Mga Gawa 14:27

Ang Teksto

Matapos ang mahabang paglalakbay sa Galacia at ang paglalayag pabalik, dumating sina Pablo at Bernabe sa Antioquia, ang lungsod na nagpadala sa kanila. Tinipon nila ang buong kapulungan at nag-ulat: "ibinalita nila ang lahat ng bagay na ginawa ng Diyos sa kanila at kung paanong binuksan ng Diyos ang pintuan ng pananampalataya para sa mga Gentil." Hindi ito ulat ng tagumpay ng dalawang misyonero. Ulat ito tungkol sa isang Diyos na nagbukas ng pinto.

Ang Konteksto

Isipin ang daungan ng Seleucia: amoy ng alkitran, isda, at pawis ng mga alipin sa pantalan. Mula roon, mga labing-anim na milya pataas sa ilog Orontes, ang Antioquia, pangatlo sa pinakamalaking lungsod ng imperyo, siksikan sa mga Syriano, Griyego, Judio, at sundalong Romano. Doon unang tinawag na Cristiano ang mga alagad. Doon din, may ilang taon na ang nakalipas, ipinatong ng kapulungan ang kanilang mga kamay kina Bernabe at Pablo at pinaalis sila na may pag-aayuno. Ngayon bumalik sila: payat, sunog sa araw, at si Pablo ay may mga pilat ng pagkakabato sa Listra. Sa isang bahay o patyo, hindi sa isang templo, natipon ang komunidad para makinig. Ito ang unang misyonaryong ulat sa kasaysayan ng Iglesia.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung sino ang paksa ng bawat pandiwa sa pangungusap. Hindi sinabi ni Lucas na iniulat nila ang kanilang nagawa. "Ang lahat ng bagay na ginawa ng Diyos sa kanila." Sila ang instrumento; ang Diyos ang gumagalaw. At ang pinakamalaking bagay na ginawa niya ay hindi ang paggaling ng lumpo sa Listra kundi ang pagbubukas ng pinto. Sa isang mundong may matitibay na hangganan sa pagitan ng banal at karaniwan, ng Judio at Gentil, may isang pintong binuksan mula sa loob, at ang susi ay pananampalataya, hindi pagtutuli, hindi lahi, hindi kabutihang naipon. Dito nakasalalay ang buong hinaharap ng Iglesia. Kung ang pinto ay binuksan ng Diyos, walang komite sa Jerusalem ang makapagsasara nito.

Ang Detalye

Ang salitang Griyego para sa pinto, thyra, ay may bigat sa kanilang tainga. Sa Listra, "nagdala ng baka at koronang bulaklak sa tarangkahan ang pari ni Zeus." Ang tarangkahan ng lungsod ang lugar kung saan pinapasok o hinaharang ang tao; doon nakaupo ang mga matatanda, doon nagaganap ang paghuhukom. Sa sinagoga, may lugar ang mga Gentil na "may takot sa Diyos", pero sa gilid lamang, hindi sa gitna. Sa templo sa Jerusalem, may pader at nakasulat na babala: lalampas ka, mamamatay ka. Ngayon sinasabi ni Pablo: binuksan ng Diyos ang pinto. Hindi bintana sa likod, hindi espesyal na pahintulot. Pinto, para lumakad ka papasok na nakatayo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang bida rito, at kakaiba ang larawan niya sa kabanatang ito. Siya ang matiyagang "pinahintulutan niya ang lahat ng bansa na lumakad sa sarili nilang kagustuhan" habang nagpapaulan at nagpapabunga ng lupa, tahimik na saksi sa mga siglo. At ngayon kumikilos siya nang hayagan, hindi sa pamamagitan ng kidlat kundi sa pamamagitan ng dalawang pagod na lalaking nagsasalita sa mga plaza. Pero tandaan: ang parehong Diyos na nagbukas ng pinto ang siya ring hindi pumigil sa mga bato sa Listra. Hindi siya nangako ng maginhawang daan. "Sa pamamagitan ng maraming pagdurusa bago tayo makakapasok sa kaharian ng Diyos," sabi nila sa mga bagong alagad. Bukas ang pinto; hindi ibig sabihin makinis ang sahig.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangakong ito ay matanda na. Sinabi ng Diyos kay Abraham na sa kaniya pagpapalain ang lahat ng angkan ng lupa, at sa loob ng dalawang libong taon mukhang nakatiklop ang pangakong iyon, nakalimutan sa loob ng isang bansa. Binanggit ko ito dahil ang v. 27 ang sandali kung saan nakita ng Iglesia na natutupad na iyon sa harap ng kanilang mga mata. At ang pinto ay hindi kusang bumukas. Sa krus, nang mapunit ang tabing ng templo, nabuwag ang pader na naghihiwalay. Ang pinto ay isang katawang ibinigay. Kaya hindi kayang ipagmalaki nina Pablo ang sarili: binuksan nila ang isang pintong binayaran na ng iba.

Ang Salamin

May bersyon ka ng ulat na ito. Tinatanong ka kung kumusta ang taon, ang trabaho, ang pamilya, at halos awtomatiko ang sagot: kung ano ang nagawa mo, kung ano ang hindi mo naabot, kung gaano ka kapagod. May isang mahinang boses na nagsasabing kung hindi kahanga-hanga ang ulat mo, wala kang halaga. Sina Pablo at Bernabe ay may kuwento ng kabiguan din: pinaalis sa Iconio, binato sa Listra. Pero hindi iyon ang balangkas ng kanilang ulat. Ang tanong nila ay iba: saan kumilos ang Diyos? At may pangalawang salamin: sinong pinto ang isinasara mo na binuksan na niya? Ang taong masyadong magulo ang buhay para sa inyong grupo, ang kamag-anak na masyadong malayo na.

Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang isang bagay na ginawa ng Diyos sa buhay mo nitong nakaraang linggo, hindi ang ginawa mo, at ipadala mo iyon sa isang tao bago matulog.

Pagninilay

Kung ikukuwento mo ang nakaraang taon ng buhay mo sa paraan nina Pablo at Bernabe, anong mga pangungusap ang mawawala at anong bago ang lilitaw?

Sino ang nakatayo ngayon sa gilid ng pintong binuksan ng Diyos, naghihintay kung papapasukin mo siya?