1 Corinto 7

Ang Teksto

Sumusulat si Pablo bilang tugon sa mga tanong ng mga taga-Corinto tungkol sa pag-aasawa, pagsisiping, paghihiwalay, at pagkabalo. Tinatalakay niya kung dapat bang mag-asawa, kung ano ang gagawin sa asawang hindi mananampalataya, at kung paano dapat mabuhay ang mga alipin, ang mga tuli, at ang mga dalaga sa liwanag ng "maiksi na ang panahon." Ang pangkalahatang payo: manatili kung saan ka tinawag, at gawin mong sentro ang Panginoon.

Ang Konteksto

Isipin mo ang Corinto: isang pantalan na umaalingasaw sa alat ng dagat at usok ng mga tindahan ng karne mula sa mga templo. Isang lungsod na kilala sa buong imperyo sa kaniyang mga kortesan, sa templo ni Aphrodite sa burol, sa mga barkong nagdadala ng mga marino na gutom sa aliw. Ang salitang "korintiyanuhin" ay ginagamit noon bilang tawag sa moral na kaluwagan. Sa gayong lungsod nabubuhay ang bagong iglesia.

At tandaan: karamihan sa mga miyembro ay mga alipin, mga freedmen, mga manggagawa. Ang mga babae ay may kaunting karapatan legal. Ang pag-aasawa ay hindi tungkol sa pagmamahalan kundi tungkol sa dote, sa lahi, sa proteksyon. Ang mga hindi mananampalatayang asawa ay maaaring itaboy ang kanilang mga bagong-Kristiyanong kabiyak, o gamitin ang mga anak bilang pantawad. At sa itaas ng lahat, may mga naniniwalang malapit nang bumalik si Kristo, kaya bakit pa magbabago ng estado?

Ang Puso ng Teksto

Sa likod ng lahat ng detalye ay iisang prinsipyo: hindi ang katayuan mo ang mahalaga, kundi kung kanino ka nabibilang. Nakikita si Pablo na pumipisil sa parehong direksyon: hindi bawal ang pag-aasawa, hindi rin mas banal ang pagiging binata o dalaga. Ang bagay na tinitignan niya ay ang puso na hindi nahahati. "Ang mahalaga ay ang pagsunod sa mga kautusan ng Diyos." Iyan ang ubod. Ang tuli, ang hindi tuli, ang alipin, ang malaya, ang may asawa, ang wala, lahat ng mga ito ay pangalawang antas. Ang unang antas ay ang pagtawag ng Panginoon. Ito ay radikal na pagpapababa sa mga panlipunang antas na ang Corinto mismo ay ginagawang halos relihiyoso.

Ang Malaking Kuwento

Ang linyang "kayo ay nabili ng may halaga" (talata 23) ay ang bukal ng kaniyang lahat na payo. Ito ang katagang ginagamit sa palengke ng mga alipin. Ngunit dito, si Kristo ang bumili, at ang biniling tao ay malaya sa isang mas malalim na kahulugan. Kaya ang buong kabanata ay hindi tungkol sa pag-aasawa per se, kundi tungkol sa buhay na tinubos. Ito ay konektado sa buong salaysay ng Bibliya: mula sa Ehipto na tinubos ang Israel, hanggang sa krus kung saan tinubos si Kristo ang bagong bayan. At dahil malapit nang bumalik ang Panginoon, ang lahat ng temporal na estado, kahit ang pinakamahalaga tulad ng pag-aasawa, ay may relatibong bigat. Ang pangako ng kaniyang pagdating ang bumabago sa timbang ng lahat.

Ang Salamin

Narito ang bahagi na sumasakit. Sinasabi ni Pablo na ang may asawa ay "nahahati" ang kaniyang kaisipan. Hindi ito insulto sa pag-aasawa. Ito ay pagiging totoo tungkol sa energy at atensyon. Ilan sa atin ang gumagawa ng pag-aasawa, o ng paghahanap ng makakasama, bilang ultimong proyekto ng ating buhay? Ilan naman ang gumagawa ng pagkabalo o pagkasingle na parang bunganga ng lupa na nilalamon ang lahat? Tanong ni Pablo sa atin: mabubuhay ka ba nang malaya kung saan ka nakatayo ngayon? O ang katayuan mo ba, may asawa man o wala, may trabaho man o wala, ay naging mas malaki sa Diyos? Ang mga umaasawa'y "parang walang asawa," ang mga tumatangis ay "parang hindi tumatangis," hindi bilang pagtakas kundi bilang pagsasabing wala nang bagay dito na ganap na hahawak sa iyo.

Ang Tanong

May isang bagay na hindi maisasantabi: ano ba talaga ang inaasahan ni Pablo tungkol sa oras? Sinasabi niya, "Maiksi na ang panahon." Sinasabi niya, "ang pamamalakad ng mundong ito ay magtatapos na." Malinaw ba na inaasahan niyang bumalik si Kristo sa loob ng ilang taon? At kung ganoon, mali ba siya? Hindi natin dapat ibalot ito ng malambot na papel. Marahil ang katotohanan ay parehong bagay: si Pablo ay nabuhay sa isang kagyat na pag-asa, at ang kagyat na iyon ay hindi napako, dahil para sa bawat tao ang panahon ay talagang maiksi. Bawat mag-asawa ay hihiwalayin ng kamatayan. Bawat trabaho ay matatapos. Ang pagkukusa na ipinapayo ni Pablo ay hindi umaasa sa isang petsa; umaasa ito sa hindi tiyak na pagtatapos ng lahat ng bagay dito.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Sa Genesis 2, sinasabi ng Diyos na hindi mabuti para sa lalaki na mag-isa. Dito, iminumungkahi ni Pablo na ang pagiging mag-isa ay maaaring biyaya. Hindi ito magkasalungat, kundi tanda na ang bagong panahon na ipinasok ni Kristo ay nagbukas ng mga posibilidad na hindi maiisip sa Lumang Tipan. Ang pamilya ay hindi na ang tanging paraan ng pagpapatuloy; ang iglesia ay pamilya na. At kapag sinabi ni Jesus sa Mateo 19 na may mga "eunuko para sa kaharian ng langit," ipinapakita niya ang parehong direksyon: ang pagsingle ay maaaring isang tawag, hindi kabiguan.

Pagninilay

Kung "nahahati" ang aking kaisipan sa pagitan ng Panginoon at ng aking mga tungkulin dito, saan ba talaga napupunta ang aking pinakamalalim na atensyon sa isang ordinaryong araw?

*Anong katayuan sa buhay ko, may asawa man o wala, may trabaho man o wala, ang tinitingnan kong dapat pang baguhin bago ako makapamuhay nang buo para sa Panginoon