hebreo 11:1, "Ang pananampalataya ay pagtitiwala na mangyayari ang ating mga inaasahan, at katiyakan tungkol sa mga bagay na hindi nakikita." Pansinin ang dalawang salita: pagtitiwala at katiyakan. Ang pananampalataya ay hindi haka-haka. Hindi ito basta pag-asa na baka mangyari. Ito ay isang matibay na paninindigan sa isang bagay na totoo, kahit hindi pa ito nakikita ng mga mata.

Kaya nga ang pananampalataya ay hindi nagsisimula sa loob mo. Nagsisimula ito sa labas mo, sa isang salitang narinig mo. Malinaw ang sabi ng Roma 10:17, "Kaya't ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig, at ang pakikinig ay sa pamamagitan ng salita ni Cristo." Hindi mo maiisip-isip lang ang pananampalataya para sa sarili mo. Hindi ito produkto ng pagpupumilit. Ito ay tugon sa isang bagay na sinabi ng Diyos. Kapag narinig mo ang katotohanan tungkol kay Cristo, ang narinig na iyon ang nagbubunga ng tiwala sa loob mo.

Ang susunod na tanong: kanino galing ang pananampalatayang ito? Kung ito ay tugon ko, akin ba ito? Hindi ganoon kadali. Sabi sa Efeso 2:8-9, "Sapagkat sa biyaya kayo naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya, at ito'y hindi sa inyong sarili, ito'y kaloob ng Diyos; hindi sa pamamagitan ng mga gawa, upang walang sinumang magmayabang." Kahit ang pananampalataya mismo ay regalo. Hindi ito palo sa dibdib, hindi ito medalya. Kaya walang sinumang makapagsasabi, "Naligtas ako dahil malakas ang paniniwala ko." Ang tamang sagot ay, "Naligtas ako dahil sa awa ng Diyos na nagbigay sa akin ng kakayahan magtiwala."

Pero mag-ingat tayo. May mga taong nag-aakala na dahil regalo ang pananampalataya, wala na itong dapat na bunga. Diretso ang sagot ni Santiago sa Santiago 2:17, "Gayundin naman, ang pananampalataya, kung walang mga gawa, ay patay sa kanyang sarili." Hindi ibig sabihin nito na naliligtas tayo sa gawa. Ang ibig sabihin, kung tunay ang pananampalataya, kikilos ito. Ang buhay na puno ng tiwala sa Diyos ay hindi nananatiling nakaupo. Umiibig ito, nagpapatawad, nagbibigay, sumusunod.

Ang pananampalataya ay tugon, hindi produkto.

At may isa pang mukha ito: pang-araw-araw na paraan ng pamumuhay. Sabi sa 2 Corinto 5:7, "Sapagkat kami'y namumuhay sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng paningin." Hindi lang para sa sandali ng pagliligtas ang pananampalataya. Ito ang paraan ng paglalakad mo bawat araw, hanggang sa huling hininga mo. Sa pag-aaral pa lang natin sa mga talatang ito, tila ba nabuo na ang isang matibay na pundasyon: ang pananampalataya ay tugon sa salita ng Diyos, regalo ng biyaya, buhay na kumikilos, at ang lente kung paano tayo namumuhay.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung babaybayin mo ang Bibliya mula Genesis hanggang Pahayag, makikita mo na ang pananampalataya ang gulugod ng kuwento ng Diyos at ng kaniyang bayan. Sa Genesis 15, sinabihan ng Diyos si Abraham na magiging kasindami ng bituin ang kaniyang lahi. Wala pa siyang anak, matanda na siya, imposible na sa taong pag-iisip. Pero "sumampalataya siya sa Panginoon," at ibinilang iyon sa kaniya na katuwiran. Ito ang unang malaking larawan: ang pananampalataya ay pagtitiwala sa pangako ng Diyos kahit walang katibayan sa nakikita.

Sundan mo si Noe na nagtayo ng arka bago pa dumating ang tag-ulan. Si Moises na tumalikod sa palasyo ng Faraon para sumama sa isang alipin na bayan. Si Josue na naglakad sa palibot ng Jerico sa loob ng pitong araw. Sina Rut, Hanna, David, Daniel, ang tatlong kabataan sa hurno ng apoy. Kung babasahin mo ang buong Hebreo 11, makikita mo ang tinatawag na "hall of faith," ang mahabang listahan ng mga tao na hindi natanggap ang lahat ng pangako habang buhay pa sila, pero namuhay pa rin na parang totoo iyon.

