2 Pedro 3

Ang Teksto

Sumulat si Pedro ng pangalawang liham para gisingin ang alaala ng kaniyang mga mambabasa: alalahanin ninyo ang mga propeta at ang utos ng Panginoon na dumating sa inyo sa pamamagitan ng mga apostol. Darating ang mga mangungutya na magtatanong, "Nasaan ang pangako ng kaniyang pagbabalik?" Sagot ni Pedro: hindi kabagalan ang katahimikan ng Diyos kundi katiyagaan, at ang paghihintay sa bagong langit at bagong lupa ay dapat humubog sa uri ng tao na tayo ngayon.

Ang Puso ng Teksto

Mapanganib ang tanong ng mga mangungutya dahil makatuwiran ito. Namatay na ang mga ama, at nananatili pa rin ang lahat. Ang mundo ay tila isang makinang umiikot nang walang pinapatunguhan. Ang sagot ni Pedro ay hindi isang kalendaryo kundi isang paglalantad kung sino ang Diyos: "ang isang araw sa Panginoon ay tulad ng isang libong mga taon." Hindi ito matematika kundi larawan ng isang Diyos na hindi nakatali sa ating pagkainip. At ang dahilan ng pagkaantala ay hindi kawalang-malasakit: "Hindi niya ninanais na sino man sa inyo ay mapahamak." Ang tila katahimikan ng langit ay, sa totoo lang, nakabukas na pintuan. Bawat araw na hindi pa dumarating ang paghuhukom ay isang araw ng biyaya na hindi natin karapat-dapat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong beses tinukoy ni Pedro ang tubig, apoy, at pangako, at bawat isa ay may kinalaman kay Cristo. Ang baha ay hindi lamang halimbawa ng paghatol kundi ng Diyos na nagliligtas sa gitna ng paghatol. Ganoon din ang krus: doon dumaan ang hatol, ngunit sa katawan ng Anak, hindi sa atin. Kaya nga kapag sinabi ni Pedro na "ang mga langit at ang lupa ay ipinapanatili," hindi ito ang pananatili ng isang nakalimot na Diyos kundi ang pagtitimpi ng isang Diyos na nagbayad na ng halaga at ngayo'y naghihintay ng mga magsisisi. At ang tinutunguhan ng lahat ay hindi pagkawasak kundi "ang bagong mga langit at ang bagong lupa, kung saan ang mga katuwiran ay mananahan," ang katuparan ng lahat ng ipinangako ng mga propeta at inihandog ni Cristo sa kaniyang muling pagkabuhay.

Ang Salamin

Ang pinakamalalim na kutya ay hindi laging binibigkas nang malakas. Nabubuhay ito sa paraan ng pagbabadyet natin, sa paraan ng pagpaplano natin ng dalawampung taon na parang wala nang ibang darating, sa mga desisyong ginagawa natin sa trabaho kapag alam nating walang makakakita. Kung ang lahat ay masusunog at ang lupa "at ang mga gawa dito ay maihahayag," bakit tayo namumuhay na parang permanente ang mga bagay na temporaryo lamang? Hindi ito panawagan sa takot. Ang tanong ni Pedro ay may ibang tunog: "anong uri ng tao kayo dapat maging?" Hindi kung ano ang gagawin mo, kundi kung sino ka. Ngayong araw: pumili ng isang bagay na pinagkakaabalahan mo ngayong linggo, isulat ito sa papel, at itanong nang malakas, "Mahalaga pa ba ito kung bukas na ang araw ng Panginoon?"

Ang Tanong

Aminin natin ang hindi maaliw na bahagi: dalawang libong taon na ang nakalipas, at hindi pa rin siya dumarating. Nagsulat si Pedro sa mga taong akala'y malapit na; namatay sila nang hindi nakikita. Hindi ito sinasagot ng teksto sa paraang gusto natin. Ang sinasabi ni Pedro ay iba ang sukatan ng Diyos sa oras, at ang paghihintay ay may layunin: kaligtasan para sa mga hindi pa nakakarating. Ngunit hindi nito tinatanggal ang bigat ng maraming henerasyong namatay na umaasa. May pagtitiwala rito na hindi mababawasan sa paliwanag: na ang pagtitiis ng Diyos ay mabuti kahit hindi natin nauunawaan ang haba nito. Hindi ito kaaliwang mura. Ito ay pagtitiwala sa karakter ng isang Diyos na napatunayan na sa krus.

Konteksto

Ito ay sulat sa mga sambayanang nabubuhay sa ilalim ng imperyong Romano, sa isang kulturang tinitingnan ang mundo bilang walang hanggan at paulit-ulit. Ang paniwalang may katapusan ang kasaysayan at may isang Hukom ay katawa-tawa sa maraming edukadong tainga. Panahon na rin ito ng unang paglipas ng henerasyon ng mga apostol: "Patay na ang ating mga ama." Umuusbong ang mga gurong nangangako ng kalayaan ngunit "mamumuhay sa kanilang mga sariling kagustuhan." Kapansin-pansin ang pagbanggit kay Pablo: nabubuo na ang isang koleksiyon ng mga sulat na itinuturing nang Kasulatan, at pinapangalanan ni Pedro ang problema ng maling pagbasa. May mga bagay na "mahihirap na maintindihan," at hindi ito dahilan para baluktutin ang mga ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Pedro ang sumusulat, ngunit ang Diyos ang tumatayo sa gitna. Ang Diyos na inilalarawan dito ay hindi mahinahon dahil mahina, at hindi rin galit dahil sa pagiging mainitin ang ulo. Siya ay ang Diyos na nagsasalita at ang mundo ay nabubuo, ang Diyos na sa salita rin ay maaaring wasakin ang lahat, at siya ring pumipigil sa kaniyang sarili dahil ayaw niyang may mapahamak. Ang pagpipigil na iyon ay hindi kahinaan kundi ang pinakamalinaw na larawan ng kaniyang puso. At kaya nagtatapos ang buong liham hindi sa pangamba kundi sa isang paanyaya: "lumago kayo sa biyaya at kaalaman ng ating Panginoon at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo." Doon nagtatapos ang lahat, sa kaniya.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka namumuhay na parang hindi na babalik ang Panginoon, at ano ang magbabago bukas kung totoong babalik siya?

Kung ang pagkaantala ay katiyagaan, sino ang partikular na taong maaaring nasa loob ng biyayang iyon ngayon, at paano ka bahagi ng pag-aabot sa kaniya?