2 Samuel 4

Ang Teksto

Nang mabalitaan ni Isboset na patay na si Abner, ang tanging tunay na haligi ng kaniyang trono, "nanghina ang kaniyang mga kamay, at nagkagulo ang buong Israel." Dalawang kapitan ng kaniyang sariling hukbo, sina Recab at Baana, ay pumasok sa kaniyang bahay sa oras ng siesta, pinatay siya sa kaniyang higaan, pinugutan ng ulo, at buong gabi naglakad papuntang Hebron para iharap ang ulo kay David bilang regalo. Sa gitna ng lahat ng ito, biglang binanggit ng manunulat ang isang batang lumpo: si Mefiboset, apo ni Saul.

Ang Ubod

Ang buong kuwento ay tungkol sa isang tanong: paano dumarating ang kaharian ng Diyos? Sinagot ito ni Recab at Baana sa paraang tila napakalohikal. May pangako ang Diyos kay David; may hadlang na nakahiga sa isang higaan sa Mahanaim; alisin ang hadlang, at natupad ang pangako. Ganoon ang matematika ng laman. Pero ang sagot ni David ay hindi matematika kundi panunumpa: "Habang nabubuhay si Yahweh, ang nagligtas sa aking buhay mula sa bawat kaguluhan." Ang Diyos na naglilibre ay hindi nangangailangan ng ating punyal. Ang trono na binigay ng biyaya ay hindi maaaring agawin ng kamay ng tao nang hindi nadudumihan. Dito nagsasalubong ang tipan at ang kabanalan: tapat ang Diyos sa kaniyang pangako, ngunit hindi siya kasabwat ng mga nagmamadali para sa kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong beses na sa aklat na ito may nagdala kay David ng balita ng pagkamatay ng kaniyang kalaban, umaasang gagantimpalaan. Tatlong beses siyang tumangging tumanggap. Ang lalaking pinahiran ng langis ay tumatanggi sa daan ng dugo tungo sa korona, at iyon ang bakas na sinundan ng Anak ni David hanggang sa dulo. Nang hugutin ni Pedro ang tabak sa halamanan, hindi ito pinuri ni Jesus bilang katapatan; iniutos niyang ibalik ito sa lalagyan. Ang kaharian ay tinatanggap, hindi kinakamkam. At may pangalawang sinulid: ang batang lumpo sa talata 4. Habang pinapatay ng mga tao ang huling anak ni Saul para pasayahin si David, inilalantad ng manunulat ang isang natirang apo, na sa 2 Samuel 9 ay paupuin ni David sa kaniyang mesa bilang isang anak. Ang bahay ng kaaway ay hindi pinuksa; pinakain.

Ang Salamin

May kakayahan tayong gawing serbisyo sa Diyos ang ating ambisyon. "Sa araw na ito pinaghigantihan ni Yahweh na ating panginoon," sabi ng dalawang mamamatay-tao, at sigurado akong sinsero silang naniwala roon. Nangyayari ito kapag pinababaan mo ang katrabaho sa harap ng iyong pinuno at tinawag itong pagtatapat; kapag pinaghiwalay mo ang isang pamilya sa away ng mana at tinawag itong katarungan; kapag binitawan mo ang isang tsismis at tinawag itong pag-iingat sa iglesia. Ang tanong ng kabanatang ito sa atin ay hindi kung tama ang layunin natin, kundi kung ano ang kamay na ginamit natin. May mga pangako ng Diyos na dapat nating hintayin nang walang ginagawa kundi maghintay, kahit tila natutulog ang bantay sa pintuan at bukas ang pagkakataon.

Ang Kaugnayan sa Ibang Teksto

Ang salita ni David, "hindi ko ba dapat hingin ang kaniyang dugo ngayon mula sa inyong kamay," ay hindi galing sa personal na galit; galing ito sa Genesis 9, kung saan sinabi ng Diyos pagkatapos ng baha na hahanapin niya ang dugo ng tao mula sa kamay ng bawat pumatay, dahil ang tao ay ginawa sa larawan ng Diyos. Ibig sabihin, ang batayan ng hatol ni David ay hindi politika kundi paglalang. Kahit ang mahinang si Isboset, isang haring walang bayag na sumandal lamang sa iba, ay may dugong may halaga sa Diyos. At kapag pinagsama mo ito sa 2 Samuel 9, lumilitaw ang buong hugis ng ebanghelyo: pinananagot ang dugo, at pinakakain ang lumpo.

Ang Detalye

Bakit nasa gitna ng kuwento ang talata 4? Parang paglihis ito, isang tala ng manunulat na nakalimutang tanggalin. Pero tingnan mo ang lugar: nabanggit ang dalawang mamamatay-tao, at bago pa sila makarating sa pintuan, ipinakikita sa atin ang tanging matitira ng bahay ni Saul. Isang batang limang taong gulang, na tumakas sa gulo ng Jezreel sa bisig ng tagapangalaga, at natumba. Nabalian, hindi ng kaaway, kundi ng pagmamadaling makatakas. Ang kinabukasan ng dinastiyang ito ay lumpo sa dalawang paa. Kaya walang tunay na banta si Isboset, at walang tunay na dahilan ang pagpatay maliban sa gantimpala. Ngunit may iba pang nakaupo sa likod ng detalyeng ito: ang biyaya ay laging pumipili ng kahinaan bilang pintuan.

Ang Tanong

Bakit hindi lamang binitay ni David ang dalawa, kundi pinutol pa ang kanilang mga kamay at paa at isinabit sa tabi ng lawa? Malupit ito, at hindi ito pinupuri ng teksto; iniulat lamang. Ang mga kamay na nagpugot at ang mga paang naglakad buong gabi ay ipinakita sa lahat sa Hebron, isang mensaheng hindi mapagkakamalan: hindi ito ang paraan ng pagpasok sa paglilingkod ni David. Pero nananatili ang kirot na ang katarungan sa mundong ito ay laging may dugo sa laylayan, kahit sa kamay ng haring pinahiran. Hindi lubos na malinis ang trono ni David; darating pa ang tabak sa kaniyang sariling bahay. Kaya hindi rito nagtatapos ang kuwento. Kailangan natin ng isang Haring hindi nagbubuhos ng dugo ng iba kundi nagbibigay ng sarili niyang dugo, at doon lamang nasasalubong nang buo ang katarungan at ang awa.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ngayon may pangako ng Diyos na tinatangka kong pabilisin sa aking sariling kamay?

Sino ang "lumpo" na inilalapit ng Diyos sa akin, na madali kong maituturing na hindi na mahalaga sa kuwento?