Sa Lumang Tipan, ang pananampalataya ay palaging nakatuon sa mga pangako ng Diyos, at ang pinakamahalaga sa mga pangakong iyon ay ang darating na Mesiyas, ang binhi ni Abraham, ang anak ni David na maghahari magpakailanman. Kaya ang mga propeta, ang mga hari, ang mga karaniwang tao na tapat sa Diyos, silang lahat ay nakatingin sa isang bagay na hindi pa dumarating.

Nagbago ang lahat nang dumating si Jesus. Ang pananampalataya na dating nakatingin sa hinaharap ay ngayon nakatuon sa isang Persona na nasa harap na nila. Sa mga Ebanghelyo, patuloy na tinatanong ni Jesus ang kaniyang mga alagad: "Bakit kayo natatakot, kayong mga taong may kakaunting pananampalataya?" Pinuri niya ang pananampalataya ng isang senturyong Romano, ng isang babaing Kanaanea, ng isang babaing dumugo ng labindalawang taon. Ang pananampalataya ay naging pagtitingin, pagkapit, paglapit kay Cristo.

Nang mamatay at muling nabuhay si Jesus, ipinakilala ng mga apostol ang pananampalataya bilang pagsalig sa kaniyang natapos na gawa. Sa mga sulat ni Pablo, ang pananampalataya ang mekanismo kung paano tayo napapabilang sa katuwiran ni Cristo. Sa Santiago, ang pananampalataya ang pinagmumulan ng mga gawa ng pag-ibig. Sa Juan, ang pananampalataya ang daan tungo sa buhay na walang hanggan.

At sa Pahayag, sa dulo ng Bibliya, nakikita natin ang mga sumampalataya na nagtagumpay hindi dahil sa kanilang sariling lakas kundi dahil sa Kordero. Silang lahat ay dumaan sa matinding pagsubok, pero nanindigan sila hanggang wakas. Kaya ang buong Bibliya, mula Abraham hanggang sa huling martir sa Pahayag, ay isang kuwento ng mga taong naglakad sa pananampalataya kay Cristo, ang una at wakas ng kanilang pagtitiwala.

Mga karaniwang maling akala

Kailangan nating tiyakin ang mga bagay na madalas ipinagkakamali tungkol sa pananampalataya, dahil ang maling pananaw dito ay nagdudulot ng maraming pahirap sa mga tapat na naghahanap ng Diyos.

Una, ang pananampalataya ay hindi damdamin. Marami ang nag-aakala na kapag hindi na sila nakakaramdam ng "presensya ng Diyos" o "kagalakan sa panalangin," nawalan na sila ng pananampalataya. Kung ganoon, mahihina at pabagu-bago ang ating tiwala sa Diyos, dahil pabagu-bago rin ang ating damdamin. Pero ang pananampalataya ay nakaugat sa katangian ng Diyos, hindi sa kalagayan ng iyong puso sa umagang iyon. Sa mga gabing madilim, kapag walang naramdaman, kapag tila natutulog ang langit, ang pananampalataya ang nagsasabi, "Totoo pa rin ang Diyos, kahit hindi ko siya nadarama." Ito ang pananampalataya na kinikilala ng Kasulatan.

Ikalawa, ang pananampalataya ay hindi bulag. May mga nagsasabing ang pananampalataya ay tinatalikuran ang katwiran, tinatanggap na lang na basta totoo ang lahat. Hindi ito ang biblikal na larawan. Ang pananampalataya ay sinasandalan sa katibayan, ngunit hindi pisikal kundi katibayan ng katangian ng Diyos, ng kaniyang mga salita na natupad, ng kaniyang pagliligtas kay Cristo, ng kasaysayan ng muling pagkabuhay. Kaya nga sinasabi sa Hebreo 11:1 na ito ay "katiyakan." Hindi ito pagbabaka-sakali; ito ay panindigan sa isang matibay na batayan.

Ikatlo, ang pananampalataya ay hindi paraan para makuha ang gusto mo. May turo ngayon na kung sapat lang ang pananampalataya mo, tiyak na yayaman ka, gagaling ka, aasenso ka. Ginagamit pa nga ang Marcos 11:22-24 para dito, kung saan sinabi ni Jesus, "Manampalataya kayo sa Diyos. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang sinumang magsabi sa bundok na ito, 'Umalis ka riyan at magpatapon ka sa dagat,' at hindi mag-aalinlangan sa kanyang puso, kundi mananalig na mangyayari ang kanyang sinasabi, ay mangyayari nga ang kanyang sinasabi. Kaya't sinasabi ko sa inyo, anumang bagay na hilingin ninyo sa panalangin, sumampalataya kayong tinanggap na ninyo, at tatamuhin ninyo iyon." Pero pansinin: "Manampalataya kayo sa Diyos," hindi "sa inyong pagnanasa." Ang pananampalataya ay nakakalapit sa kalooban ng Diyos, hindi pinipilit ang Diyos sa kalooban natin. Kapag nagpapasakop ka sa kaniya, natatanggap mo nga ang mga pangako, pero hindi mo siya makokontrol sa pamamagitan ng iyong pananampalataya.

