Mga Gawa 2:8

Ang Teksto

Sa gitna ng kaguluhan sa Jerusalem, may tanong na kumakawala sa bibig ng mga tao: "Bakit kaya naririnig natin sila, bawat isa sa ating sariling wika na ating kinalakihan?" Hindi ito retorika. Ito ay tunay na pagkabigla ng mga taong nakarinig ng wika ng kanilang pagkabata mula sa bibig ng mga probinsyanong Galileo.

Isipin mo ang eksena. Umaga pa lamang, mataas na ang araw sa Jerusalem, siksikan ang lungsod dahil sa kapistahan. May tunog na parang unos, at pumapasok ang mga tao sa isang bahay na puno ng nagsasalitang mga tao. Isang lalaki mula sa Ponto ang huminto. Isang matanda mula sa Mesopotamia ang lumingon nang mabilis, na para bang may tumawag sa kaniya gamit ang pangalan na matagal nang walang gumagamit. Ang tunog sa kaniyang tainga ay ang tunog ng kaniyang ina.

Ang Puso ng Teksto

Ang himala rito ay hindi lamang na nagsalita ang mga alagad. Ang himala ay na narinig sila, at narinig sa pinakaloob na wika ng bawat tagapakinig. Malinaw ang pinipiling gawin ng Diyos: hindi niya inaangat ang tao palabas ng kaniyang pinanggalingan bago siya kausapin. Bumababa siya sa kinaroroonan ng tao, sa wikang natutuhan nito habang kinakarga pa lamang.

Sa Babel, ginulo ng Diyos ang wika ng mga taong nagtatayo ng tore para maabot siya. Dito hindi niya binabalik ang isang wika para sa lahat; pinararangalan niya ang lahat ng wika. Hindi pagkakapareho ang layunin ng Espiritu, kundi pagkakaunawaan. Ang ebanghelyo ay hindi dayuhang produkto na kailangang isalin bago tanggapin. Mula sa unang araw, ito ay nagsasalita ng lokal na wika.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tanong sa talatang ito ay nasagot sa dulo ng sermon ni Pedro: "tinanggap ang pangako ng Banal na Espiritu mula sa Ama, ibinuhos niya ito, na inyong nakikita at naririnig." Ang pinagmumulan ng himala ay ang nakaupong Cristo sa kanang kamay ng Diyos. Ang tunog na naririnig nila ay ang tunog ng isang koronasyon.

At may mas malalim na pagkakasunod-sunod. Ang Salita ay naging laman, tumira sa isang partikular na nayon, nagsalita ng Aramaic na may accent ng Galilea. Ngayon ang Espiritu ng nagkatawang-taong Cristo ay ginagawa ang parehong bagay nang paulit-ulit, sa Partia, sa Ehipto, sa Creta. Kung ano ang ginawa ng Diyos sa isang sinapupunan, ginagawa niya ngayon sa isang libong wika: pagpasok sa loob, hindi pagsigaw mula sa labas.

Ang Salamin

May bahagi sa iyo na hindi naaabot ng wikang ginagamit mo sa trabaho o kahit sa simbahan. Ang wika ng iyong pagod tuwing gabi, ang wika ng iyong takot tungkol sa isang anak na tahimik na, ang wika ng bahagi mo na hindi mo alam kung paano isalin sa mga pormal na panalangin. Madalas nating iniisip na kailangan muna nating maging presentable bago tayo makausap ng Diyos, na kailangan muna nating matutuhan ang tamang bokabularyo ng pananampalataya.

Sinisira ito ng Pentecostes. Ang Diyos na nagpasyang magsalita sa dialekto ng bawat tao ay hindi maghihintay na mag-ayos ka muna ng pangungusap. Naiintindihan niya ang wika mo bago mo pa ito maayos.

Ngayong araw, manalangin ng isang minuto sa pinaka-natural mong wika o diyalekto, ang narinig mo sa bahay ninyo noong bata ka, hindi sa wikang ginagamit mo sa pampublikong panalangin. Sabihin mo nang malakas ang isang bagay na tunay.

Konteksto

Pentecostes, o Kapistahan ng mga Sanlinggo, ay isa sa tatlong kapistahang inaasahang dinadaluhan ng mga Judio sa Jerusalem. Anihan ito, pasasalamat sa unang bunga. Punung-puno ang lungsod. Ang mga nakalista sa talata 9 hanggang 11 ay hindi turista kundi mga Judio ng Diaspora, marami sa kanila ay lumipat na sa Jerusalem para doon mamatay at mailibing malapit sa Templo.

Ang mga taong ito ay may dalawang wika: ang Griyego o Aramaic na ginagamit nila sa lungsod, at ang wika ng kanilang bayan. At sila ay mga edukado, may pinag-aralan sa Kasulatan. Kaya masakit ang "hindi ba at ang lahat ng mga nagsasalitang ito ay mga taga-Galilea?" Ang Galilea ay probinsya, ang accent ay pinagtatawanan sa Jerusalem. Ang Diyos ay nagsasalita sa mga mundong-mundo sa pamamagitan ng mga probinsyano.

Ang Tanong

Bakit hindi na lang Griyego? Halos lahat sa listahan ay nakakaintindi ng Griyego. Mas madali sana, mas mabilis, mas mahusay. Kung ang layunin ng Diyos ay maikalat ang mensahe, walang praktikal na dahilan para sa himalang ito.

Kailangan nating tanggapin na hindi kahusayan ang panukat ng Diyos. May isang bagay na mas mahalaga sa kaniya kaysa sa bilis: na malaman ng bawat tao na siya ay kilala. Ngunit hindi rin ito ganap na paliwanag. Bakit pinili niya ang partikular na araw na iyon, ang partikular na mga tao? Hindi sinasagot ni Lucas. Nananatili ang tanong ng mga tao mismo: "Ano ang ibig sabihin nito?" Minsan ang gawa ng Diyos ay nauuna sa ating pag-unawa, at kailangan nating tumayo sa gitna ng kalituhan bago dumating ang paliwanag.

Ang Detalye

"Sariling wika na ating kinalakihan." Ang salitang Griyego rito ay dialektos, at ang buong parirala ay literal na "ang wikang pinanganakan natin." Hindi basta pambansang wika. Ang tinutukoy ay ang lokal na diyalekto, ang tunog ng iyong nayon, hindi ng iyong bansa.

Ito ang detalyeng madaling laktawan. Hindi lang naabot ng Espiritu ang bawat bansa; naabot niya ang bawat baryo sa loob ng bawat bansa. Sa isang mundo kung saan may mga wikang itinuturing na mataas at mga wikang itinuturing na bukid, tumanggi ang Diyos na sumang-ayon sa hirarkiyang iyon. Ang unang bagay na ginawa ng Espiritu Santo sa publiko ay parangalan ang wikang tinatawanan ng iba.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang hindi mo pa naisasalin sa panalangin, at anong wika ang kailangan mo para doon?

Sino sa paligid mo ang nakikinig sa ebanghelyo sa isang wikang hindi kaniya, at paano ka magiging bahagi ng himala ng Pentecostes para sa kaniya?