1 Samuel 10

Ang Teksto

Isang bote ng langis, ibinuhos sa ulo ng isang lalaking dalawang araw pa lang naghahanap ng nawawalang mga asno. Pinahiran si Saul ni Samuel nang lihim, binigyan ng tatlong palatandaan na magaganap habang siya'y paalis, at sinabihan na ang Espiritu ay darating sa kanya at "mababago ka sa isang kakaibang lalaki." Nangyari ang lahat: nanghula siya kasama ang mga propeta, umuwi, at hindi sinabi kahit sa kanyang tiyo ang tungkol sa kaharian. Nang tipunin ni Samuel ang bansa sa Mizpa at napili si Saul sa pamamagitan ng palabunutan, hindi siya matagpuan. Nagtatago siya sa mga kargada.

Ang Ubod

Dalawang bagay na parang hindi magkasundo ang nagpapatakbo sa kabanatang ito. Sa isang banda, sabi ni Samuel sa Mizpa: "tinanggihan ninyo ang inyong Diyos." Ang paghingi ng hari ay hindi neutral na pulitika; pagtanggi ito sa Diyos na naglabas sa kanila sa Ehipto. Sa kabilang banda, ang parehong Diyos ang nagpahid ng langis, nagbigay ng palatandaan, nagpadala ng Espiritu, at nagbago ng puso ni Saul. Hindi niya kinansela ang kanilang kahilingan; pinasok niya ito. Hindi pa rin siya tinatawag na hari sa talata 1 kundi nagid, tagapamahala, na nangangahulugang: nasa ilalim ka pa rin ng isang Panginoon. Ito ang misteryo na hindi nililinaw ng teksto at hindi natin dapat linawin: paano ginagamit ng Diyos ang isang bagay na simula pa lang ay may bahid ng pagtanggi sa kanya?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nagsisimula rito ang mahabang hilera ng mga pinahirang hari na patungo sa Isa na tunay na makakapagligtas. At ang unang hari ay pinili dahil siya ang pinakamatangkad: "mas matangkad siya kaysa sinumang tao mula sa kanyang balikat pataas." Iyan ang klase ng hari na hinahanap ng tao. Ilang kabanata pa at sasabihin ng Diyos na hindi ang anyo ang tinitingnan niya kundi ang puso, at ang susunod na pinahiran ay ang pinakabata sa walong anak. Kapag inihambing natin ito sa hari na dumating sa isang asnong batang lalaki, walang anyong maipagmamalaki, tinanggihan din ng kanyang bayan, mahihinuha natin ang pattern: hinahayaan ng Diyos na makuha natin ang gusto natin, upang matutuhan nating hanapin ang tunay na kailangan natin.

Ang Salamin

May bagay sa talata 22 na nakakasakit dahil pamilyar: "Itinago ni Saul ang kanyang sarili sa mga kargada." Ang lalaking pinahiran, binigyan ng Espiritu, binigyan ng bagong puso, ay nagtatago sa likod ng mga bagahe. Alam natin ito. Alam natin ang tawag na hindi natin sinasagot, ang pag-uusap na iniiwasan natin sa asawa, ang pamumuno sa maliit na grupo na tinatanggihan natin dahil "hindi pa ako ready," ang katahimikan natin sa trabaho kapag may mali. Tandaan: totoo ang karanasan ni Saul sa Espiritu. Hindi kathang-isip ang kanyang panghuhula. Pero hindi awtomatikong nagbubunga ng lakas ng loob ang tunay na karanasan sa Diyos. Puwedeng maging tapat ang pagpapahid at nanginginig pa rin ang tinawag. Hindi hinuhusgahan ito ng teksto. Isinasalaysay lang niya, at hinahayaan tayong makilala ang sarili.

Ang Konteksto

Bago pa may hari, walang sentrong pamahalaan ang Israel: mga lipi, mga angkan, at ang mga hukom na tumitindig kapag may krisis. Nabigo ang mga anak ni Samuel, nananakot ang mga Filisteo, at may kuta pa nga sila sa loob mismo ng lupain ng Israel, kaya nga sinabi ni Samuel na "naroon ang kuta ng mga Filisteo." Sa gitna ng ganitong pananakot lumitaw ang kahilingan sa 1 Samuel 8: bigyan mo kami ng hari na katulad ng mga bansa. Si Saul ay mula sa Benjamin, ang pinakamaliit na lipi, sa isang angkan na wala man lang natitirang bakas sa kasaysayan. Sa Mizpa hindi eleksyon ang nangyari kundi palabunutan, ang parehong paraan na ginagamit sa paghahanap ng makasalanan. Nakakagulat ang tono: parang pagsisiyasat ang koronasyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Saul sa kabanatang ito ay isang tahimik na tao. Tatlong ulit siyang hindi nagsasabi. Hindi niya sinabi sa tiyo ang tungkol sa kaharian, kundi tungkol lang sa mga asno. Hindi siya sumagot nang tawagin ang kanyang pangalan sa Mizpa. At sa huli, nang insultuhin siya ng mga walang kabuluhang lalaki, "nanahimik lang si Saul." Ang huling katahimikan ay parang biyaya, isang pagpipigil na hindi lagi niyang maipapakita. Pero ang unang dalawa ay may kulay ng pagtakas. Narito ang lalaking tinapik ng Diyos, na hindi alam kung ano ang gagawin sa hinawakan sa kanya. Hindi tinuturuan tayo ng teksto kung paano husgahan si Saul. Iniiwan siyang nakatayo, mas matangkad kaysa lahat, at kakaiba ang kanyang kaligiran.

Ang Detalye

"At sino ang kanilang ama?" Isang linya na parang wala sa lugar. Nagtatanong ang mga tao kung isa na ba si Saul sa mga propeta, at sumagot ang isang lalaki nang ganito, at naging kasabihan. Malamang ang ibig sabihin: ang pagka-propeta ay hindi namamana, hindi galing sa pedigree, hindi mo ito matutunton sa isang angkan. Walang ama ang mga propeta kundi ang Espiritu. At iyon nga ang bumabagabag sa mga kapitbahay ni Saul: kilala nila ang anak ni Kish, ang matangkad na tahimik na binata, at biglang hindi na kilala. Kapag pumapasok ang Diyos sa isang buhay, nasisira ang mga kategorya ng mga tao. Hindi laging tanda ng paglaban ang bulong-bulungan sa likod. Minsan, hindi na lang alam ng tao kung saan ilalagay ang isang taong hinawakan ng Diyos.

Pagninilay

Saan ako nagtatago ngayon "sa mga kargada," at ano ang kinatatakutan kong mangyari kung matagpuan ako?

Kung tinanggap ng Diyos na pasukin ang isang bagay na mali ang pinagmulan, ano ang sinasabi nito sa mga bahagi ng buhay ko na hindi ako nagsimula nang tama?