Ikaapat, ang pananampalataya ay hindi opsyonal. May mga nag-iisip na sapat na ang maging "mabuting tao" o "maka-Diyos sa puso." Pero malinaw ang Kasulatan, "Kung wala ang pananampalataya ay hindi maaaring maging kalugud-lugod sa kanya." Hindi tayo naligtas dahil mabait tayo. Naligtas tayo dahil nagtiwala tayo kay Cristo. At ang tiwalang iyon ang bumubunga sa isang buhay na nagiging bago.

Isabuhay ito ngayon

Paano ito nakikita sa totoong buhay? Isipin mo ang taong nawalan ng trabaho at hindi alam kung paano mabubuhay ang pamilya sa susunod na buwan. Ang pananampalataya rito ay hindi nangangahulugang mananatili siyang nakaupo at maghihintay ng himala. Ang pananampalataya ay ang pagpupumilit na maghanap ng bagong trabaho habang buo ang loob na "Ang Diyos na nagbibigay ng pagkain sa mga ibon ay hindi mag-iiwan sa akin." Kumikilos ang kaniyang mga kamay pero nasa Diyos ang kaniyang puso.

Isipin mo ang isang inang nagdarasal sa isang anak na napalayo sa Diyos. Ilang taon na siyang umiiyak sa harap ng Panginoon, pero walang pagbabagong nakikita. Ang tukso ay magsawa, magbitiw, magsabing "wala na, wala nang pag-asa." Pero ang pananampalataya ang nagpapaupo pa rin sa kaniya sa panalangin bawat gabi, umaasa sa isang Diyos na dumadaig sa mga bagay na tila imposible.

Isipin mo ang isang binata na natutukso sa kaniyang trabaho na gumawa ng maliit na katiwalian para maabutan ang quota. Sinasabi ng lahat, "Normal lang ito, ganito talaga." Pero alam niya na hindi ito matuwid. Ang pananampalataya rito ay ang panindigang, "Mas mahal ko ang Diyos kaysa sa aking posisyon. Kung mawala ang trabaho ko dahil sa katapatan, mananatili pa rin ang Diyos na aking kaligtasan."

Isipin mo ang isang batang babae na pinagtaksilan ng kaniyang matalik na kaibigan. Ang natural na tugon ay pait, paghihiganti, pagtatayo ng pader. Pero ang pananampalataya na kumikilos sa pamamagitan ng pag-ibig ang nagbubukas ng pinto sa pagpapatawad, hindi dahil karapat-dapat ang kaibigan, kundi dahil pinatawad muna siya ng Diyos.

Isipin mo ang isang taong nagkasakit ng malubha. Hindi natatanggal ng pananampalataya ang takot niya, pero hindi rin siya sinasakop ng takot. Alam niya na kung mabubuhay siya, para sa Panginoon; kung mamamatay, para din sa Panginoon. Ang katiyakan niya ay hindi nasa resulta kundi sa Diyos.

Sa lahat ng sitwasyong ito, hindi ang pananampalataya ang nagbabago ng kalagayan. Minsan nagbabago, minsan hindi. Ang tunay na himala ay ang pagbabago ng puso ng taong sumasampalataya. Sa gitna ng bagyo, may kapayapaan. Sa gitna ng hindi tiyak, may katiyakan. Iyon ang buhay na sinasabi ng 2 Corinto 5:7.

Ang Salamin

Baka tumitingin ka sa iyong buhay ngayon at nagsasabing, "Napakahina ng aking pananampalataya." Baka nakakabasa ka ng tungkol kina Abraham at Moises at nakakaramdam ng hiya, dahil ang buhay mo ay puno ng pagdududa, takot, at pagkabalisa. Kung ganoon ka ngayon, may isang bagay akong nais sabihin sa iyo. Hindi ka tinawag ng Panginoon dahil malaki ang iyong pananampalataya. Tinawag ka niya kahit maliit pa ang iyong pananampalataya.

Ang tanong ay hindi "gaano kalaki ang iyong pananampalataya," kundi "kanino ka nakatingin?" Ang munting pananampalataya na nakadikit sa dakilang Diyos ay mas may kapangyarihan kaysa sa malaking pananampalataya na nakatingin sa maling direksyon. Ang lalaking sumigaw kay Jesus, "Nananampalataya ako; tulungan mo ang aking kawalan ng pananampalataya," ay isang halimbawa mo at ako. Tinanggap siya ni Jesus.

Baka nakakaranas ka ngayon ng isang bagay na tila imposible. Baka may kirot ka sa katawan na hindi mo maipaliwanag, o isang problema sa pamilya na tumatagal na ng maraming taon, o isang hangarin na tila hindi na matutupad. Hindi ko masasabi sa iyo kung paano ito lulutasin ng Diyos. Ngunit masasabi ko ito: ang Diyos na nangako ay tapat, at ang Diyos na tapat ay hindi mag-iiwan sa iyo.

Kung ang iyong pananampalataya ay tila apoy ng kandila sa hangin, huwag mong pigilan ito. Sabihin mo lang sa Diyos ngayon, "Panginoon, wala akong lakas. Wala akong katiyakan. Ngunit sa 'yo ako lulugar." Ang taong bumubulong ng ganito, kahit sa gitna ng luha, ay hindi malayo sa kaharian ng Diyos. Kabaligtaran, malapit na malapit siya doon.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Paano mo ipapaliwanag ang pananampalataya sa isang bata? Isang paraan: itanong mo sa kaniya, "Kung sasabihin ni Papa na sasaluhin ka niya kapag tumalon ka mula sa hagdan, tatalon ka ba?" Ang bata na nagtitiwala sa tatay ay tatalon, hindi dahil nakikita niya ang hinaharap, kundi dahil kilala niya ang kaniyang tatay. Ganoon din ang pananampalataya sa Diyos. Hindi ito ang pagsasabing "sigurado ako sa lahat ng mangyayari." Ito ang pagsasabing, "Kilala ko ang aking Ama sa langit, at alam kong hindi niya ako pababayaan."

Para sa mga bata, ang pananampalataya ay hindi masalimuot na doktrina. Ito ay tiwala. Kilala ang Panginoong Jesus, mahalin siya, sumunod sa kaniya kahit hindi ka natin nakikita. Ang mga bata ay may likas na kakayahang magtiwala, kaya ang tungkulin natin ay huwag sirain ang kakayahang iyon, kundi ituro nila kung sino ang tunay na karapat-dapat na pagkatiwalaan.

Sa Faith.network, may mga espesipikong paliwanag para sa iba't ibang edad. Para sa mga preschooler na 3 hanggang 6 taong gulang, may mga simpleng kuwento at larawan na nagpapakita kung paano nagtitiwala sina Noe, Abraham, at David sa Diyos. Para sa mga bata sa elementarya na 7 hanggang 12, may mas malalim na paliwanag kung ano ang ibig sabihin ng pananampalataya sa pang-araw-araw na buhay, kabilang ang pagharap sa takot at pagsusumikap sa pag-aaral. Para sa mga tinedyer na 12 pataas, may mga usapan tungkol sa mga tanong at pagdududa na natural na dumarating sa edad na iyon, at kung paano tumitibay ang pananampalataya sa pamamagitan ng mga pagsubok na iyon.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Sa pinakamalalim na kahulugan, ang pananampalataya ay hindi tungkol sa iyo. Tungkol ito sa Diyos na iyong pinagkakatiwalaan. Kaya naman kahit maliit ang iyong pananampalataya, kung ito ay nakatuon kay Cristo, sapat na ito. Ang pananampalataya ay tugon sa salita ng Diyos, regalo ng biyaya, buhay na kumikilos sa pag-ibig, at pang-araw-araw na paraan ng paglalakad hanggang sa langit.

Kung nagsisimula ka pa lamang sa pananampalataya, magsimula ka sa pakikinig, sa pagbabasa ng Kasulatan, sa pananalangin nang tapat kahit hindi ka pa marunong. Kung matagal ka nang naglalakad sa pananampalataya, huwag kang tumigil. Patuloy na palalimin ang iyong pagkakilala sa Panginoon sa pamamagitan ng kaniyang Salita at pakikipag-usap sa kaniya. Basahin mo ulit ang Hebreo 11, tingnan mo ang mahabang linya ng mga sumampalataya bago mo, at tandaan: kabilang ka sa kanila. Kilala ka ng Ama, at siya ay tapat magpakailanman.